II SA/Łd 664/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawnosci p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Orzeczeniem z dnia [...], Nr [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] uchylił orzeczenie Wojewódzkiego Urzędu Pracy – Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] Nr [...] zaliczające skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. M. wniósł o uznanie orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności za niezgodne z prawem, zasądzenie na jego rzecz kwoty 50000 zł oraz zwrot kosztów poniesionych w trakcie procesu w kwocie 1000 zł. Zarzucił Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności naruszenie trybu postępowania w szczególności przepisów wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie obowiązku załatwienia sprawy w rozsądnym terminie i nie uwzględnienie roszczeń skarżącego o odszkodowanie za jego wieloletnie przekroczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi przez W. M. na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...]. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; Postępowanie w sprawie orzekania o ustaleniu stopnia niepełnosprawności określone zostało natomiast w rozdziale 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139, poz. 1328). Zgodnie z art. 6 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w pierwszej instancji orzekają powiatowe zespoły orzekania o niepełnosprawności natomiast w drugiej instancji orzekają wojewódzkie zespoły orzekania o niepełnosprawności. Od orzeczeń wojewódzkich zespołów orzekania o niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, wnoszone w terminie 30 dni za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który wydał orzeczenie (art. 6c ust 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), natomiast art. 66 cytowanej ustawy w sprawach nie unormowanych przepisami ustawy odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych kilkakrotnie wyrażano pogląd, iż o charakterze danego aktu administracyjnego decyduje jego treść a nie nazwa, czy forma (wyrok NSA, III SAB 34/01, LEX nr 79247; wyrok NSA, I SAB 54/93, OSP z 1995 r., Nr 11, poz. 222; wyrok SN, II CR 320/85, OSNC z 1986 r., Nr 10, poz. 158; wyrok NSA, SA 1163/81, OSP z 1982 r., nr 9, poz. 169). Z przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wynika, że formę orzeczenia nadano różnorodnym rozstrzygnięciom, jakie mogą zapaść w tym postępowaniu. Mogą to być orzeczenia zawierające rozstrzygnięcia zarówno co do meritum sprawy, jak i tylko procesowe. Przepisy omawianej ustawy jak również przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej nie dają podstaw do przyjęcia, że zespoły orzekania o stopniu niepełnosprawności orzekają w drodze orzeczenia, gdy orzekają według przepisów procesowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, a decyzję wydają wówczas, gdy orzekają według przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia że decyzja i orzeczenia to dwa różnego rodzaju indywidualne akty administracyjne. Zatem orzeczenia wydawane w postępowaniu przed zespołami do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Każde orzeczenie zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, niezależnie od tego, czy rozstrzyga sprawę co do jej istoty, czy też jedynie kończy postępowanie w sprawie, podlega więc zaskarżeniu do sądu powszechnego w drodze odwołania (por. wyrok NSA z 4 stycznia 1999 r., IV SA 104/98, LEX nr 48683). Zaskarżone orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności nosi cechy indywidualnej decyzji administracyjnej i jako taka mogłaby zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, należy jednakże wskazać, że art. 6c ust 8 stanowi lex specialis (przepis szczególny) w stosunku do art. 3 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i powinien być stosowany w niniejszej sprawie. W konsekwencji należy ocenić, iż zaskarżona decyzja nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle art. 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.