II SA/Łd 694/02

Dnia 5 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.),, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006 roku na rozprawie przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. B. Z. – S. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...} Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zarejestrowaniu samochodu marki Ford Escort nr nadwozia [...], na jaki wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] i tablice rejestracyjne [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 64 ust 1 i 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. z 1992 roku Nr 11, poz. 41 ze zm./, § 5 ust 1 pkt 1 i § 5 ust 1 pkt 2 lit b – rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 roku w prawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. z 1996 roku Nr 155, poz. 772/ - stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o rejestracji pojazdu marki Ford Escort nr nadwozia [...], na jaki wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] i tablice rejestracyjne [...] na A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] zarejestrował na wniosek B sp. z o.o. samochód marki Ford Escort nr nadwozia [...], pod numerem rejestracyjnym [...] jako samochód ciężarowy – specjalny. Do wniosku o rejestrację wnioskodawca dołączył m. in. dokumenty: l/ fakturę VAT Nr [...] wystawioną dnia [...] przez C w Ł. ul. A. 2/8 na wymieniony pojazd i B sp. z o.o. Ł. ul. P. 270, z której wynika, że pojazd jest fabrycznie nowy, 2/wystawione przez Centrum diagnostyki samochodowej – Stacja kontroli pojazdów [...] w Ł. zaświadczenie nr [...] z dnia 27 marca 1996r. z przeprowadzonego poszerzonego badania technicznego pojazdu po zmianach konstrukcyjnych, o dopuszczeniu do ruchu pojazdu. Opis zmian dokonanych w pojeździe wskazuje, że z tylnej części nadwozia wymontowano wyposażenie obowiązkowe przewidziane dla samochodów osobowych. Za fotelami tylnymi zamontowano atestowane przez NBP skrzynie do przewozu wartości pieniężnych. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ rejestrujący, po rozpoznaniu wniosku Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki Ford Escort o nr rej. [...]. Organ wskazał, iż w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu wym. pojazdu brak jest podstaw żądania przedstawienia do wniosku o rejestrację pojazdu wyciągu ze świadectwa homologacji, a podstawą ustalenia danych technicznych pojazdu po dokonanych zmianach konstrukcyjnych jest zaświadczenie upoważnionej stacji kontroli pojazdów. Strona przedstawiła zaświadczenie, którego oryginalność nie została zakwestionowana, a tym samym nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 145 kpa, uzasadniających wznowienie postępowania. Pismem z dnia 13 września 2001r. [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. na podstawie art. 184 § l i 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o rejestracji samochodu marki Ford Escort, nr nadwozia [...], na który wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...] zgłaszając wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § l pkt 2 k.p.a. Decyzji Prokurator Okręgowy zarzucił rażące naruszenie prawa tj. przepisu § 5 ust. l pkt l i § 5 ust. l pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. z 1996r., Nr 155, poz. 772) polegające na zarejestrowaniu w dniu [...] samochodu osobowego marki Ford Escort jako samochodu ciężarowego -specjalnego, na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, podczas gdy powołane przepisy nie przewidują zmiany rodzaju /typu/ pojazdu w trybie oceny dokonanej przez stację kontroli pojazdów, a jedynie w trybie postępowania homologacyjnego przewidzianego § 55 i 56 rozporządzenia z dnia l lutego 1993 r. W dniu 28 września 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. o rejestracji samochodu marki Ford Escort. Urząd Miasta Ł. Wydział Komunikacji w piśmie z dnia 5 października 2001 r. podał, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] i przesłał kopie dokumentów stanowiących podstawę zarejestrowania pojazdu. Pełnomocnik A Sp. z o.o. jako następca prawny B Sp. z o.o. w Ł. wyjaśnił w piśmie z dnia 12 października 2001 r., że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu marki Ford Escort nr rej. [...] zapadła na rzecz poprzednika prawnego. W dniu 29 grudnia 2000 r. nastąpiło wykreślenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B z rejestru handlowego w związku z przyłączeniem do A sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 285 § 3 k.h. W dniu [...] na skutek kradzieży tablic rejestracyjnych dokonano zmiany numeru rejestracyjnego na nr [...]