II SA/Łd 719/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A spółka z o.o. w O. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu planu miejscowego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. - II SA/Łd 719/05 UZASADNIENIE Rada Miejska w O. podjęła w dniu [...] Nr [...] uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania Miasta – Gminy O. dla fragmentu miasta O. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta O. (obszar pomiędzy ul. A, B, a projektowaną C) został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 marca 2004 r. do 22 marca 2004 r. Ponowne wyłożenie planu nastąpiło w dniach od 4 lutego 2005 r. do dnia 28 lutego 2005 r. W dniu 22 lutego 2005 r. spółka z o.o. A z siedzibą w O. wniosła do Urzędu Miejskiego w O. pismo zatytułowane "protest do projektu". W treści pisma Spółka wskazała, że po pierwszym wyłożeniu projektu planu, w celu uzyskania dokładnych wyjaśnień, w jakim obszarze zabudowy znajdują się będące własnością Spółki działki nr 770/6, 770/1 oraz 770/20 i 770/21, zwróciła się o informację do projektantów z Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej w Warszawie. Z wyjaśnień wynikało, że działki nr 770/20 i 770/21 znajdowały się wówczas na obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ale po złożeniu przez Spółkę protestu obszar zostanie zmieniony na obszar zabudowy usługowohandlowej. Taka zmiana nastąpiła. Działki nr 770/6 i 770/1 znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem ZN/MWU i po usunięciu napowietrznych linii energetycznych teren ten miał być przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową. Projektanci podkreślili, że funkcje te mogą być realizowane niezależnie od siebie oraz że określenia, zgodnie z którymi można tam zrealizować tylko jeden budynek na jednej działce oraz że lokale usługowe można umieszczać tylko w parterze budynków mieszkalnych miały zostać usunięte. Z uwagi na powyższe spółka A wniosła, aby działki będące jej własnością znalazły się w obszarze zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowousługowej i usługowohandlowej z zastrzeżeniem, że każda z tych funkcji może być zrealizowana osobno. Spółka wniosła również o wykreślenia zapisu o realizacji jednego budynku na jednej działce. Pismem z dnia 6 czerwca 2005 r. Burmistrz O. poinformował spółkę A, że postanowił uwzględnić zarzuty w zakresie dopuszczenia funkcji usługowohandlowej na obszarze oznaczonym MW, pod warunkiem lokalizowania jej w parterach budynków mieszkalnych. Uwzględnił również zarzut dotyczący zapisu o realizacji jednego budynku na jednej działce budowlanej, który zostanie wykreślony z projektu planu. Jednocześnie Burmistrz O. poinformował, że odrzucił propozycję osobnej realizacji funkcji usługowohandlowej. Wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymagają "spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". Studium dla miasta O. uchwalone w dniu [...] uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] przewiduje na tym terenie zabudowę wielorodzinną, stąd wprowadzenie w projekcie planu zapisu dopuszczającego niezależne realizowanie funkcji usługowohandlowej na przedmiotowym obszarze oznaczałoby w praktyce możliwość zmiany jego przeznaczenia w całości z funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na usługowohandlową. Wnioskowana przez stronę zmiana przeznaczenia byłaby niezgodna ze studium i naruszałaby przepisy przytoczonej ustawy. Zarzut w części nieuwzględnionej Burmistrz skierował do Rady Miejskiej, która zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym winna była rozstrzygnąć o jego uwzględnieniu lub oddaleniu. Rada Miejska w O. w dniu 15 czerwca 2005 r., po rozpatrzeniu zarzutu wniesionego przez spółkę A do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. o naruszenie interesu prawnego przez wykluczenie w projekcie planu możliwości oddzielnej realizacji zabudowy usługowo-handlowej, podjęła uchwałę Nr [...] o odrzuceniu zarzutu w całości. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymagają spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium dla miasta O. uchwalone w dniu [...] uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] przewiduje na tym terenie zabudowę wielorodzinną, stąd wprowadzenie w projekcie planu zapisu dopuszczającego niezależne realizowanie funkcji usługowohandlowej na przedmiotowym obszarze oznaczałoby w praktyce możliwość zmiany jego przeznaczenia w całości z funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na usługowohandlową. Taka zmiana przeznaczenia byłaby niezgodna ze studium i naruszałaby przepisy przytoczonej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka A wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...]