II SA/Łd 702/05

Dnia 14 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm. ), zatwierdził A. i J. R. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalno - handlowo - usługowo -gospodarczo - garażowego w R. przy ul. A 9, zgodnie z którym: - w projekcie budowlanym, oznaczonym jako część A o funkcji handlowo - usługowo - mieszkalnej, powierzchnia użytkowa wynosi 335,20 m2, w tym powierzchnia handlowo - usługowa - 151,80 m2, powierzchnia zabudowy -210,37 m2, kubatura - 1.767,10 m3; - w projekcie budowlanym, oznaczonym jako część B o funkcji usługowo - gospodarczo – garażowej, powierzchnia użytkowa wynosi -127,10 m2, w tym powierzchnia usługowa - 71,80 m2, powierzchnia zabudowy - 151,30 m2 i kubatura - 605,20 m3 wykonanym przez Cz. P., posiadającego uprawnienia o specjalności architektonicznej i konstrukcyjno - budowlanej nr 55/86, wynikających z zaświadczenia [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...] oraz - udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowego budynku, a także nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Uzasadniając decyzję organ I instancji podniósł między innymi, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. po ustaleniu, że A. i J. R. budując budynek handlowo - usługowo - mieszkalny z częścią gospodarczo - garażową, w sposób istotny odstąpili od udzielonego przez Starostę [...] pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...], decyzją nr [...] z dnia [...] zobowiązał inwestorów do sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego obiektu budowlanego, uwzględniającego zakres robót wykonanych dotychczas, utrzymaną następnie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...] W dniu 7 czerwca 2004r. inwestorzy przedłożyli inwentaryzację budowlaną, a organ I instancji zatwierdził ją decyzją z dnia [...] i udzielił pozwolenia na wznowienie robót. Decyzja ta, na skutek odwołania złożonego przez S. S., została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w dniu 15 lutego 2005r. A. i J. R. przedłożyli projekt zamienny obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, który jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] Organ uznał, iż projekt architektoniczno - budowlany uwzględnia zmiany wynikające z wykonania robót budowlanych do wstrzymania ich wykonywania, określa rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia w instalacje i urządzenia budowlane: wodociągową, kanalizacyjną, grzewczą i elektryczną, jak również wskazywał na zakres robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu zakończenia budowy. Za integralną część decyzji uznano załączniki w postaci projektu zagospodarowania działki oraz opis projektu. W końcowej części uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w związku z tym, że projekt budowlany zamienny budynku mieszkalno - usługowo - handlowo - gospodarczo - garażowego jest kompletny i sporządzony poprawnie, a realizacja inwestycji o takiej funkcji nie pozostaje w sprzeczności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, orzekł o jego zatwierdzeniu i wydał pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. S., w którym wniósł o jej uchylenie. Skarżący stwierdził, iż projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku został sporządzony przez osobę nie posiadającą odpowiednich uprawnień projektowych, bowiem projektant przekroczył zakres posiadanych uprawnień. Podniósł również zarzut, że część usługowa budynku przekracza powierzchnię użytkową, jaką dopuszcza na tym terenie plan miejscowy, zgodnie z którym powinna ona wynosić 40% całkowitej powierzchni użytkowej wszystkich pomieszczeń w budynku, natomiast w rozpatrywanym przypadku wynosi ponad 45%. Stwierdził ponadto, iż zarówno z decyzji nr [...] z dnia [...], jak i z decyzji nr [...] z dnia [...] wynika, że za każdym razem jest rozpatrywany inny projekt. Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż w międzyczasie nastąpiła zmiana stanu prawnego wynikająca z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane ( Dz.U. nr 93, poz. 888 ). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., stwierdzając prowadzenie przez A. i J. R. budowy z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Podniósł, iż inwestorzy przedłożyli dokumenty przed terminem wyznaczonym w decyzji z dnia [...], jednakże nie były one kompletne, co zobligowało organ do nałożenia na inwestorów obowiązku uzupełnienia braków. Ostatecznie A. i J. R. przedłożyli skorygowany projekt budowlany zamienny. W projekcie tym odstąpili od planowanej i rozpoczętej w trakcie realizacji zmiany funkcji części obiektu, polegającej na zastąpieniu zaplecza magazynowego związanego ze sklepem i punktem naprawy wyrobów AGD na hurtownię wyrobów wędliniarskich. W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt zamienny w aktualnej wersji jest zgodny z przepisami oraz nie narusza ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...], co między innymi potwierdza stanowisko Burmistrza Miasta R. wyrażone w piśmie z dnia 25 października 2004r. Projekt ten jest kompletny, określający jednocześnie rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia w instalacje i urządzenia budowlane, jak również wskazuje na zakres robót budowlanych koniecznych do wykonania w celu zakończenia budowy. Zawiera ponadto niezbędne uzgodnienia branżowe w zakresie wymogów sanitarno-higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przeciwpożarowych. Organ II instancji nie zgodził się ponadto z zarzutem stawianym w odwołaniu, iż projekt budowlany zamienny wykonany został przez osobę nie posiadającą odpowiednich uprawnień. Wskazał, iż autor projektu legitymuje się decyzją Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia [...], stwierdzającą, że posiada przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej. Za nieistotny uznał także zarzut przekroczenia wielkości powierzchni usługowych w stosunku do całkowitej powierzchni budynku. Stwierdził, że z bilansu powierzchni zawartego w projekcie budowlanym zamiennym wynika, że powierzchnia użytkowa całego obiektu wynosi 627,40 m2, natomiast powierzchnia części usługowej - 