. Wskazując na powyższe pełnomocnik podniósł, że skoro decyzja, co do której wszczęto postępowanie nie istnieje w obrocie prawnym, jak też nie istnieje podmiot na rzecz którego była wydana, to postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § l kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zgodnie z art. 157 § l k.p.a. - właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadkach określonych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W sprawie, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. Jak wynika z art. 157 § l w związku z art. 156 § l pkt 2 k.p.a., organ wyższego stopnia stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywoływałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa "stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § l (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., II S.A. 581/83, "Problemy praworządności 1984, Nr 10, s. 26). Wada decyzji określona w art. 156 § l pkt 2 k.p.a. nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną, lecz dotyczy ona stanu prawnego sprawy możliwego do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych. Wada decyzji administracyjnej powstała w wyniku naruszenia prawa powoduje konieczność eliminacji takiej decyzji z obrotu prawnego. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części (B. Adamiak J. Borkowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996r. str. 720-721). W sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia l lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym , która obowiązywała do 31 grudnia 1997r. W myśl przepisów art. 59 ust. l i 3 ustawy, pojazd samochodowy podlegał obowiązkowi rejestracyjnemu, zaś sprawa administracyjna w tym zakresie była rozstrzygana przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej o wydanie dowodu rejestracyjnego. Treścią rozstrzygnięcia w sprawie o rejestrację samochodu były zatem dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym. Wspomniana ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie zawierała unormowań co do szczegółowych zasad postępowania rejestracyjnego, tak więc w tym zakresie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U.z 1996r., Nr 155, poz. 772). Zgodnie z art. 64 ust. l cytowanej ustawy, właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany jest przedstawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Obowiązkowi takiemu nie podlegają nowe pojazdy, na które wydano świadectwo homologacyjne, chyba że w pojeździe dokonane zostały zmiany dotyczące pierwotnego przeznaczenia pojazdu (art. 64 ust. 4). Rejestracji samochodu dokonano w dniu [...] jako pojazdu ciężarowego - specjalnego w oparciu o poszerzone badanie techniczne co wynika z zaświadczenia nr [...] z dnia 27 marca 1996 r., określające przedstawiony do badania pojazd po zmianach konstrukcyjnych jako samochód specjalny, który zgodnie z wynikiem badania dopuszczono do ruchu. W myśl § 5 powołanego rozporządzenia dane techniczne pojazdu, do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu określa organ dokonujący rejestracji na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji. Samochód marki Ford (Escort 1.3) produkowany przez D został oznaczony, jak wynika z danych w świadectwie homologacji z dnia 20 listopada 1996r. Nr [...], jako samochód osobowy, a nie ciężarowy- specjalny jak podano w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zmiana numeru rejestracyjnego pojazdu nie ma znaczenia w sprawie. W przypadku dokonania przeróbki pojazdu, w myśl § 5 ust. l pkt 2 lit b. powołanego wyżej rozporządzenia - organ rejestrujący może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane stwierdzone przez stacje kontroli pojazdów, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc i masy całkowitej. Zatem powołane przepisy nie przewidują możliwości zmiany rodzaju /typu/ pojazdu w trybie oceny stacji kontroli pojazdów. Zmiana tak mogła nastąpić tylko w trybie postępowania homologacyjnego zgodnie z § 55 i § 56 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. z 1996r., Nr 155, poz. 772). Z załączonych dokumentów wynikało, iż pojazd został zgłoszony do rejestracji jako oryginalny samochód Ford Escort. Rejestracja tego samochodu jako ciężarowy - specjalistyczny stanowi rażące naruszenie powołanych przepisów rozporządzenia z dnia l lutego 1993r. o warunkach technicznych i badaniu pojazdów. Problematyka dotycząca rejestracji pojazdów następującej po dokonaniu przeróbek była przedmiotem rozważań zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym orzeczeniu mając na uwadze uchwałę NSA z dnia 23 października 2000r. sygn. akt OPK 17/2000 wyraził pogląd, że w przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych w samochodzie osobowym, polegających na przystosowaniu go do przewożenia ładunków warunkiem rejestracji zmiany danych technicznych pojazdu w dowodzie rejestracyjnym dotyczących rodzaju i przeznaczenia pojazdu jest dołączenie nowego świadectwa homologacji na dany typ pojazdu ( opub. Przegląd Prawa Gospodarczego nr 12/2000 str. 37-39). Rewizję nadzwyczajną od tego wyroku wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich oddalił Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 9 listopada 2001 r. sygn. akt III RN 194/01 wskazując, że o charakterze pojazdu decyduje wyłącznie świadectwo homologacji. Jeżeli wynika z niego, że pojazd jest samochodem osobowym, to w przypadku założenia dodatkowej kraty czy wymontowania pasów bezpieczeństwa, wskutek czego zmienia się przeznaczenie pojazdu, wymaga dołączenia nowego świadectwa homologacji wystawionego na nowy, przerobiony pojazd. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przepisy § 5 ust. l pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993r. wydanym na podstawie ustawy z dnia l lutego 1983r. stanowią wprawdzie, że dane techniczne pojazdu mogą być określone na podstawie stwierdzenia stacji kontroli pojazdów upoważnionej do dokonywania badań technicznych, ale tylko w określonych stanach faktycznych tj. w przypadku zmiany dopuszczalnej ładowności lub dopuszczalnej masy całkowitej albo miejsc w pojeździe. Z przedstawionych rozważań wynika zatem jednoznacznie, że zmiana przeznaczenia pojazdu wymaga uzyskania nowego świadectwa homologacji. W dniu 23 stycznia 2002 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy, wnosząc o uchylenie w/w decyzji Samorządnego Kolegium Odwoławczego w Ł. i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia z dnia l lutego 1993 r. o warunkach technicznych i badaniu pojazdów, gdyż zgodnie z § 5 wskazanego wyżej rozporządzenia dane techniczne pojazdu do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu, jak również dopuszczalną ładowność, masę oraz liczbę miejsc, organ rejestrujący może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko na podstawie świadectwa homologacji. Dane stwierdzone przez stację kontroli pojazdów, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc i masy całkowitej, może organ rejestracyjny wpisać na podstawie badania tejże stacji. Organ powołał jako dowód w sprawie świadectw homologacji typu pojazdu Nr [...] z dnia 20 listopada 1996 r. W ocenie organu powołane przepisy nie przewidują możliwości zmiany rodzaju ( typu ) pojazdu w trybie oceny stacji kontroli pojazdów. Jednocześnie organ stwierdził, że z załączonego opisu zamian dokonanych w pojeździe samochód został zgłoszony do rejestracji jako oryginalny samochód marki Ford Escort. Rejestracja tego samochodu jako ciężarowego specjalistycznego, mimo że z powołanego świadectwa homologacji wynikało, że jest to samochód osobowy, jest rażącym naruszeniem powołanych przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych i badaniu pojazdów. Organ rozpatrujący sprawę nie wskazał na jakiej podstawie uznał za dowód w sprawie załącznik do świadectwa homologacji z dnia 20 listopada 1996 r., mimo że pojazd został zarejestrowany w dniu [...] oraz na podstawie jakiego dokumentu ( załączonego do sprawy ) uznał, że pojazd został zgłoszony do rejestracji jako "oryginalny osobowy" samochód Ford Escort, mimo że faktura nabycia wskazywała pojazd ciężarowy - specjalistyczny. Ponadto organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie ustosunkował się do stanowiska A sp. z o.o. z dnia 12 października 2001 r. ograniczając się do przytoczenia jego stanowiska, między innymi, że A sp. z o.o. jest następcą prawnym B. Sukcesja generalna wskazana w art. 285 § 3 k.h. nie obejmuje wszystkich stosunków prawnych których podmiotem była spółka przyłączana, a tylko te stosunki prawne, które istniały z jej udziałem w chwili dokonania przekształcenia. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uregulowanej w art. 156 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonych kwalifikowanymi wadami, to jest wadami o takim ciężarze gatunkowym, które powodują konieczność naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego - trwałości decyzji administracyjnych i wynikającej z niej zasady zaufania do działania organów administracji. Niezbędnym zatem elementem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest funkcjonowanie ( istnienie ) decyzji w obrocie prawnym i uzyskanie przez adresata na jej podstawie określonych praw lub obowiązków. W sprawie brak jest natomiast bezwzględnej przesłanki do jej rozstrzygnięcia - brak decyzji, co do której stwierdzono nieważność. Dodatkowo, wnioskodawca stwierdził, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – dowodu rejestracyjnego z powodu rażącego naruszenia prawa /art. 156 § l pkt. 2 k.p.a./ jest również nieuzasadnione merytorycznie. Rażące naruszenie prawa następuje wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Generalną przesłanką uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 156 § l pkt. 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Jest to podstawowe kryterium pozwalające oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Dla wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. W ocenie wnioskodawcy w sprawie brak jest tej podstawowej przesłanki. Podstawą zarejestrowania pojazdu był art. 59 ust. 3 w związku z art. 64 ust. l i ust. 3 ustawy z dnia l lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /tekst jednolity Dz. U. Nr 11, poz. 41 z 1992 r. ze zm./. Zgodnie ze wskazanymi przepisami rejestracji pojazdu, na wniosek właściciela pojazdu, dokonywał kierownik rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej. Właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany był przestawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Obowiązek ten nie dotyczył nowych pojazdów, na które wydane zostały świadectwa homologacji lub decyzje zwalniające pojazd z obowiązku homologacji. Warunki oraz tryb rejestracji pojazdów określało rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 1993 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz. U. Nr 37, poz. 164/. Zgodnie z § 3 ust. l rozporządzenia właściciel pojazdu przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu obowiązany był przedstawić – oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Zgodnie zaś z ust. 5 § 3, jeżeli było wymagane badanie stanu technicznego pojazdu, właściciel był obowiązany przedstawić również dowód tego badania. Wskazane rozporządzenie nie nakładało na właściciela pojazdu obowiązku przedstawiania świadectwa homologacji, jeżeli zgodnie z art. 64 ust. l i ust. 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. pojazd podlegał badaniom technicznym, a zatem nie posiadał homologacji. Praktyka rejestrowania pojazdów na wskazanych wyżej zasadach była powszechna do czasu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 23 października 2000 r. w sprawie sygn. akt OPK/17/00. Interpretacja wyżej wymienionych przepisów przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest jednoznaczna, skoro Rzecznik Prawa Obywatelskich wniósł rewizję nadzwyczajną od wskazanego wyżej orzeczenia. Stanowisko prezentowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich jest zbieżne ze stanowiskiem ustawodawcy – Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej /publikacja Rzeczpospolita nr 226 /5999/ z dnia 27 września 2001 r./. oraz powszechną praktyką organów rejestrujących w całym kraju. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu powyższego wniosku A Spółki z o.o. w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o zarejestrowaniu samochodu marki Ford Escort nr nadwozia [...], na jaki wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] i tablice rejestracyjne [...] na rzecz B Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Pismem z dnia 13 września 2001 r. [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. na zasadzie art. 184 § l i 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o rejestracji samochodu marki Ford Fiesta i postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło w dniu 28 listopada 2001r. Organ administracji, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności określonej decyzji, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że w swojej decyzji Kolegium Odwoławcze rozstrzyga wyłącznie co do nieważności albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władne rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło pogląd wyrażony w decyzji Kolegium z dnia [...], iż decyzja organu I instancji jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § l pkt. 2 k.p.a. Zarówno z orzecznictwa Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że nie każde naruszenie prawa wywołuje skutki przewidziane w tym przepisie ale konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono charakter rażący. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się co należy rozumieć przez "rażące naruszenie prawa"; Sąd stwierdził, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § l pkt. 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące, /wyrok NSA z dnia 21.10.1992 r. V SA 86/92 i 436-466/92 OSP z 1994 r. z. 2 póz. 23 oraz wyrok NSA z 06.07.1984 r. I SA 804/84 GPzl984r.nr20/. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozważając przedmiotową sprawę doszło do przekonania, że w sprawie wystąpiły dostateczne podstawy do oceny, iż wydanie decyzji w dniu [...] o rejestracji pojazdu marki Ford Escort - nr nadwozia [...], nr silnika [...], na jaki wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] i tablice rej. [...] – nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu § 5 ust. l pkt. l i § 5 ust. l pkt.2 lit.b. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993r w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U. z 1996r., Nr 155, poz. 772), polegającym na zarejestrowaniu wymienionego pojazdu na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz opisu zmian dokonanych w pojeździe, podczas gdy powołane przepisy nie przewidują zmiany rodzaju (typu) pojazdu w trybie oceny dokonanej przez stacje kontroli pojazdów, jedynie w trybie postępowania homologacyjnego przewidzianego w § 55 i 56 rozporządzenia z dnia l lutego 1993r. W przedmiotowej sprawie jest poza sporem, że w samochodzie dokonano zmian konstrukcyjnych co potwierdza zaświadczenie nr [...] z dnia 27 marca 1996r. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz opis zmian konstrukcyjnych dokonanych w pojeździe stanowiącym załącznik do wymienionego zaświadczenia. Wskazują one na zmianę pierwotnego przeznaczenia pojazdu jako osobowego, na specjalny do przewozu wartości. W samochodzie marki Ford Escort - nr podwozia [...], nr silnika [...], wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegały na wymontowaniu z tylnej części nadwozia wyposażenia obowiązkowego przewidzianego dla samochodów osobowych, a za fotelami tylnymi zamontowano atestowaną przez NBP skrzynię do przewozu wartości pieniężnych, celem zmiany pierwotnego przeznaczenia tego pojazdu. W tym stanie rzeczy nie ma znaczenia wystawienie świadectwa homologacji typu pojazdu Nr [...] w dniu 20 listopada 1996r., bowiem ten dokument tylko stwierdza, że samochód marki Ford (Escort 1.3), którego numery seryjne podwozia /nadwozia/ odpowiadają oznaczeniom podanym w świadectwie, jest samochodem osobowym. Oznacza to, że każdy samochód marki Ford (Escort 1.3) produkcji D jest zgodny z załączonym opisem technicznym typu pojazdu i odpowiada warunkom, o których mowa w § 55 ust. 2 rozporządzenia z dnia l lutego 1993r. Numer identyfikacyjny nadwozia przedmiotowego pojazdu zaczyna się od wskazanego oznaczenia dziesięciu, z siedemnastu znaków, numeru seryjnego podanego w świadectwie tj. *[...]* i potwierdza oznakowanie dla typu samochodu osobowego. Powyższe ustalenia wskazują, że przedmiotowy samochód był oznaczony co do rodzaju jako samochód osobowy, a nie specjalny, jak podano w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Ponadto do wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu dołączono fakturę VAT sprzedaży pojazdu Ford Escort oznaczonego jako "pojazd fabrycznie nowy". Zgodnie z § 5 powołanego już wyżej rozporządzenia – dane techniczne pojazdu, do których należy zaliczyć także rodzaj i typ pojazdu, a zwłaszcza dopuszczalną ładowność, masę oraz liczbę miejsc, określa organ dokonujący rejestracji na podstawie danych zawartych w świadectwie homologacji. W przypadku dokonania przerobienia pojazdu, zgodnie z § 5 ust. l pkt.2 lit. b cyt. rozporządzenia – organ rejestrujący może wpisać do dowodu rejestracyjnego tylko takie dane stwierdzone przez stacje kontroli pojazdów, które odnoszą się do dopuszczalnej ładowności, liczby miejsc i masy całkowitej. Zatem powołane przepisy nie przewidują możliwości zmiany rodzaju (typu) pojazdu w trybie oceny stacji kontroli pojazdów. Taka sytuacja, jak już wskazano w decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia [...], występuje w przypadku decyzji organu I instancji. Rejestracja przedmiotowego samochodu jako ciężarowy – specjalny bez przedstawienia świadectwa homologacji wydanego na nowy samochód stanowi rażące naruszenie przepisów rozporządzenia z dnia l lutego 1993r. o warunkach technicznych i badaniu pojazdów. Kolegium nie podzieliło stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy, że postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż nie