II SA/Łd 697/13

Dnia 25 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia prac budowlanych oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: K.p.a.) po rozpatrzeniu zgłoszenia M. B. z dnia 12 marca 2013r., zgłosił sprzeciw w sprawie budowy budynku gospodarczego do 25 m², na działce nr ewid. 266/1 w C., gmina D. Uzasadniając sprzeciw Starosta [...] wyjaśnił, iż z uwagi na nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, postanowieniem z dnia [...] zobowiązał inwestora do ich usunięcia, termin wykonania obowiązku ustalił na dzień 5 kwietnia 2013r.. W odpowiedzi inwestor złożył pismo, które wpłynęło do organu w dniu 21 marca 2013r., w oparciu o które organ stwierdził, iż inwestor nadal nie przedłożył oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z wypisu z rejestru gruntów wynika bowiem, iż A. O.-B. jest współwłaścicielką działki, na której planowana jest budowa, zaś inwestor nie załączył zgody współwłaścicielki na planowaną zabudowę oraz nie wymienił współwłaścicielki jako osoby, która posiada tytuł prawny do nieruchomości, nie wskazał także dokumentu, z którego wynika prawo własności Nadal nie złożył zgody współwłaścicielki, która również ma prawo decydować o zabudowie na przedmiotowej działce. Inwestor nie wskazał także dokumentu, z którego wynika prawo własności do dysponowania nieruchomością tj. aktu notarialnego lub numeru księgi wieczystej. W dalszej kolejności organ I instancji za uzupełniony uznał brak opłaty za zaświadczenie, zgodnie z prośbą inwestora, gdyż jak wyjaśnił nie występował o zaświadczenie, jednak na wniosku/zgłoszeniu nie skreślił punktu dotyczącego prośby o wydanie tegoż zaświadczenia. Jednakże w związku z informacją zawartą w piśmie uzupełniającym zgłoszenie organ stwierdził, iż brak ten został uzupełniony. Dalej organ wskazał, iż inwestor nie załączył dokumentu zatwierdzonego przez Urząd a potwierdzającego ewentualną rezygnację z budowy z uwagi na kolizję w zakresie lokalizacji budynków, a w przypadku braku takiego dokumentu inwestor winien wystąpić z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, wskazując na uregulowanie art. 36a ust. 1 ustawy, iż rezygnacja z budowy budynku gospodarczego, zatwierdzonego przez organ decyzją nr [...] (powołaną w wyjaśnieniu strony) dotyczy zmiany zagospodarowania terenu, zatem wymaga uzyskania zamiennej decyzji pozwolenia na budowę w tym zakresie. W dalszej kolejności organ wskazał na brak zgodności w zakresie lokalizacji projektowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy D. dla obszaru części sołectw C.i C., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w D. z dnia [...] Nr [...] oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 – w dalszej części przywoływane jako: rozporządzenie). Organ stwierdził, przywołując brzmienie art. 29 ust. 2 ustawy i § 12 rozporządzenia, iż zgłaszany przez inwestora budynek nie mieści się w katalogu robót wymienionych w przywołanej normie prawnej, gdyż projektowany jest w odległości 1 m od granicy działki sąsiedniej, zatem wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, w tym przypadku pozwolenia zamiennego. Usytuowanie budynku w opisanej lokalizacji powoduje objęcie działek sąsiednich obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, potwierdza to również § 12 ust. 4 rozporządzenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy D. dopuszcza zaś zabudowę gospodarczą i garażową bezpośrednio przy bocznych granicach działek. W związku z tym inwestor może wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę, w tym przypadku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę nr [...], załączając odpowiednie dokumenty. Analizując kolejne punkty zobowiązania do uzupełnienia zgłoszenia organ wskazał na brak aktualnej mapy lokalizacyjnej wraz z wykreśleniem i zwymiarowaniem projektowanego budynku gospodarczego oraz oznaczeniem wejścia do projektowanego budynku. Mając na uwadze uzupełnienie strony stwierdził, iż inwestor nie zaznaczył wejścia do projektowanego budynku, na mapie znajduje się oznaczenie wejścia do budynku zatwierdzonego decyzją nr [...], co nie musi się pokrywać z wejściem do budynku przedstawionego na załączniku graficznym, budynek nie został także zwymiarowany od strony południowej. W tym zakresie organ wskazała na konieczność złożenia decyzji zamiennej pozwolenia na budowę. W kwestii mapy, uznał, iż załączona przez inwestora nie zawiera pieczęci składnicy, niezbędnej w celu sprawdzenia jej aktualności i zweryfikowania okresu zatwierdzenia przez Starostę. Jednak wobec doprecyzowania w wyjaśnieniu terminu zatwierdzenia pozwolenia na budowę – 2011 rok, uznał mapę za aktualną. Organ stwierdził dalej brak zgodności projektowanego rozwiązania geometrii dachu budynku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 105 ust. 2 pkt 2 ppkt c wyraźnie wskazuje, iż dachy budynków gospodarczych mają nawiązywać konstrukcją dachu (a nie jak określił inwestor bryłą budynku i elementami wykończeniowymi takimi jak np. orynnowanie, obróbki blacharskie) do budynku mieszkalnego. Za wystarczające organ uznał doprecyzowanie posadowienia projektowanego budynku, jednakże jednocześnie stwierdził, iż inwestor nie podpisał załączników do zgłoszenia w postaci mapy lokalizacyjnej, zatem brak ten nie został uzupełniony. Na koniec uzasadnienia organ wskazał na istotę swego rozstrzygnięcia podkreślając, iż w postanowieniu z dnia [...] ustalono termin wykonania opisanych obowiązków na dzień 5 kwietnia 2013r., a ponieważ nieprawidłowości te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, zasadne było orzeczenie o sprzeciwie. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 , art. 77 §1 i § 4, art. 107 § 3 K.p.a. i wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu I Instancji z dnia [...] oraz uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Kwestionując prawidłowość i zasadność postanowienia zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości zgłoszenia odwołujący podkreślił m.in., iż zgłoszenie budowy zostało skutecznie złożone w dniu 12 marca 2013r. zaś zaskarżona decyzja, doręczona stronie w dniu 15 kwietnia 2013r. została wydana z naruszeniem prawa, w szczególności została wydana po terminie na wydanie decyzji o sprzeciwie. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przypomniał, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m² wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia należy dokonać przed rozpoczęciem robót, a do wykonania zgłoszonych robót można przystąpić, jeżeli organ w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Przy czym, stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Podkreślił, iż organ i instancji postanowieniem z dnia [...] zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, których strona nie uzupełniała w określonym postanowieniem terminie. W dalszej części organ odwoławczy przywołał stanowisko organu I instancji w zakresie postanowienia zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości zgłoszenia, wskazując na jego prawidłowość. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. B. zaskarżył decyzję organu II instancji w całości i wniósł o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Nadto, wskazując na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wniósł o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zwarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać organ, o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. Skarżący zarzucił naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, że nie wystarczy w zgłoszeniu określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, ale również istnieje konieczność przedstawienia odpowiednich szkiców, rysunków i innych dokumentów, zarazem nie podając, sprzecznie z tym przepisem, jakie to odrębne przepisy nakazują zgłaszającemu dołączenie powyższych do zgłoszenia. A także poprzez uznanie, że w postanowieniu zobowiązującym do usunięcia nieprawidłowości zgłoszenia organ może żądać usunięcia nieprawidłowości innych niż brakujące dokumenty, w szczególności może żądać usunięcia nieprawidłowości polegającej na braku zgodności treści zgłoszenia z przepisami techniczno-budowlanymi czy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak również poprzez bezprawne uznanie, że nieuzupełnienie zgłoszenia w bezprawnie żądanym zakresie, w tym żądanie bez wskazania podstawy prawnej lub też żądanie niedotyczące brakujących dokumentów, a będące wezwaniem do zmiany treści tych dokumentów, może być powodem wydania decyzji o sprzeciwie. Zarzucił także niewłaściwą wykładnię § 12 ust. 2 w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia polegające na uznaniu, że dopuszczenie sytuowania budynku w granicy działki uniemożliwia sytuowania takiego budynku w odległości 1 m od granicy działki. W dalszej kolejności skarżący sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 017 § 3 K.p.a.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Przepis art. 30 ust. 1 tejże ustawy stanowi o tym, iż określone rodzaje inwestycji budowlanych, pomimo tego, iż podlegają prawnej reglamentacji, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a wystarczającą formą zachowania inwestora przed przystąpieniem do ich wykonania jest notyfikacja właściwemu organowi o zamiarze ich realizacji i brak sprzeciwu ze strony tegoż organu wyrażonego w zakreślonym przez prawo terminie. Przepis art. 30 omawianej ustawy w sposób enumeratywny wymienia te zamierzenia budowlane, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki. Jednocześnie przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy stanowi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 – 3, 5 – 19 i 20a – 21 ustawy, a więc budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2. Analiza powyższych zapisów ustawy nie pozostawia wątpliwości, iż inwestycja, której realizacja jest zamiarem skarżącego, polegająca na wybudowaniu wolnostojącego, parterowego budynku gospodarczego o wysokości 2,7m i powierzchni zabudowy 17,5m2 – co do zasady – może zostać wykonana w następstwie notyfikacji właściwemu organowi zamiaru jej realizacji, przy braku sprzeciwu ze strony tegoż organu. Przepis