II SA/Łd 708/13

Dnia 2 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę. LS Burmistrz Gminy B., decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz.1071 ze zm.), w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 oraz art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) po rozpatrzeniu wniosku H. M. określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni do produkcji mas bitumicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewidencyjnych: 170/2, 171/2, 171/3, 171/4, 172/2, 172/4, 172/5, 173/2, 173/4, 174/5, 335 położonych w miejscowości D.. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. N. – właściciel nieruchomości znajdującej się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wskazując, że decyzja nie zawiera informacji o wpływie i zagrożeniach planowanej inwestycji na życie i zdrowie mieszkańców gminy B.. Odwołanie złożyła również A. Spółka z o.o. w P., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 85 ust. 1 - 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez rażącą lakoniczność uzasadnienia i ograniczenie jego treści do rekapitulacji toku postępowania, bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, bez oceny poprawności raportu oddziaływania na środowisko; - art. 107 § 1 k.p.a., albowiem w jej ocenie stroną postępowania administracyjnego nie może być firma osoby fizycznej, bowiem decyzja powinna zawierać m.in. oznaczenie strony lub stron, zaś w ocenie Spółki w/w decyzja skierowana została do "Zakładu Budowlanego - H. M.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...]., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie wytwórni do produkcji mas bitumicznych na działkach o nr: 170/2, 171/2, 171/3, 171/4, 172/2, 172/4, 172/5, 173/2, 173/4, 174/5 i 335, położonych w miejscowości D.. Planowana instalacja typu Benninghoven Concept TBA 240U-C posiadać będzie wydajność 240 Mg/h. Wyposażona zostanie w niezbędną infrastrukturę techniczną, tj. 8 dozatorów kruszywa, przenośniki taśmowe, suszarkę z nagrzewnicą, sortownik i wieżę otaczarki, zbiornik pyłu węglowego o poj. 120 m , zbiornik pyłu odseparowanego o poj. 80 m3, 2 zbiorniki mączki wapiennej o poj. 80 m3 każdy, 3 zbiorniki pionowe bitumu o poj. 80 m3 każdy, ogrzewanie elektrycznie, zbiornik dwupłaszczowy o poj. 10 m3 na olej opałowy i kabinę sterowniczą. Przedsięwzięcie to, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), należy do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem Kolegium w swej decyzji organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie warunki określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. zawarte w postanowieniach uzgadniających oraz zawarł wszystkie elementy wymagane przepisami art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Dodano, że w toku postępowania administracyjnego została przeprowadzona w dniu 17 maja 2012r. rozprawa z udziałem społeczeństwa, o czym strony oraz społeczeństwo zostali powiadomieni (strony pisemnie, społeczeństwo w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości - kurenda). Na rozprawie zostały wyjaśnione wszystkie zgłaszane przez społeczność lokalną obawy i wątpliwości dotyczące planowego przedsięwzięcia. Nie zgłoszono żadnych uwag i wniosków w stosunku do przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium ustaliło, że organ pierwszej instancji zapewnił udział stron w postępowaniu poprzez zawiadamianie o decyzjach i innych czynnościach postępowania w formie pisemnej oraz podał do publicznej wiadomości informację o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz z treścią decyzji, poprzez ogłoszenie na stronie internetowej Urzędu Miasta w S. oraz na tablicy ogłoszeń, zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), jak również zapewnił udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 33 ustawy, jak również o przeprowadzonej rozprawie administracyjnej z udziałem społeczeństwa oraz o wydanej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią, w trybie art. 36 i art. 38 ustawy. Kolegium wyjaśniło, że dla terenu objętego planowanym przedsięwzięciem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ wyjaśnił, iż zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta B. z dnia [...]r. oraz uchwałą zmieniającą nr [...] Rady Gminy i Miasta B. z dnia [...]r., dla w/w terenu przywidziany jest kierunek zabudowy produkcyjno – składowo - magazynowej. Teren objęty planowanym przedsięwzięciem jest od kilkunastu lat wykorzystywany jako teren przemysłowy związany, między innymi, z produkcją oraz transportem kołowym i kolejowym. Na tym terenie była w przeszłości prowadzona działalność związana z magazynowaniem, konfekcjonowaniem i dystrybucją paliw płynnych, detergentów, rozpuszczalników, kwasów oraz ługów. Na etapie budowy wytwórni