223,60 m2, co stanowi 35,6 % powierzchni użytkowej całkowitej i spełnia wymóg określony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta R., ograniczający udział powierzchni użytkowej w całym obiekcie do 40 %. Organ odwoławczy nie znalazł zatem podstaw do podważenia prawidłowości bilansu powierzchni, który jest spójny z częścią rysunkową projektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. ponownie podniósł zarzut, iż projekt zamienny został opracowany przez projektanta, który przekroczył zakres swoich uprawnień projektowych, bowiem - zdaniem skarżącego - technik budowlany może zaprojektować obiekt kubaturowy do 1000 m3. W dalszej części skargi stwierdził, iż część usługowa budynku A. i J. R. przekracza powierzchnię użytkową, jaką dopuszcza na tym terenie plan miejscowy, która powinna wynosić 40% całkowitej powierzchni użytkowej wszystkich pomieszczeń w budynku, natomiast w przypadku inwestycji realizowanej przy ul. A 9 udział ten wynosi ponad 45 %. S. S. nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym zarzut dotyczący powierzchni usługowej jest nieistotny. Stwierdził, że jest to zapis prawa miejscowego, który został wpisany do planu zagospodarowania po to, by zapewnić odpowiedni stosunek zabudowy do terenów zielonych i nie może być dowolnie kształtowany i lekceważony przez urzędy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się ze stanowiskiem S. S.. Podniósł, iż decyzja Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia [...] o stwierdzeniu przygotowania zawodowego projektanta do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie zawiera ograniczeń zakresu uprawnień projektowych do 1000 m3 kubatury. Organ II instancji stwierdził ponadto, iż projekt budynku, którego dotyczy skarga, jest zgodny zarówno z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania, jak również z ustaleniami aktualnego planu zagospodarowania terenu. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2005r., wydanym w niniejszej sprawie, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Pełnomocnik z urzędu S. S. w piśmie z dnia 24 stycznia 2006r. wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 12 ust. 2 i 7, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, a ponadto art. 7, 77, 80, 81 oraz 104 w zw. z art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu pisma podniósł między innymi, że A. i J. R. w toku powstawania inwestycji, na którą uzyskali pozwolenie na budowę decyzją z dnia [...], wielokrotnie naruszali warunki zabudowy i zagospodarowania oraz realizowali ją sprzecznie z pierwotnym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę. Zarzucił, iż Burmistrz R. decyzją z dnia [...] ustalił dla małż. R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego i budynku gospodarczo-garażowego, natomiast Starosta R. wydał pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową o kubaturze 2.252,6 m3. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005r. sygn. II SA/Łd 565/04 uchylone zostały z powodu oczywistego naruszenia prawa: decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz poprzedzające ją decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], postanowienie [...] z dnia [...], decyzja [...] z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja [...] z dnia [...] W ocenie pełnomocnika skarżącego niedorzecznością jest udzielanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, które dawno już zostały zakończone, zaś obiekt funkcjonuje zarówno w części mieszkalnej, jak i usługowo-produkcyjnej. Zarzucił, iż w postępowaniu nie wydano decyzji w trybie art. 50 ust. 1, co warunkuje możliwość zastosowania przepisu art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, a zaskarżone decyzje sankcjonują bezprawie i samowolę budowlaną. Organ zatwierdził projekt budowlany zamienny bez sprawdzenia wykonania obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 3 i bez spełnienia wymogu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ocenie pełnomocnika skarżącego zatwierdzony projekt zamienny nie zawiera elementów świadczących o zamiarze doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a zaskarżone decyzje nie zawierają uzasadnienia wyczerpującego dyspozycję art. 107 § 3 kpa. Ponowiony został ponadto zarzut dotyczący braku odpowiednich uprawnień autora przedstawionego projektu, a także wielokrotnego naruszenia w toku postępowania uzasadnionych interesów skarżącego. Uczestnik postępowania J. R. wnioskował o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 wymienionej ustawy ). Podobne unormowanie zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), powoływana dalej w skrócie jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując przewidziane ustawą środki, przy czym w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Artykuł 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia ( art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ). Stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa wchodzi z kolei w rachubę, o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji zaskarżonych w niniejszej sprawie. Podstawę materialnoprawną przedmiotowej decyzji stanowi art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz.U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm. ), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane ( Dz.U. nr 93, poz. 888 ), która weszła w życie z dniem 31 maja 2004r. Unormowanie to w swej treści odwołuje się do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. W myśl art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego – po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W niniejszej sprawie okolicznością kluczową dla rozstrzygnięcia jest fakt, iż w dacie, kiedy organ odwoławczy wydawał zaskarżoną decyzję z dnia [...], z obrotu prawnego wyeliminowane zostały między innymi decyzje nakładające na inwestorów A. i J. R. obowiązek sporządzenia i przedłożenia organowi projektu budowlanego zamiennego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z pozwoleniami, uzgodnieniami lub opiniami wymaganymi przepisami szczególnymi, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej obiektu budowlanego oraz uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Nastąpiło to wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005r. wydanym w sprawie II SA/Łd 565/04. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż brak jest podstawy prawnej do zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego, skoro wyeliminowana została sama podstawa do jego przedstawienia. W związku z powyższym znaczenie drugorzędne, choć nie bez wpływu na rozstrzygnięcie, mają inne zarzuty podnoszone w skardze i piśmie pełnomocnika skarżącego, a w tym dotyczące okoliczności związanych z faktem ostatecznego zakończenia inwestycji, tym samym braku podstaw do udzielania inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Okoliczność zastosowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w postanowieniu z dnia [...] nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych przedmiotowej inwestycji niewłaściwych przepisów Prawa budowlanego, tj, sprzed ich nowelizacji, jak i nie wyjaśnienie przez organ, czy roboty te nie były już zakończone, gdyż wstrzymanie byłoby wówczas bezprzedmiotowe, stanowiło podstawę do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Łd 565/04, również wskazanego wyżej postanowienia. Akta przedmiotowej sprawy nie zawierają dostatecznego materiału pozwalającego na ocenę, czy istotnie inwestycja została zakończona, a w związku z tym, na ile – nawet przy braku eliminacji decyzji nakładającej obowiązek w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego – przedmiotowa decyzja byłaby prawidłowa. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż brzmienie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wskazuje na to, iż w grę mogą wchodzić dwie sytuacje, tzn. gdy właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 i - wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W ocenie Sądu organ w przedmiotowej sprawie nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia istotnych dla jej wyniku okoliczności. Sąd podziela ponadto zarzuty strony skarżącej, iż organy wydały kwestionowane decyzje z naruszeniem art. 107 § 3 kpa i nie odniosły się do w sposób należyty do kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich ( art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ) oraz zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza koniecznością dokładnego wskazania, w jaki sposób dokonano obliczenia stosunku powierzchni usługowej do powierzchni użytkowej całego obiektu, którą skarżący kwestionował już w złożonym odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji, należało ponadto odnieść się do zapisu planu dotyczącego przeznaczenia terenu ( art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ). Z załączonej do akt kserokopii wypisu tego planu wynika bowiem, iż dla jednostki objętej oznaczeniem [...] – teren przy ul. A funkcja podstawowa to tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, natomiast funkcja uzupełniająca – to tereny zieleńców. Załączony do akt projekt zamienny obejmuje natomiast swym zakresem budynek handlowo-usługowo-mieszkalny, a więc wydaje się wykraczać swym charakterem poza zapis planu. Zdaniem Sądu zasadny jest ponadto zarzut skarżącego, który nie został przez organ zweryfikowany, iż autor projektu zamiennego był osobą nieuprawnioną do jego sporządzenia. W aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w S. z dnia [...], stwierdzająca, iż Cz. P. posiada w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz.U. nr 8, poz. 46 ) przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta i kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej. Nie oznacza to jednak, iż uprawnienia te nie podlegają weryfikacji. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą pozycje wymienione w punktach 1-7 tego przepisu, w tym: projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego. Podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz – zgodnie z odrębnymi przepisami – wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności ( art. 12 ust. 7 ). W okresie wydania zaskarżonych decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz.U. nr 8 z 1995r., poz. 38 ze zm. ), wydane w oparciu o delegację wynikającą z art. 16 ust. 1 Prawa budowlanego, które uchylone zostało z dniem 3 lipca 2005r. przez kolejne rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005r. wydane w tej samej sprawie ( Dz.U. nr 96, poz. 817 ). Wskazany wyżej akt określał między innymi rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania, ograniczenia zakresu uprawnień budowlanych i wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności. W przedmiotowej sprawie okolicznością poza sporem jest, iż Cz. P. ma średnie wykształcenie i jest technikiem budowlanym. W ocenie Sądu organ zatwierdzający opracowany przez niego projekt zamienny nie dokonał weryfikacji, czy posiadał on uprawnienia budowlane w znaczeniu, jakie terminowi temu przypisuje Prawo budowlane i obowiązujący do niego akt wykonawczy. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż inwestorzy A. i J. R. w trakcie prowadzonych robót budowlanych w sposób istotny odbiegli od warunków wynikających z decyzji Starosty [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę, co poza prowadzeniem postępowania w zakresie będącym przedmiotem niniejszego rozpoznania, skutkowało wydaniem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] nr [...], którą na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił on z urzędu decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] W tej sytuacji organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej przedmiotowej inwestycji będzie zobligowany, po wydaniu rozstrzygnięć koniecznych z uwagi na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2005r. sygn. IISA/Łd 565/04, do wydania stosownych dalszych decyzji, z jednoczesnym uwzględnieniem uwag podniesionych wyżej. Reasumując, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) uchylił decyzje wydane przez organy obu instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2-im sentencji wyroku wynika z treści art. 152 p.p.s.a.