II SA/Łd 705/09

Dnia 19 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant sekretarz sądowy Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. P. i S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. P. i S. P. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. i J. małż. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] nr [...] w części dotyczącej montażu anten na wieży telefonii cyfrowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 140 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na podstawie akt administracyjnych sprawy ustalono, iż A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w skład, której wchodzi budowa wieży antenowej wys. 60,5 m., montaż anten na wieży, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. i J. P. oraz A. i S. P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] ponownie zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę. A Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. ponownie uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę w części dotyczącej montażu anten na wieży telefonii cyfrowej. Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia Starosta wyjaśnił, iż zmianie uległy przepisy wyznaczające wymogi prawne na montaż anten na obiekcie budowlanym wprowadzone art. 140 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, który wszedł w życie w dniu 15 listopada 2008 r. Od tej daty przestał obowiązywać art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Organ podkreślił, iż skutkiem tej zmiany, na montaż anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie. Zatem ta część przedsięwzięcia polegającego na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie może być objęta zatwierdzonym projektem budowlanym i postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. i J. małż. P. zarzucając naruszenie art. 140 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż ma on zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Uzasadniając odwołujący podnieśli, iż art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nie miał zastosowania w sprawie, gdyż dotyczył wyłącznie instalowania urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne na obiektach budowlanych już istniejących. Sporna inwestycja jest dopiero na etapie realizacji, a ponadto tworzy całość techniczno-użytkową zatem w odniesieniu do całego przedsięwzięcia winno być wymagane pozwolenie na budowę, potwierdza to orzecznictwo sądowe, z którego wynika, iż w sytuacji, gdy chociaż jeden z elementów współtworzących zamierzenie budowlane zalicza się do robót wymagających pozwolenia na budowę, to całe zamierzenie podlega obowiązkowi uzyskania takiego pozwolenia. Zdaniem odwołujących organ I instancji niezasadnie rozdzielił poszczególne elementy inwestycji i umorzył postępowanie w odniesieniu do jednego z nich. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, iż urządzenia antenowe przewidziane do zainstalowania na projektowanej wieży nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, czyli takich, o których mowa w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego i które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślił, iż w świetle takiej regulacji zasadnie organ I instancji zauważył, iż na montaż spornych anten nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, stąd ta część przedsięwzięcia nie została objęta pozwoleniem na budowę. K. i J. małż. P., S. i A. małż. P. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący zarzucili naruszenie art. 140 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 33 ust. 1, art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez sprzeczny z prawem podział jednej inwestycji na poszczególne elementy i w konsekwencji przyjęcie, iż na montaż anten nie jest wymagane tak pozwolenie na budowę, jak i zgłoszenie. Nadto obrazę art. 144 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z uchylonym art. 46 ust. 4b ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która stała się ostateczna w dniu [...] r., a utraciła moc [...] r. zgodnie z obowiązującym wówczas art. 46 ust. 4b w/w ustawy. Jak również art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący powtórzyli argumentację odwołania, podkreślając, iż organ nie miał podstaw prawnych do podziału inwestycji na poszczególne jej elementy, tym bardziej, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii stanowi jedną całość techniczno-użytkową i co za tym, w odniesieniu do całości jest wymagane pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd jednak nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji, jak również wydana w toku postępowania decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...], naruszają prawo. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. umarzającą postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę w części dotyczącej montażu anten na wieży telefonii cyfrowej. Przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało w ramach postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej w skład, której wchodzi budowa wieży antenowej wys. 60,5 m., montaż anten na wieży, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej. Zasadą jest, stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118 ze zm.), że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane obejmują budowę obiektu budowlanego, czyli wykonywanie go w określonym miejscu. Zaś obiekt budowlany to budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową, jak na przykład, wolno stojący maszt antenowy wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 3, 6 i 7 Prawa budowlanego). Jednocześnie, jak wprost wynika z art. 33 ust. 1 w/w ustawy, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Nie ma więc możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych regulacji prawnych dotyczących prawa budowlanego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2121/07, niepublikowany., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 485796). Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest na wniosek inwestora, który jest wyłącznym dysponentem w zakresie określenia granic inwestycji, dla której ma być wydane pozwolenie na budowę. Jeśli zatem, inwestor wskazał we wniosku jedno zamierzenie budowlane to organ powinien był wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie elementy planowanego przedsięwzięcia. Tym bardziej, w sytuacji, gdy żaden z odrębnych elementów składowych takiej inwestycji nie może samodzielnie funkcjonować, zgodnie z przeznaczeniem całości. Nieprawidłowe i nieuprawnione było zatem rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego, czy poszczególnych elementów całości jaką stanowi stacja bazowa telefonii cyfrowej, tym bardziej, wobec braku inicjatywy inwestora w tym zakresie. W tym stanie, za uprawniony należy uznać zarzut skarżących w zakresie naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe uchybienie, Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony był do wyeliminowania z obrotu prawnego również decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, w skład której wchodzi budowa wieży antenowej o wys. 60,5 m., lokalizacja kontenera u podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej. Sąd nie podzielił argumentacji organu, iż montaż anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest obecnie w żaden sposób reglamentowany prawnie. W wyniku zmian w przepisach ustawy Prawo budowlane, dokonanych w art. 140 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), które weszły w życie z dniem 15 listopada 2008 r., przestał obowiązywać art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. c ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z którym, zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu tej ustawy. Z uwagi na powyższe zmiany organ uznał, iż obecnie kwestia instalowania anten na wieży telefonii cyfrowej nie jest już objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, ani obowiązkiem zgłoszenia., a stan ten uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Niepodzielając tego stanowiska organu, wskazać należy, iż w istocie, z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku (...), która w art. 140 pkt 4 lit a stanowiła, iż uchyla się art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit.c ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie jednak przepisem art. 140 pkt. 3 lit. b dodała ustęp 3 w art. 29 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, iż "pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku (...)" Z kolei rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienione zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Zmiana tego rozporządzenia, obowiązująca od dnia 31 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) wprowadziła w § 2 ust. 1 pkt 7 wymóg bezwzględnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o zróżnicowanych częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W; W § 3 ust. 1 pkt 8, tego aktu, wskazano zaś rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymieniając instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; Ustawodawca uzależnił zatem wymóg sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko od mocy promieniowania i odległości usytuowania danej instalacji od miejsc dostępnych dla ludności. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda [...] w sposób nieuprawniony i dowolny ocenili, iż przedsięwzięcie objęte decyzją nie może znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Dopiero ocena planowanego przedsięwzięcia na podstawie przywołanych uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), pozwoli na ustalenie czy przedsięwzięcie to kwalifikuje się do wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Niemniej jednak kwestia ta rozstrzygana winna być w odrębnym postępowaniu przed właściwym organem ochrony środowiska, stosownie do art. 75 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...). Na marginesie przypomnieć należy, iż w dotychczas prowadzonym postępowaniu administracyjnym wydana została decyzja z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, która obecnie utraciła moc, niemniej jednak fakt jej wydania wskazuje, że planowana inwestycja została zakwalifikowana do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko i wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podkreślić należy, iż na skutek zmiany rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), obowiązującej od dnia 31 sierpnia 2007 r., nastąpiło uszczegółowienie regulacji dotyczącej przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i niewątpliwie oznacza to zaostrzenie dotychczasowych wymogów w tym zakresie. Od dnia 15 listopada 2008 r. zaostrzeniu uległy również przepisy Prawa budowlanego, wymagając uzyskania pozwolenia na budowę, w myśl art. 29 ust. 3, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc także do tych, które objęte były reglamentacją art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c., jeżeli właściwy organ, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zakwalifikuje je do tego rodzaju przedsięwzięć. A w stosunku do pozostałych inwestycji, które wymagały zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c, zastosowanie będzie miała regulacja art. 28 prawa budowlanego. W świetle powyższego, argumentacja organów administracji nie zasługuje na aprobatę. Nieuprawnione było, w tym stanie faktycznym i prawnym umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe - organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu. Umorzenie postępowania na podstawie powołanego przepisu jest obligatoryjne. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed jego wszczęciem, a może powstać dopiero w toczącym się postępowaniu. Przesłanka bezprzedmiotowości zachodzi, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź brak jest podstaw do rozpoznania tej sprawy w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, publikowany w Biuletynie Skarbowym, 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt VSA 381/01, niepublikowany, dostępny w Lex nr 78917). Jedną z form bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest brak podstawy prawnej do rozstrzygnięcia danej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, między innymi, gdy prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji lub brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (vide: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2004 str. 724). Zestawienie powyższych przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego z ustalonym stanem faktycznym i prawnym, jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie, nie mieliśmy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, a więc zaskarżonym rozstrzygnięciem naruszony został przepis art. 105 § 1 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy powinny przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, uwzględniając wyżej przedstawioną ocenę. Mając to na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Z uwagi zaś na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie zastosował trybu z art. 152 p.p.s.a ar