mas bitumicznych przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko będzie się wiązało z przygotowaniem terenu inwestycji, przygotowaniem fundamentów pod wytwórnię, budową boksów na kruszywo, montażem konstrukcji wspornych pod urządzenia wchodzące w skład wytwórni oraz montażem samego urządzenia, w szczególności: wieży otaczarki, zbiorników pyłu węglowego, pyłu odseparowanego, mączki i bitumu, dozatorów, taśmociągów, wag oraz kontenera sterowania. Całość będzie uzupełniona utwardzeniem placów manewrowych, doprowadzeniem do węzła instalacji elektroenergetycznej oraz napełnieniem boksów magazynowych kruszywami i zbiornikiem węglowym, mączką i bitumem. Na tym etapie przewiduje się emisję substancji zanieczyszczających i hałasu do powietrza, powstawanie odpadów oraz wpływ realizowanego przedsięwzięcia na roślinność. Emisja substancji zanieczyszczających oraz hałasu do środowiska będzie miała charakter niezorganizowany i krótkotrwały, zważywszy ograniczone ramy czasowe budowy wytwórni mas bitumicznych oraz występować będzie wyłącznie w porze dziennej. Odpady powstałe podczas budowy mają być gromadzone selektywnie i usuwane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kolegium oceniło, że w raporcie przeprowadzona została analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, hałasu, ścieków oraz odpadów, jak również w aspekcie możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Zdaniem organu z uwagi na zastosowane rozwiązania konstrukcyjno-technologiczne planowanej wytwórni mas bitumicznych zagwarantowane będzie dotrzymanie wszelkich standardów ochrony środowiska. W planowanym do realizacji urządzeniu zastosowanie znajdą nowoczesne rozwiązania techniczne, minimalizujące oddziaływanie na środowisko. Do tych rozwiązań należą: nowoczesny, wysoko-sprawny filtr tkaninowy zapewniający stężenie pyłu na wylocie z emitora wytworni poniżej 20 mg/m3 (przy dopuszczalnej wartości odniesienia dla pyłu zawieszonego PM - 10,280 mg/m3 w stosunku do jednej godziny i 40 mg/m3 w stosunku do roku), rury odpowietrzające zbiorników magazynowych połączone z filtrami tkaninowymi wychwytującymi pyły, zastosowanie elektrycznego ogrzewania zbiorników bitumu i masy, ponowne wykorzystanie pyłów odseparowanych w urządzeniach odpylających, monitorowanie zużycia surowców i paliw. Planowane jest też wykorzystywanie do produkcji kruszywa naturalnego, które nie stanowi zagrożenia ekologicznego. Ponadto instalacja nie jest zaliczana do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. W opinii Kolegium przeprowadzona w raporcie analiza wykazała, że emisja pyłów i substancji szkodliwych takich jak: dwutlenek siarki, tlenek azotu, benzoapiren, fenol, krezol, tlenek węgla, węglowodory aromatyczne i alifatyczne, poparta wynikami obliczeń stężenia poszczególnych substancji, nie przekroczy dopuszczalnych standardów jakości powietrza w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia. Planowana gospodarka odpadami ma na celu zapobieganie powstawaniu odpadów poprzez zagospodarowanie odpadów nadających się do wykorzystania oraz minimalizowanie ich ilości, jak również składowanie odpadów przeznaczonych do odzysku lub unieszkodliwiania w sposób zapewniający zachowanie standardów bezpiecznego postępowania z odpadami. Ścieki deszczowe będą odprowadzane do istniejącej na terenie planowanego przedsięwzięcia sieci kanalizacji deszczowej wyposażonej w urządzenia oczyszczające. Nadto, nie przewiduje się powstawania ścieków technologicznych. Z przeprowadzonej analizy, przy zastosowaniu programu komputerowego badania natężenia hałasu Leq Professional 6 oraz przy przedstawionych w raporcie założeniach dotyczących usytuowania i poziomu poszczególnych źródeł hałasu, jak również częstotliwości ruchu pojazdów, emisja hałasu przenikającego z terenu projektowanego przedsięwzięcia do środowiska (na tereny chronione akustycznie) wynika, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych natężeń hałasu dla poszczególnych miejsc chronionych akustycznie. Kolegium ustaliło, że w punkcie obserwacyjnym przy budynku szkoły natężenie hałasu wyniosło 43,8 dB w porze dziennej, przy dopuszczalnym natężeniu hałasu dla pory dnia do 50 dB, przy budynkach mieszkalnych o funkcji zabudowy zagrodowej natężenie hałasu wyniosło odpowiednio dla różnych punktów obserwacyjnych 51,4 dB, 54,0 dB, 51,7 dB w porze dziennej i 52,1 dB przy budynku zamieszkania zbiorowego, przy dopuszczalnym natężeniu hałasu dla pory dnia do 55 dB, przy budynkach mieszkalnych jednorodzinnych natężenie hałasu wyniosło odpowiednio dla różnych punktów obserwacyjnych 49,7 dB, 47,0 dB, 46,5 dB w porze dziennej, przy dopuszczalnym natężeniu hałasu dla pory dnia do 50 dB oraz przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych natężenie hałasu wyniosło