istnieje adresat decyzji, jak również nie istnieje decyzja będąca przedmiotem postępowania. Decyzja z dnia [...] nie utraciła bytu, gdyż eliminacja określonej decyzji z obrotu prawnego nastąpić może tylko w sposób określony w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego ( uchylenie, stwierdzenie nieważności). Odnośnie zarzutu, że sukcesja generalna, o jakiej mowa w art. 285 § 3 k.h. nie obejmuje wszystkich stosunków prawnych, których podmiotem była spółka przyłączana, a tylko te stosunki prawne, które istniały z jej udziałem w chwili dokonania przekształcenia stwierdzono, że stanowisko takie nie jest zasadne, bowiem w przypadku sukcesji uniwersalnej z chwilą wykreślenia z rejestru spółki rozwiązanej spółka, która przejęła jej majątek, wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki spółki rozwiązanej. Przez "sukcesję uniwersalną" rozumie się tego rodzaju następstwo prawne ("pod tytułem ogólnym"), że "następca prawny wstępuje w ogół praw stanowiących cały lub co najmniej prawnie wyodrębniony majątek swego poprzednika" – w odróżnieniu od tzw. następstwa pod tytułem szczególnym, obejmującym jedno poszczególne prawo lub obowiązek prawny. (Sołtysiński, Szajkowski, Szwaja, Komentarz do kodeksu handlowego. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1997r., t.1, 1416). Ponadto odnosząc się do zarzutów, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważność ww. decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest również nieuzasadnione merytorycznie, Kolegium wyjaśniło, iż nie może się z nim zgodzić. Zdaniem Kolegium sprawa była jak najbardziej uzasadniona merytorycznie – zmiany jakie faktycznie zostały dokonane w przedmiotowym samochodzie osobowym, mogły stwarzać możliwość wykorzystania go jako samochodu ciężarowego - specjalnego (po przeprowadzeniu odpowiednich badań technicznych przez stację kontroli pojazdów). Mogło to mieć jednak znaczenie jedynie dla celów dokonania określonych zmian w dowodzie rejestracyjnym. Dowód rejestracyjny służy jednak innym celom niż świadectwo homologacji, które stwierdza jaki samochód jest przedmiotem obrotu. Powoływany przez wnioskodawcę argument, iż cyt. rozporządzenie nie nakładało na właściciela pojazdu obowiązku przedstawienia świadectwa homologacji, jeżeli zgodnie z art. 64 ust. l i ust. 3 ustawy z dnia l lutego 1983r. pojazd podlegał badaniom technicznym, a zatem nie posiadał homologacji i praktyka ta była powszechna do czasu podjęcia uchwały przez NSA z dnia 23 października 2000r sygn. akt OPK 17/00, następnie zaskarżonej rewizją Rzecznika Praw Obywatelskich do Sądu Najwyższego, nie może być uwzględniony. W dacie wydawania mniejszej decyzji Sąd Najwyższy podjął już w tej materii stosowne rozstrzygnięcie oddalając rewizję Rzecznika Praw Obywatelskich, potwierdzając tym samym konieczność uzyskiwania każdorazowo świadectwa homologacji w przypadku dokonania takich przeróbek, które zmieniły charakter samochodu. Konkludując Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § l k.p.a. stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w cyt. przepisie. W przedmiotowej sprawie była podstawa do przyjęcia, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] o rejestracji pojazdu marki Ford Escort, na który wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...], na B Sp. z o.o. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które uzasadniało stwierdzenie jej nieważności. W tym stanie rzeczy brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku A Sp. z o.o. i uchylenia własnej decyzji z dnia [...] oraz umorzenia postępowania w sprawie, bowiem dokonanie zmiany przeznaczenia pojazdu wymaga uzyskania nowego świadectwa homologacji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. złożyła w dniu 15 maja 2002 roku A Spółka z o.o. w W., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, a w konsekwencji nie ustalenie faktu nieistnienia będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego decyzji, jak i podmiotu na rzecz którego decyzja ta została wydana, art. 8 Kpa poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez nieuwzględnienie powszechnej praktyki stosowania przepisów art. 59 ust. 3 oraz 64 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 11, poz. 41 ze zm./, art. 77 i 78 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego w przedmiocie ustalenia faktu wydania nowej decyzji – dowodu rejestracyjnego nabywcy pojazdu, a tym samym brak ustalenia, że będąca przedmiotem postępowania decyzja nie istnieje i strona postępowania nie posiada w czasie prowadzonego postępowania żadnych praw z niej wynikających, oraz art. 30 § 4 K.p.a. przez przyjęcie, że decyzja o zarejestrowaniu pojazdu, dotyczy praw zbywalnych i tym samym A Spółka z o.o. z siedzibą w W. posiada przymiot strony w postępowaniu. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono wydanie z naruszeniem prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 64 ust 1 i ust 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym poprzez brak stwierdzenia z jakich powodów naruszenie przepisów § 5 ust. 1 pkt 1 i § 5 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegające na wpisaniu do dowodu rejestracyjnego zmiany typu pojazdu, stanowi rażące naruszenie prawa, mimo utraty bytu prawnego przez decyzję – dowód rejestracyjny oraz że podstawą rejestracji przedmiotowego samochodu w dniu [...] powinno być świadectwo homologacji typu Nr [...] z dnia 20 listopada 1996 roku, a także naruszenie art. 64 ust 1 i 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust 1 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 roku w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów przez przyjęcie, że nabywca dokonujący kolejnej rejestracji jest obowiązany przedstawić świadectwo homologacji. W uzasadnieniu Skarżący powtórzył argumentację wyrażoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 października 2001 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1271 ze. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniesiona została w dniu 15 maja 2002 roku i do dnia 1 stycznia 2004 roku postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 roku dla obszaru województwa [...] rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ /Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652/. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa wobec uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., iż wydanie decyzji o rejestracji samochodu nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, a to § 5 ust. l pkt l i § 5 ust. l pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (Dz.U z 1996r., Nr 155, poz. 772), polegającym na zarejestrowaniu wymienionego pojazdu na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz opisu zmian dokonanych w pojeździe, podczas gdy powołane przepisy nie przewidują zmiany rodzaju ( typu ) pojazdu w trybie oceny dokonanej przez stacje kontroli pojazdów, a jedynie w trybie postępowania homologacyjnego przewidzianego w § 55 i 56 rozporządzenia z dnia l lutego 1993r. Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą rozstrzygnięcia było stanowisko, że skoro istniał obowiązek przedłożenia świadectwa homologacji, to tym samym zarejestrowanie samochodu jako samochodu specjalnego do przewozu wartości stanowiło rażące naruszenie prawa. W stanowisku tym pominięta została całkowicie ocena czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o rejestracji samochodu kwestia obowiązku przedłożenia świadectwa homologacji w przypadku rejestrowania samochodu osobowego po przeróbkach jako samochodu specjalnego była na tyle jednoznacznie unormowana, iż można przyjąć, że naruszenie tego obowiązku i zarejestrowanie samochodu bez świadectwa homologacji, może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji na tej podstawie, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa wymaga w każdym przypadku nie tylko ustalenia treści przepisu prawnego ( przepisów prawnych ) na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja, a także oceny, czy przyjęcie innego rozumienia przepisów przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję odbiega od prawidłowego rozumienia treści przepisów prawa w takim stopniu, że może być uznane za rażące naruszenie prawa. Inaczej mówiąc nie jest wystarczające stwierdzenie, że określony przepis ( przepisy ) należy rozumieć inaczej, niż to przyjął organ, wydający kwestionowaną decyzję, ale konieczne jest ponadto dokonanie oceny w okolicznościach sprawy, że to inne rozumienie treści przepisu ( przepisów ) jest rażąco wadliwe. Decyzje stwierdzające nieważność decyzji wydane w tej sprawie takiej oceny nie zawierały. Nie można bowiem uznać za taką ocenę jedynie ogólnych rozważań odwołujących się do orzecznictwa sądowego i doktryny wyjaśniających pojęcie rażącego naruszenia prawa, które zostało użyte w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Te ogólne rozważania, które przytoczył organ administracji, muszą być przeniesione na grunt konkretnej sprawy z dokonaniem oceny stosowania określonych przepisów, które miały zastosowanie w tej sprawie. Należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie świadectwo homologacji na przedmiotowy samochód zostało wydane w dniu 20 listopada 1996 r. Natomiast kwestionowana decyzja została wydana [...]