art. 30 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, iż w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Dalej ustawa wskazuje, iż zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 ustawy). Dalej należy wskazać, iż w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 in fine ustawy). Sprzeciw ten może być wniesiony między innymi wówczas gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy). W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia ze skargą na decyzje zgłaszającą sprzeciw. Wobec tego, iż powody uzasadniające ów sprzeciw są w decyzji organu odwoławczego węziej zakreślone niż w decyzji organu I instancji, to tym samym uznać wypada, że organ II instancji, wskutek rozpoznania odwołania, nie podzielił stanowiska organu I instancji co do tak szerokiego spektrum powodów uzasadniających wniesienie sprzeciwu, choć formalnie nie odniósł się krytycznie do tej części uzasadnienia decyzji organu I instancji. Rozpoznając skargę od decyzji organu II instancji – potwierdzającej prawidłowość zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu w zakresie czterech powodów – w ramach sądowej kontroli wypada odnieść się wyłącznie do tych okoliczności, które w ocenie organu odwoławczego usprawiedliwiają wniesiony sprzeciw, pokrywając się tym samym z zarzutami formułowanymi wobec projektowanej inwestycji przez organ I instancji. Poszczególne okoliczności usprawiedliwiające wniesiony sprzeciw wypada omówić oddzielnie Jak wynika z wniosku inwestora zamierzał on zlokalizować swój obiekt w odległości 1m od granicy z działką sąsiednią o nr 266/2, powołując się w tym zakresie na zgodność z zapisem uchwały Rady Gminy w D. Nr [...], z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. dla obszaru części sołectw C.i C. (Dz. Urzędowy Województwa Łódzkiego Nr 388, poz. 4035) stanowiącego, iż "dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży bezpośrednio przy bocznych granicach działek". Analizując rozstrzygnięcie organów obu instancji w powyższym zakresie należy wskazać, iż organy prawidłowo powołały się na uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia w zasadzie budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką w odległości nie mniejszej niż: - 4m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy albo - 3m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ prawidłowo przywołały również przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia dopuszczający sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na tym terenie dopuszcza sytuowanie budynków gospodarczych i garaży wyłącznie bezpośrednio przy bocznych granicach działek, to zaniechanie zgłoszenie sprzeciwu w sytuacji gdy inwestor zamierzał zrealizować swój obiekt w odległości 1m od bocznej granicy działki sąsiedniej prowadziłoby do naruszenia wskazanych powyżej uregulowań. Powyższego zapatrywania nie może zmienić pogląd skarżącego odwołujący się do argumentacji a maiori ad minus, upatrujący możliwości ulokowania obiektu w odległości 1m. od granicy z działką sąsiednią (a więc czegoś mniejszego), w sytuacji gdy przepisy prawa pozwalają na usytuowania obiektu bezpośrednio przy granicy (a więc czegoś większego). Uregulowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia ma charakter wyjątkowy wobec zasady wyrażonej w § 12 ust. 1, a tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco. Taki zaś charakter miałaby interpretacja tegoż przepisu umożliwiająca sytuowanie nowej zabudowy w każdej odległości od granicy mieszczącej się w zakresie do 1,5m. Powyższe stanowisko samodzielnie władne jest decydować o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wniesienie sprzeciwu nastąpiło bowiem z tej przyczyny, że projektowana budowa objęta zgłoszeniem naruszała ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepis § 12 ust. 2 przytoczonego powyżej rozporządzenia. Przechodząc do dalszych powodów, które w ocenie organu odwoławczego miały uzasadniać konieczność wniesienia sprzeciwu, należy wskazać, iż nie znajdują one oparcia w prawie lub okolicznościach niniejszej sprawy. Ich krytyka pozostaje jednak bez wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Jak powyżej wskazano do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 omawianej ustawy). Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego jednoznacznie wskazuje, iż inwestor oświadczenie takie złożył, wskazując pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż jest właścicielem działki, na której zamierza wznieść obiekt budowlany. Sąd podziela zapatrywanie, iż złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 omawianej ustawy nie zwalnia organu administracji architektoniczno – budowlanej całkowicie z wyjaśnienia tej kwestii, o ile powstaną uzasadnione wątpliwości (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 2554/10, Lex 1145615). O ile jednoczesna analiza owego oświadczenia i załączonego do wniosku wypisu z regestru gruntów mogła wzbudzać wątpliwości co do tego kto jest właścicielem działki o nr 266/1, o tyle wyjaśnienie inwestora – będące odpowiedzią na