II SA/Łd 676/11

Dnia 6 września2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 841/10 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 841/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 roku WSA w Łodzi, na podstawie art. 178, w związku z art. 175 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną B. P. od powyższego wyroku. Kolejnym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie B. P. na w/w postanowienie z dnia 16 lutego 2011 roku. Zarządzeniem z dnia 18 maja 2011 roku skarżąca została wezwana do sprecyzowania treści złożonych do akt sprawy pism procesowych datowanych kolejno na 30 marca 2011 roku oraz 10 i 11 maja 2011 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie B. P. wyjaśniła, że jej celem było wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 841/10. We wszystkich wspomnianych pismach skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania, formułując zarzuty dotyczące braku należytej reprezentacji przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skargę o wznowienie postępowania - stosownie do art. 277 p.p.s.a. wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl zaś art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania nie może zacząć swojego biegu wcześniej jak od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie takiej skargi jest dopuszczalne. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uzyskaniem przez orzeczenie przymiotu prawomocności skutkuje bowiem jej odrzuceniem (zob. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2005 roku, w sprawie o sygn. akt I OSK 1237/05). Stosownie do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Sytuacja taka ma miejsce bądź to w przypadku wydania orzeczenia przez sąd, od którego środków zaskarżenia nie przewidują przepisy wskazanej ustawy, bądź w sytuacji, gdy strona nie skorzystała w zakreślonym terminie z przysługujących jej środków procesowych. W konsekwencji za datę uprawomocnienia się orzeczenia należy uznać pierwszy dzień, w którym od orzeczenia nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Dla określenia daty prawomocności nie ma znaczenia, że zostało ono zaskarżone poprzez wniesienie środka odwoławczego z uchybieniem terminu. Data pierwszego dnia po upływie terminu do jego wniesienia pozostaje datą uprawomocnienia się tego orzeczenia, chociaż stwierdzenie prawomocności zaskarżonego w ten sposób orzeczenia może mieć miejsce dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu (zob. postanowienie SN z dnia 10 marca 1993 roku, w sprawie o sygn. akt I CRN 19/93, OSNCP 1993, nr 11, poz. 205). W przypadku, gdy podstawą wznowienia postępowania jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie od dnia, w którym sama strona dowiedziała się o orzeczeniu sądu administracyjnego. Przypomnieć należy iż tylko prawomocne orzeczenie może być kwestionowane w drodze skargi o wznowienie postępowania (art. 270 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 roku stał się prawomocny od dnia 12 maja 2011 roku. Zatem o prawomocnym orzeczeniu skarżąca nie mogła się dowiedzieć przed wskazaną datą. W konsekwencji należy przyjąć iż, jedynie pismo skarżącej datowane na 11 maja 2011 roku, a złożone w Biurze Podawczym Sądu w dniu 12 maja 2011 roku, jako skarga o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie przewidzianym art.. 277 p.p.s.a. Z treści wskazanego pisma skarżącej wynika, iż podstawę wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2010 roku B. P. upatruje w braku należytej reprezentacji przez jej pełnomocnika, ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W ocenie Sądu ta formalnie powołana przez skarżącą podstawa skargi o wznowienie postępowania w istocie nie istnieje, bowiem skarżąca utożsamia użyte w tym przepisie sformułowanie o nienależytej reprezentacji z niewłaściwym w ocenie skarżącej postępowaniem ustanowionego pełnomocnika. Nienależyte reprezentowanie, o którym mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi, do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Tak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie sądowym, w tym sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2005 roku , w sprawie o sygn. akt OSK 1160/04). Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu i na podstawie art. 280 § 1, w związku z art. 271 pkt 2 i art. 277 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. ar