II SA/Łd 665/09

Dnia 27 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. LS W dniu 26 listopada 2007 r. J. W. zwrócił się do Starosty O. z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie remontu budynku H. i M. W. na działce nr ewid. 295, znajdującej się w D. przy P.. Strona podniosła, iż decyzja z dnia [...] r. narusza przysługujące jej prawo własności do działki nr 296, albowiem materiały w oparciu, o które wykonano projekt okazały się fałszywe. Jako dowód J. W. załączył do wniosku opinię biegłego, z której wynika, że obiekt budowlany H. i M. W. nie jest budynkiem, nie posiada bowiem jednej ściany. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż nie został powiadomiony przez Urząd Gminy i Miasta D. o wszczęciu postępowania i wydaniu spornej decyzji. Dodał przy tym, że okoliczność naruszenia posiadania oraz brak udziału w przedmiotowym postępowaniu potwierdził Wojewoda [...] w piśmie znak [...], stwierdzając, iż fakty te stanowią przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 145 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta O. odmówił J.W. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie udzielenia H. i M. W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym z częścią handlową w D. przy P. 35, polegających na: wymianie stolarki, wyburzeniu ścianki działowej, wzmocnieniu stropu Kleina żebrami Teriva, wykonaniu wieńca pod ścianę południową oraz ściany grubości 25 cm, wymianie zużytych elementów więźby dachowej, wzmocnieniu konstrukcji komina, wykonaniu elewacji frontowej i tylnej. Zdaniem organu, wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Poza tym, nie znajduje potwierdzenia podniesiony przez stronę zarzut o możliwości sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. J. W. nie załączył bowiem w tym przedmiocie żadnych prawomocnych orzeczeń sądu ani innych organów. Od wskazanej decyzji J. W. odwołał się do Wojewody [...], który w dniu [...] r. (decyzja nr [...]) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta rozpoznając sprawę skupił się wyłącznie na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pomijając pozostałe przesłanki wskazane przez skarżącego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie H.W. i M.W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 380/08 oddalił ich skargę. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta O. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 k.p.a. odmówił J.W. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] r. nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ l instancji wskazał, iż pismem z dnia 21 maja 2008 r. (data wpływu 26 maja 2008 r.) J. W. zwrócił się do Starosty z prośbą o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r., podnosząc że nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co pozbawiło go możliwości wniesienia sprzeciwu przeciwko tej decyzji. Zdaniem Starosty wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. O decyzji Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] r. wnioskodawca wiedział z całą pewnością w dniu 10 czerwca 2007 r., to jest w dacie sporządzenia skargi do Wojewody [...] oraz w dniu 3 maja 2007 r., kiedy to zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Ponadto niespornym jest, iż J. W. wiedział o decyzji z dnia [...] r. znacznie wcześniej. Świadczy o tym chociażby pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2002 r. oraz protokół z wizji lokalnej z dnia 18 grudnia 2003 r., w której wnioskodawca brał udział. Dodatkowo organ wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Strona, która domaga się wznowienia postępowania w oparciu o te przesłanki, powinna przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego dla poparcia tezy o fałszywości dowodów, na podstawie których wydano decyzję, czego w rozpoznawanej sprawie zainteresowany nie uczynił. Jednocześnie Starosta podkreślił, iż za nowe dowody nie można uznać wydanych w późniejszym czasie opinii biegłych lub aneksów do tych opinii. Zgodnie bowiem z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. decyzja z dnia [...] r. została wydana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego i nie jest dotknięta żadną inną wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Starosta wyjaśnił także, że sprawy ewentualnego naruszenia własności działki nr 296, czy też stanu posiadania przy realizacji inwestycji nie należą do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej i mogą być dochodzone na drodze cywilnoprawnej. W odwołaniu J.W. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu l instancji, zarzucając że wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 26 listopada 2007 r., a nie jak błędnie przyjął Starosta w dniu 21 maja 2008 r. Odwołujący podkreślił, iż budowla przy P. 35 nie jest budynkiem, gdyż nie posiada dwóch przegród zewnętrznych oraz fundamentów od strony północnej i południowej. Dach został oparty na ścianie szczytowej należącej do budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr 296. W związku z tym, iż w obiekcie H. i M. W. prowadzony jest sklep spożywczy, wykonane roboty budowlane nie zapewniają bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania. Dodatkowo wykonany projekt robót budowlanych narusza interesy osób trzecich. Zdaniem strony, decyzja z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, albowiem inwestor nie posiada prawa do dysponowania przegrodami zewnętrznymi. J.W. podkreślił także, iż do wniosku o wznowienie postępowania załączył opinię biegłego sądowego, która potwierdza tezę, że obiekt budowlany Państwa W. nie jest budynkiem. Przedmiotowa opinia jest więc wystarczającym dowodem na to, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W ocenie odwołującego w rozpoznawanej sprawie nic nie stoi na przeszkodzie, by organ wznowił postępowanie w oparciu o art.145 § 2 k.p.a. J. W. podniósł ponadto, iż pod koniec 2007 r. zwrócił się do organu l instancji o kopię decyzji o pozwoleniu na remont i podanie mu daty doręczenia jej po raz pierwszy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu l instancji. Zdaniem organu odwoławczego o decyzji Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] r. J. W. powziął informację z pisma PINB w O. z dnia 29 listopada 2002 r. znak PlNB. 7355/66/02, w którym organ powołał się na wspomnianą decyzję. Zapis zawarty w tym piśmie zawierał wystarczającą dla skarżącego informację o wydaniu w dniu [...] r. decyzji o pozwoleniu na remont. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że z tego pisma strona nie odczytała informacji o decyzji, to z całą pewnością wiedziała o przedmiotowej decyzji w dniu 3 maja 2007 r., czyli w dacie sporządzenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności, który skierowała do tutejszego organu. W tych okolicznościach Wojewoda podzielił stanowisko organu l instancji, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Organ odwoławczy uznał również za prawidłową argumentację Starosty w kwestii przesłanek odmowy wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W przekonaniu Wojewody, nawet jeśli okoliczność z pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. była znana organowi l instancji przed wydaniem decyzji, to i tak nie była istotna dla udzielonego pozwolenia na remont obiektu z uwagi na zakres remontu, który nie obejmował istniejących ścian szczytowych, a jedynie dobudowę do ściany południowej dodatkowego muru o grubości 25 cm wraz z wykonaniem wieńca. To samo dotyczy kwestii sfałszowania dowodu, czyli przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Dowody takie musiałyby prowadzić do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Wspomniane okoliczności z uwagi na zakres remontu ustalono bez rozstrzygania kwestii własności ścian szczytowych obiektu. Jednocześnie Wojewoda podzielił zarzut odwołania, co do błędnego wskazania w treści uzasadnienia decyzji organu l instancji daty złożenia podania o wznowienie postępowania, wskazując, iż faktycznie miało to miejsce w dniu 26 listopada 2007 r. Okoliczność ta, w ocenie organu odwoławczego, nie ma jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] r. w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skargi J.W. powtórzył argumenty z odwołania od decyzji l instancji. Zdaniem skarżącego jest on stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na remont i chociażby z tego powodu winien otrzymać wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 885/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od wyniku postępowania o sygn. akt II OSK 1050/08, wszczętego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2246/07 oddalającego skargę J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] r. Na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie wobec wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 czerwca 2009 r. prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1050/98 oddalającego skargę kasacyjną J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2246/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych powodów, aniżeli w niej wskazane. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc, zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135). W myśl art. 133 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej lub w postanowieniu z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty O. z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] r. znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. i H. W. pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych w budynku mieszkalnym z częścią handlową w D. przy P. 35. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały w ramach postępowania wznowieniowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określone zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 i art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji ( art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). W myśl art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1), zaś odmowa jego wznowienia następuje w drodze decyzji (§ 3). Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( § 2 art.149 ). Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi, w przekonaniu Sądu, do jednoznacznego wniosku, że postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w pierwszym etapie organ bada, czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia postępowania, a więc czy podmiot zainteresowany wznowieniem postępowania powołał się chociażby na jedną z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz, czy podanie to zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 148. Pozytywna ocena tych przesłanek, które - co istotne - muszą być spełnione łącznie, obliguje organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, zaś negatywna do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Dopiero wznowienie postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ drugiego etapu postępowania, czyli postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący J. W. domagał się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta D. z dnia [...] r., podając jako przyczyny wznowienia przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. Żądanie wznowienia postępowania zostało zatem oparte na następujących zarzutach: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.); strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.); wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zdaniem Sądu Starosta O. trafnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ skarżący uchybił miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W tym miejscu godzi się wskazać, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Nieważne jest, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o wydanej w sprawie decyzji, niemniej jednak przytoczony przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. I tego faktu nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem. Aby odmówić wznowienia postępowania z tej przyczyny nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji, trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 522/06 - Lex nr 347997). Jak wynika z akt sprawy J. W. o decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i M. W. pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, dowiedział się z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2002 r. znak PINB. 7355/66/02. Ponadto niespornym jest, że skarżący w dniach 22 listopada 2002 r. i 18 grudnia 2003 r. brał czynny udział w oględzinach wykonywanych robót budowlanych, prowadzonych w budynku mieszkalnym z częścią handlową przez inwestorów – M. i H. W. w oparciu o pozwolenie na budowę Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...] r., co do którego obecnie żądał wznowienia postępowania. Dodać jeszcze trzeba, że skarżący wiedział o przedmiotowej decyzji także w dniu 3 maja 2007 r., kiedy to wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Wobec powyższych okoliczności na pełną aprobatę zasługuje – w ocenie Sądu – stanowisko organów obu instancji, iż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z dnia 27 listopada 2007 r., został wniesiony po upływie terminu jednego miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Oceniając natomiast wywody Starosty O., a w ślad za nim Wojewody [...], o braku przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., Sąd stwierdził, że wskazane organy administracji publicznej - pomimo tego, iż w rozpoznawanej sprawie nie wznowiono postępowania, wypowiedziały się merytorycznie o nieistnieniu przyczyn wznowienia postępowania, czym naruszyły w sposób istotny dyspozycję art. 149 § 3 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, co Sąd starał się wyjaśnić na wstępie rozważań, jest możliwe tylko wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych bądź też z powodu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., jest niedopuszczalne. Innymi słowy, przesłanką odmowy wznowienia postępowania nie może być negatywny wynik ustaleń, co do przyczyn wznowienia, a z taką sytuacją niewątpliwie mieliśmy do czynienia właśnie w rozpoznawanej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w pełni podziela, podkreśla się, że ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Oparcie przez organ administracji decyzji o odmowie wznowienia postępowania na dokonanej przez siebie ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc sprzecznie z § 3 w zw. z § 2 art. 149 k.p.a., uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (por. wyrok z dnia 23 stycznia 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2186/06 - LEX nr 328635). Podobne stanowisko wynika także z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2001 r. sygn. akt I SA 2390/99 (Lex nr 54732). Według wspomnianego orzeczenia w świetle art. 149 § 2 k.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, także wówczas, kiedy z góry wiadomo, że zarzucane przez skarżącego sfałszowanie dowodu nie ma potwierdzenia w orzeczeniu właściwego organu. Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż J. W. uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec czego wznowienie na tej podstawie było niedopuszczalne. Niemniej jednak wypowiadając się merytorycznie w kwestii dwóch pozostałych przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., Starosta O. oraz Wojewoda [...] uchybili art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. Stwierdzone błędy, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, obligowały Sąd do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Rozpoznając sprawę ponownie Starosta O. winien uwzględnić powyższe uwagi, tak by w rezultacie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.