odpowiednio dla różnych punktów obserwacyjnych 50,1 dB, 53,7 dB, 53,2 dB w porze dziennej, przy dopuszczalnym natężeniu hałasu dla pory dnia do 55 dB. Organ wskazał ponadto, że raporcie przeanalizowane zostały warianty realizacji planowanego przedsięwzięcia, tj. wariant proponowany przez inwestora, wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Analiza wariantu alternatywnego pod kątem zmiany lokalizacji planowanej inwestycji wskazuje, iż każda lokalizacja planowanego przedsięwzięcia oddziaływać będzie na środowisko. Wariant proponowany przez inwestora zakłada lokalizację planowanego przedsięwzięcia na terenie wyposażonym w niezbędną infrastrukturę, w szczególności z uwagi na istniejącą na tym terenie bocznicę kolejową. Rezygnacja z transportu kołowego na rzecz transportu kolejowego przyniesie dla inwestora wymierne skutki ekonomiczne, jak również będzie korzystna z punktu widzenia ochrony środowiska, dlatego wariant proponowany przez inwestora uznany został za najkorzystniejszy. Organ dodał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszało stanu środowiska, dlatego nie powinno budzić uzasadnionych niepokojów okolicznych mieszkańców. Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na terenach od kilkunastu lat wykorzystywanych na działalność przemysłową, tym samym niewielkie zmiany, jakie zostaną wprowadzone w krajobrazie lokalnym nie będą w sposób istotny oddziaływać na jego strukturę. Funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodować utrudnień w korzystaniu z drogi publicznej (z uwagi na wykorzystanie transportu kolejowego do dowozu podstawowego surowca jakim jest kruszywo), mediów oraz infrastruktury. Planowana inwestycja zostanie zrealizowana w oparciu o nowoczesną technologię charakteryzującą się niską emisją substancji do powietrza (poprzez zastosowywanie wysokosprawnych filtrów tkaninowych). Przeprowadzone obliczenia wykazały, że emisja substancji i hałasu do środowiska nie przekroczy dopuszczalnych norm określonych w przepisach szczególnych. Gospodarka wodno -ściekowa, prowadzona z wykorzystaniem istniejącej na terenie przedsięwzięcia sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej ze szczelnymi bezodpływowymi zbiornikami, zapewni ochronę gleby i wód podziemnych przed ewentualnym szkodliwym oddziaływaniem odpadów ciekłych. Kolegium podniosło, ze nieruchomość objęta planowanym przedsięwzięciem znajduje się poza terenem siedlisk przyrodniczych oraz obszarów objętych ochroną na podstawie odrębnych przepisów, w tym obszarów sieci natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody. Najbliżej położone cenne przyrodniczo obszary znajdują się w odległości 9,6 km ([...] Obszar Chronionego Krajobrazu), w odległości 11,4 km ([...] Obszar Chronionego Krajobrazu) oraz w odległości 11,9 km (Rezerwat [...]), w związku z czym zamierzenie nie będzie oddziaływać na ww. obszary chronione. Dodatkowo, inwestor został zobowiązany do monitorowania otoczenia instalacji oraz terenów istniejącej zabudowy w zakresie klimatu akustycznego, z uwzględnieniem specyfiki pracy urządzeń, przez cały okres funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia oraz do sporządzenia analizy porealizacyjnej, zawierającej porównanie ustaleń zawartych w raporcie i w decyzji, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji. Organ uznał podnoszone zarzuty odnoszące się do szkodliwego oddziaływania wytworni mas bitumicznych na zdrowie ludzi za całkowicie bezzasadne, bowiem przeprowadzone postępowanie, zwłaszcza ustalenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowisko organów właściwych wskazują, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy środowiska naturalnego w jego otoczeniu oraz nie wpłynie negatywnie na zdrowie i życie ludzi. Stan taki zostanie osiągnięty dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii produkcji mas bitumicznych oraz zastosowaniu transportu kolejowego do dostarczania kruszywa naturalnego, co zapewni dochowanie normatywnych standardów ochrony środowiska. W odniesieniu do podniesionego przez A. Spółkę z o.o. w P. zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie wymagań odnoszących się do treści uzasadnienia decyzji środowiskowej Kolegium stwierdziło, że jest on uzasadniony, ale wytknięte braki uzasadnienia decyzji pierwszo instancyjnej, nie miały wpływu na wynik sprawy, nadto zostały konwalidowane przez organ drugiej instancji podczas rozpatrywania odwołań. Organ odwoławczy dokonał oceny postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do wszystkich aspektów sprawy, w tym również do ustaleń raportu. Zarzut skierowania decyzji do firmy, która jest prowadzona przez osobę fizyczną, zamiast do samej osoby fizycznej, organ również uznał za uzasadniony. Kolegium wskazało, iż wprawdzie organ pierwszej instancji nieprawidłowo określił inwestora wskazując, że jest nim Zakład Budowlany - H. M., B., ul. B., jednak powyższe uchybienie nie dyskwalifikuje wydanej decyzji, ponieważ w sentencji decyzji środowiskowej określone zostały uwarunkowania wymagane dla danego przedsięwzięcia, zaś osoba inwestora tego przedsięwzięcia określona została w komparycji decyzji, w jej uzasadnieniu oraz w wykazie stron postępowania zamieszczanym w części końcowej decyzji. Ponadto zostało ono naprawione przez organ drugiej instancji, poprzez poprawne określenie inwestora (strony postępowania), jako H. M., do którego decyzja została skierowana. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniósł G. N., podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odwołaniu. Owa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt [...], a następnie rozpoznana i oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...]r. Nadto decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. zaskarżyła do sądu A. Spółka z o.o. w P., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), polegającą na braku szczegółowego uzasadnienia decyzji zgodnie z rygorami wymaganymi przez tenże przepis dla tego rodzaju decyzji; - art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa oraz braku dokładności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co w efekcie doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w ocenie Spółki zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i decyzja Burmistrza Gminy i Miasta B. nie czyni zadość wymaganiom zawartym w/w regulacjach prawnych. Zdaniem skarżącej Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się jedynie do powtórzenia ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będącego dokumentem sporządzonym na zlecenie inwestora bez należytego rozpatrzenia i weryfikacji uzgodnień dokonanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Obowiązek taki wynika zaś z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret drugie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), gdyż przepis ten nakłada na organ obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych i uwarunkowaniach informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnione m.in. uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę była wnikliwa i wszechstronna analiza przedstawionego raportu, postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także podjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia pojawiających się w toku wstępowania wątpliwości. Wyniki dokonanej przez organ analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym nie tylko - jak już wyżej wskazano - zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., ale również z uwzględnieniem szczególnych wymogów wskazanych w art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji. Dodano, że w opinii sanitarnej z dnia 8 maja 2012r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zawarł zastrzeżenie, iż praca instalacji odbywać się będzie od poniedziałku do soboty przy czym funkcjonowanie wytwórni mas bitumicznych szacowane jest na max. 700 h w roku ze średnią wydajnością około 170 Mg/h i właśnie dla takich warunków została wydana przez ten organ opinia pozytywna. Natomiast w piśmie z dnia 10 sierpnia 2012r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. H. M. przedstawił obliczenia dla pracy instalacji uwzględniając pracę instalacji przez ok. 6,5 godzin na dobę: 6,5 godz/dobę x 200 dni/rok = 1300 godzin. W konsekwencji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił, iż można prowadzić produkcję wyłącznie w porze dziennej (maksymalnie 1300 h/rok, ok. 6,5 h/dobę). Burmistrz Gminy i Miasta B. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., zdaniem Spółki, zaniechali wyjaśnienia powstałej rozbieżności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Żaden z organów nie wyjaśnił, dlaczego wydał decyzję bez uwzględnienia stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie wyłącznie dla pracy instalacji max. 700 h w roku. Nadto zaznaczono, iż dane dotyczące m.in. wielkości emisji pyłów, zanieczyszczeń i hałasów określono przy założeniu, iż produkcja osiągnie średnią wydajność około 170 , co jednak nie stanowi maksymalnej wydajności planowanego przedsięwzięcia (240 Mg/h). W ocenie skarżącej takie zaniżenie zmierza do ukrycia rzeczywistych poziomów emisji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę A. Spółki z o.o. w P.. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...], wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez A. Spółkę z o.o. w P., uchylił postanowienie o odrzuceniu skargi i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozpoznaje zatem spraw merytorycznie, a bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, tzn. ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku wykazania istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Rozpoznając sprawę ze skargi A. Spółki z o.o. w P. sąd nie dopatrzył się takiego rodzaju naruszenia prawa, które kwalifikowałoby zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. do wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., bowiem prawomocnym wyrokiem tegoż sądu, z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...] oddalona została skarga G. N. na ową decyzję. Zdaniem sądu, okoliczność ta nie stoi jednak na przeszkodzie merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy ze skargi innego podmiotu, przy czym odnotować należy rozbieżność poglądów dotyczących wskazanej kwestii. Wobec tego wypada zauważyć, iż stosownie do art. 171 p.p.s.a. prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zgodnie z brzmieniem przepisu, prawomocny wyrok tworzy stan powagi rzeczy osądzonej nie tylko między stronami, w którym został wydany, ale i wywołuje ten skutek erga omnes, a więc i w odniesieniu do innych ewentualnych skarżących (zob. T. Woś w komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – praca zbiorowa, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 522-524). W literaturze przedmiotu prezentowany jest też pogląd odmienny, a mianowicie, że stan powagi rzeczy osądzonej powstaje tylko pomiędzy stronami tego postępowania, w którym wydano prawomocny wyrok (zob. B. Bogusz "Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu administracyjnym, Pip 2004/6/88). W realiach niniejszej sprawy odrębna skarga G. N. na sporną decyzję Kolegium została oddalona wyrokiem tutejszego sądu z dnia [...]r., a wobec jego niezaskarżenia wyrok ów stał się prawomocny. Zdaniem sądu, zastosowanie jednak wprost wskazanej zasady powagi rzeczy osądzonej w tym znaczeniu, że prawomocny wyrok wywołuje skutki erga omnes, oznaczałoby dla skarżącej Spółki ograniczenie prawa do ochrony jej interesu prawnego poprzez pozbawienie prawa do sądowej kontroli legalności decyzji, a także niemożność ewentualnej oceny zasadności postępowania sądowego zakończonego takim orzeczeniem przez sąd drugiej instancji, zagwarantowanych w art. 78, art. 176 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP. W konsekwencji konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony wskazanych uprawnień i indywidualnego interesu prawnego strony miałoby w niniejszej sprawie iluzoryczny charakter. Zatem zdaniem sądu, należało rozpoznać przedmiotową skargę, wydając merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Przechodząc do merytorycznej, zasadniczej kontroli kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego podkreślić trzeba, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji jest wymagane jedynie dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Istotną okolicznością jest także i to, że postępowanie prowadzone w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jest koniecznym elementem dla uzyskania innych rozstrzygnięć pozwalających już konkretnie na realizację określonego przedsięwzięcia, a samo postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji określonego przedsięwzięcia. Z powyższego wypływa istotny wniosek ograniczający niniejsze postępowania wyłącznie do kwestii określenia środowiskowych uwarunkowań, których spełnienie przez inwestora, determinuje możliwość realizacji przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 73 ust. 1 ustawy). Wskazanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca – na mocy art. 60 powyższej ustawy – powierzył Radzie Ministrów, która rozporządzeniem z dnia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) skatalogowała oddzielnie przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze charakter planowanej inwestycji za prawidłowe uznać wypada stanowisko organów administracji, iż projektowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 3 ust. 1 pkt 22 tegoż rozporządzenia. Kwestia ta nie wywoływała kontrowersji w toku postępowania i nie odnosiły się do niej zarzuty skargi. Konsekwencją ustalenia, iż w sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest potrzeba oceny zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem dla planowanego przedsięwzięcia obowiązek może zostać stwierdzony na podstawie postępowania przeprowadzonego w trybie art. 63 ust. 1 ustawy. Mając powyższe na uwadze zaznaczyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie zasięgnięto opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił pełen zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy. Natomiast Państwowy Inspektor Sanitarny w S. pismem z dnia [...]r., nr [...] wyraził opinię, że dla planowanej inwestycji należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie elementy jakie winien zawierać opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Konsekwencją powyższego było postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia [...]r., nr [...], którym zasadnie organ, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 65, art. 66 ust. 1, art. 68 ust. 1 ustawy, stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i sporządzenia raportu, określając jednocześnie szczegółowy zakres tego raportu. Wobec nałożonego obowiązku, inwestor przedłożył wymagany raport. Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 80 ust. 1 ustawy wymaga aby w sytuacji, gdy w toku postępowania przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wziął pod uwagę elementy w przepisie tym wymienione, a więc: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 tejże ustawy; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Nadto ustawa wymaga aby organ wydał pozytywną decyzję po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że dla terenu objętego planowanym przedsięwzięciem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze okoliczność, iż w toku kontrolowanego postępowania nie było prowadzone postępowanie w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko, to oceniając legalność zaskarżonej decyzji wypada odnieść się do pozostałych elementów warunkujących wydanie decyzji. Odnosząc się do kwestii uzgodnień i opinii wskazać należy, iż przepis art. 77 ust. 1 ustawy wymaga, aby przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy), oraz zasięgnął opinii państwowego powiatowego inspektora nadzoru sanitarnego (art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy). Nie ulega wątpliwości, iż w realiach niniejszej sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. dokonał uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia pod określonymi, wymienionymi warunkami, które uwzględnione zostały w decyzji organu pierwszej instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w dniu [...] zaopiniował pozytywnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia wskazując, iż po zastosowaniu zaproponowanych w raporcie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych projektowana inwestycja nie spowoduje naruszenia standardów jakości środowiska i zdrowia ludzi. Wskazania zawarte w powyższej opinii także zostały przeniesione do decyzji organu pierwszej instancji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji. Pozwala to na stwierdzenie, iż spełniony jest warunek, o którym mowa w przepisie art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zaskarżona decyzja uwzględnia także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż raport przedłożony przez inwestora był podstawą uzgodnień i opinii, o których była mowa powyżej. Wzięcie pod uwagę przez organy orzekające w niniejszej sprawie owych uzgodnień i opinii jednoznacznie wskazuje na wypełnienie warunku, o którym mówi przepis art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy. Niezależnie od powyższego organy administracji poddały przedłożony raport analizie w ramach prowadzonego postępowania, wyprowadzając odnoszące się do środowiska uwarunkowania konieczne do spełnienia przy realizacji i eksploatacji projektowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się kwestii uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa należy wskazać, iż organy administracji właściwe do wydania takiej decyzji mają obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w tego rodzaju postępowaniu (art. 30 ustawy), w którym – stosownie do treści art. 29 ustawy – każdy ma prawo składania uwag i wniosków. Analizując działania organu pierwszej instancji w powyższym zakresie należy jednoznacznie wskazać na prawidłowość zastosowania normy art. 33 ustawy. Umożliwienie udziału społeczeństwa w postępowaniu zostało wzmocnione poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa (art. 36 ustawy). W powyższym zakresie należy wskazać, iż uwagi i wnioski zgłoszone w toku prowadzonego postępowania winny zostać rozpatrzone przez organ prowadzący postępowanie, a w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., organ winien podać informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37 ustawy). Analiza uzasadnienia kwestionowanej decyzji jednoznacznie wskazuje na poprawność zastosowania prawa w powyższym zakresie. Odnosząc się do oceny zgłoszonych wniosków i uwag organ szczegółowo w treści decyzji wskazał i wyliczył, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Precyzyjnie określono również, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji, wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ prawidłowo ustalił, iż inwestycja nie będzie wpływać na formy ochrony przyrody ustanowienie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody wskazując, że najbliżej położone są: rezerwat przyrody "W." w odległości ok. 11,9 km w linii prostej, rezerwat przyrody "J." w odległości ok. 12,4 km w linii prostej, [...] Obszar Chronionego Krajobrazu w odległości ok. 9,6 km w linii prostej, [...] Obszar Chronionego Krajobrazu w odległości ok.11,4 km w linii prostej, Obszar Chronionego Krajobrazu [...] w odległości ok.11,7 km w linii prostej. Ocenianej decyzji nie można także postawić zarzutu naruszenia przepisu art. 82 ustawy, bowiem określono w niej rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązek przedstawienia przez inwestora analizy porealizacyjnej, oznaczając jej zakres i termin przedstawienia. Tytułem przypomnienia wskazać również należy, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport sporządzany jest przez podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia, natomiast weryfikuje go organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. Wszelkie wymogi jakie winien spełniać raport zostały określone w art. 66 - 67 ustawy. Regulacje zawarte w tych przepisach wskazują na informacyjny charakter raportu, który może sporządzić inwestor osobiście albo powierzyć jego wykonanie dowolnej wybranej osobie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym żadnych wymogów formalnych dotyczących podmiotów mogących sporządzić raport w sprawach wszczynanych na wniosek, w przeciwieństwie do takiej regulacji zawartej np. art. 174 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 ze zm.), w stosunku do osób sporządzających operaty szacunkowe wartości nieruchomości. Jeżeli nawet z uwagi na złożoność problematyki raport jest w praktyce sporządzany na zlecenie wnioskodawcy przez osobę lub osoby posiadające wiadomości specjalne w określonych dziedzinach, dokument taki nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a do osoby sporządzającej raport nie można stosować art. 84 § 2 k.p.a. (w tym art. 24 k.p.a.). Podobne stanowisko zajmuje K. Gruszecki w Komentarzu do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Komentarz Lex) oraz np. WSA w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 9 lipca 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 15/07 (dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 362515). Podkreślić również należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Decyzja ta określa warunki wykorzystania terenu pod inwestycję z uwagi na konieczność ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Konkretne rozwiązania projektowe będą przedmiotem analizy organów właściwych do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację planowanej inwestycji. Pamiętać również należy o tym, iż czym innym jest określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie można bowiem z góry zakładać, że wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane. Jeżeli jednak tak się stanie, to będzie to stanowiło podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też postępuje w sposób sprzeczny z jej ustaleniami. Z tego punktu widzenia nie jest możliwe odnalezienie związku pomiędzy tymi wszystkimi zarzutami skargi, które kwestionują w zasadzie potencjalną możliwość podejmowanych działań inwestora na terenie, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, bowiem kwestionowana decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji nowego – opisanego we wniosku – zamierzenia inwestycyjnego. Dostrzegana przez stronę potencjalna możliwość nieprawidłowości odnoszące się do przeszłych działań inwestora, w tym przekraczanie określonej decyzją, dozwolonej wydajności urządzenia czy też czasu pracy wytwórni, ewentualnie winny być przedmiotem odrębnych postępowań mających na celu weryfikację owych działań. Odnosząc się do argumentów skargi i postulowanego przez skarżącą Spółkę rozstrzygnięcia w sprawie, wskazać należy, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy); odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy); braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy); wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy); wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań, co też prawidłowo w sprawie nastąpiło. Zdaniem sądu analiza kwestionowanego rozstrzygnięcia nie potwierdza, podniesionego w zarzutach skargi, naruszenia art. 85 ust. 2 ustawy. Kolegium dostrzegając mankamenty uzasadnienia decyzji pierwszo instancyjnej, wyjaśniło zaistniałe wątpliwości, działając prawidłowo jako druga instancja merytoryczna. Uzasadnienie i wskazana argumentacja spełnia warunki zarówno przywołanego przepisu, jak i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dostrzegł również naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze oraz uznając, że skarga w sprawie niniejszej nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. m.ch.