. Z powyższego wynika, iż organ nie ustalił na podstawie jakiego dokumentu dokonano rejestracji przedmiotowego samochodu jako samochodu specjalnego – do przewozu wartości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, a nawet z odpowiedzi na skargę nie wynika w sposób jednoznaczny, czy organ dopatruje się wadliwości decyzji o rejestracji samochodu w tym, że w ogóle nie było świadectwa homologacji na ten samochód, czy w tym, że nie było jedynie świadectwa homologacji na ten samochód jako samochód specjalny - do przewozu wartości, po dokonaniu określonych przeróbek w samochodzie osobowym. W tym stanie rzeczy nie jest jasne czy zarzut rażącego naruszenia prawa organ odnosi do nieprzedłożenia dodatkowego świadectwa homologacji w związku ze zmianą typu pojazdu z osobowego na samochód specjalny - do przewozu wartości, a wobec tego, które przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego zostały naruszone i to w sposób rażący. Organ w tej kwestii zaprezentował niejednoznaczne stanowisko powołując się na treść § 5 ust. l pkt. l i § 5 ust. l pkt.2 lit.b. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993r w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów ( Dz.U z 1996r Nr 155 poz. 772), a także utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym uchwałę składu pięciu sędziów z dnia 23 października 2000 r sygn. akt OPK 17/2000. Organ zatem ograniczył się do stwierdzenia, iż skoro istniał obowiązek przedłożenia świadectwa homologacji, to organ rejestrując samochód bez przedłożenia tego świadectwa rażąco naruszył prawo. W przekonaniu Sądu nie można przyjąć poglądu, iż w dacie kwestionowanej decyzji przepisy prawa o ruchu drogowym oraz przepisy wykonawcze były dostatecznie jasne, a organ rejestrujący powinien wiedzieć, że homologacja jest konieczna, gdyż przeczą temu dwie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2000 r sygn. akt OPK 17/2000 i z dnia 18 grudnia 2000 r. OPK 18/00 ( ONSA z 2001 nr 3 poz. 102 ). Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt 221/04 oraz z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1499/04 ( nie publikowane). Sąd w tym składzie pogląd ten podziela. Ponadto podnieść należy, iż organ administracji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Nie wyjaśnił bowiem w sposób wystarczający na jakiej podstawie uznał stronę skarżącą za następcę prawnego B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w rozumieniu art. 30 § 4 K.p.a. W aktach sprawy brak jest dokumentów dotyczących połączenia B ze skarżącą spółką. W decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w ogóle nie odniosło się do zarzutu A zawartego w piśmie z dnia 12 października 2001 r., a w decyzji z dnia [...] przedstawiło jedynie swoją ocenę sukcesji generalnej nie podzielając tym samym poglądu wnioskodawcy, że nie istnieje adresat decyzji i że nie istnieje decyzja będąca przedmiotem postępowania. Z akt administracyjnych nie wynika jednak, aby przedstawienie takiego poglądu poparte było badaniem dokumentów związanych z połączeniem obu spółek. W ocenie Sądu stanowisko takie nie stanowi w istocie ustosunkowania się do zarzutu strony skarżącej. Brak dokumentów w aktach administracyjnych uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Istotnym dla sprawy jest fakt, czy A Spółka z o.o. w W. posiadała przymiot strony, który można wywieść z przepisu prawa materialnego. Dla zbadania tego należy zażądać niezbędnych dowodów, po to, aby można było ustalić bez żadnych wątpliwości, czy A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. stała się w wyniku połączenia z B Spółką z o.o., następcą prawnym tej ostatniej w przedmiocie uprawnień wynikających z rejestracji pierwotnej pojazdu, a w konsekwencji – czy skarżąca posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa i 30 § 4 kpa, w świetle art. 283 i 284 – Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 27 czerwca 1934 roku – Kodeks handlowy /Dz.U. Nr 57, poz. 502 ze zm./. Wynik oceny dowodów winien zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji. Powyższe uchybienia organu naruszają przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji . O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 159, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 ust. 1 cyt .ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm. ) Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.