postanowienie organu I instancji zobowiązujące do usunięcia wskazanych nieprawidłowości wniosku – wyjaśniało powyższą kwestię w sposób usuwający wątpliwości. Skoro powyższa działka stanowiła majątek wspólny w rozumieniu art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012r., poz. 788 ze zm.), to każdy z małżonków co do zasady jest uprawniony do zarządzania ową działką (art. 36 § 2 Kodeksu) i tylko do określonych czynności, wśród których nie ma mowy o realizacji obiektu budowlanego, konieczna jest zgoda drugiego małżonka (art. 37 Kodeksu). W takiej sytuacji, po wyjaśnieniach inwestora, brak było wątpliwości w zakresie prawidłowości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane, a tym samym bezpodstawnie zgłoszony sprzeciw oparty został na powyższej okoliczności. Podobnie bezpodstawne było wniesienie sprzeciwu z uwagi na istnienie ostatecznej decyzji pozwalającej inwestorowi na budowę na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego wraz z garażem, zlokalizowanym na miejscu projektowanego budynku gospodarczego. Zresztą organy uzasadniając zajęte stanowisko w powyższym zakresie nie wskazały nawet na konkretny przepis, adekwatny do stanu faktycznego sprawy. Bez wątpienia za taki przepis nie może być uznany art. 37 omawianej ustawy, który reguluje sytuację wygaśnięcia decyzji pozwalającej na budowę w razie nierozpoczęcia budowy lub jej przerwania, bowiem taki stan faktyczny nie zachodził w niniejszej sprawie. Podobnie, wskazywanie na normę art. 36a omawianej ustawy stanowi raczej nieporozumienie. Przepis ten mówiący, iż istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, mógłby znaleźć zastosowanie w sprawie, gdyby projektowany budynek gospodarczy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro jednak – o czym była już mowa – dla jego realizacji wystarczające było dokonanie zgłoszenia, to brak jest okoliczności, które wskazywałyby na możliwość jego zastosowania w niniejszej sprawie. W powyższym zakresie należy wskazać, iż inwestor legitymując się decyzją Starosty [...] nr [...], zrezygnował z pełnej realizacji udzielonego mu pozwolenia na budowę i poprzestał wyłącznie na zbudowaniu budynku mieszkalnego. Nie oznacza to jednak, iż przed wystąpieniem o zgodę na realizacją innego obiektu niemalże na tym samym miejscu, winien najpierw wystąpić do organu o stwierdzenie wygaśnięcia udzielonej już ostatecznej decyzji w zakresie obiektu garażu. Brak jest bowiem nie tylko regulacji prawnej, która powyższy obowiązek nakładałaby na inwestora, ale również takiej, która uprawniałaby organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w powyższej sytuacji. Niezależnie od braku umocowania w prawie, to stanowisko organów jest mocno wątpliwe po względem pragmatycznym, szczególnie, że obiekt, z którego budowy zrezygnował inwestor był wolnostojącym budynkiem niezależnym funkcjonalnie od wzniesionego obiektu mieszkalnego. Nie można także podzielić stanowiska organu o niezgodności projektowanego przez inwestora zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie kształtu dachu budynku gospodarczego. W powyższym zakresie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 105 ust. 2 pkt 2c precyzyjnie wskazuje jedynie na kształt dachów budynków mieszkalnych podając, iż winny one być dwu lub wielospadowe, o kącie nachylenia od 200 do 450 i określonym kierunku kalenicy. W odniesieniu do dachów budynków gospodarczych, garaży i obiektów usługowych plan posługuje się jedynie wskazaniem: "nawiązujące do budynków mieszkalnych". W powyższym zakresie zasadnie podniesiono w skardze, iż nieuprawnione jest upatrywanie przez organy owego "nawiązania" wyłącznie w konstrukcji (kształcie) dachów budynków mieszkalnych. Brak takiego określenia w treści powyższej regulacji pozwala przyjąć, iż chodzi o każde nawiązanie do dachów budynków mieszkalnych, w tym również takie, na jakie wskazuje inwestor. W tym zakresie wypada bowiem przywołać rzymską premię: lege non distinguente nec nostrum est distinguere. Ponadto w powyższym zakresie zasadnie skarżący odwołuje się do innych uregulowań uchwały stanowiącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w których lokalny prawodawca w sposób wyraźny dokonał bliższego dookreślenia parametrów dachów budynków gospodarczych. Przepisy § 31 ust. 2 pkt 2e i § 99 ust. 2 pkt 2b powyższej uchwały wyraźnie stanowią o nawiązaniu dachów budynków gospodarczych "kształtem" lub "geometrią" do dachów budynków mieszkalnych. W tych sytuacjach stanowisko prezentowane przez organy obu instancji znajdowałoby oparcie w przepisach prawa. Natomiast w realiach niniejszej sprawy – wobec treści § 105 ust. 2 pkt 2c in fine – uznać je wypada za dowolne. Konkludując wypada wskazać, że choć argumentacja skargi w przeważającej części zasługiwała na uwzględnienie, to jednak zaskarżona decyzja – dostrzegając sprzeczność dokonanego zgłoszenia, z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zbliżenia projektowanego budynku do granicy z działką sąsiednią – pozostaje w zgodzie z prawem Wobec powyższego skargę należało oddalić (art. 151 P.p.s.a.). B.A.