. Skarżąca spółka podniosła argumenty tożsame z argumentami pisma z dnia 22 lutego 2005 r. potraktowanego jako zarzut do projektu planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej odrzucenie w całości. Rada Miejska w O. podała, że działki, które nabył skarżący tj. 770/1 i 770/6 sąsiadują od południa z budynkami wielorodzinnymi, a od strony północnej jest zabudowa jednorodzinna. Działka 770/1 znajduje się w przeważającej części pod liniami elektroenergetycznymi 110 kV i w strefie ich oddziaływania, a pozostała część poza strefą oddziaływania linii. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z roku 1984, miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1994r., a obecnie także studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustaliło przeznaczenie tego obszaru w tym działek, których dotyczy skarga pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Organ zaznaczył, że Sąd rozpatrywał w dniu 7 stycznia 2003 r. sprawę ze skargi W. J. na Uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] Nr [...] dotyczącą również działek 770/1 i 770/6. Skarżący wnosił o zmianę przeznaczenia działek z zieleni parkowej na tereny zabudowy po likwidacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w O. Uwzględniając orzeczenie Sądu zmieniono projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część działek 770/1 i 770/6, które w zaskarżonej wersji przeznaczone były pod zieleń parkową, czyli na terenach oznaczonych symbolem ZP, znajdujących się pod liniami wysokiego napięcia. Zmieniony projekt planu miejscowego ustalił dla przeważającej części działki o nr 770/1 i niewielkiej części działki 770/6 przeznaczenie na tereny zieleni nieurządzonej z docelowym (po demontażu linii) przeznaczeniem pod zabudowę wielorodzinną i usługową, oznaczoną symbolem przeznaczenia ZN/MWU. Pozostała część działek znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonej symbolem przeznaczenia MW. Burmistrz O. uwzględnił część zarzutu tj. wykreślenie z projektu planu zapisu o realizacji jednego budynku na jednej działce. Nie uwzględnił natomiast pozostałej części zarzutu mając na uwadze ustalenia studium oraz poprzednich planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w O. ponownie podkreśliła, że dopuszczając realizację niezależnej funkcji usługowohandlowej naruszono by przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które wymagają spójności projektu planu miejscowego z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz., 1270 ze zm.). Stosownie do unormowania art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę na uchwałę, sąd może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 cytowanej ustawy skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem kwestionowanego aktu, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej uchwały także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała ją strona skarżąca. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydana ona została z rażącym naruszeniem przepisów prawa – art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Stosownie do treści art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc w przedmiotowej sprawie, na podstawie powołanego przepisu, zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, o czym mowa m. in. w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Gminie, na podstawie upoważnień ustawowych, przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych przepisami gminnymi (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – tekst jedn.: Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.). Każda zmiana planu miejscowego jest więc zmianą przepisu gminnego i wymaga zachowania takich samych warunków jak przygotowanie samego planu (art. 12 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w odróżnieniu od poprzedzającej ją ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), przewidywała po raz pierwszy nie tylko szczegółową procedurę przygotowania i uchwalenia planu, ale zawiera też gwarancje procesowe dla zainteresowanych w postaci możliwości wnoszenia protestów i zarzutów do projektu planu, uregulowanych w art. 23 i 24 tej ustawy. Zarzut, o którym mowa w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy wnieść na piśmie w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (ust. 2). Rada gminy rozstrzyga w drodze uchwały o uwzględnieniu bądź o odrzuceniu zarzutu (ust. 3). Uchwała taka powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz należy ją doręczyć wnoszącemu zarzut (ust. 3 w związku z ust. 4 art. 24). Uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (ust. 4). Przesłanki dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę, o której mowa w art. 24 ust. 4 powołanej ustawy, zostały wyczerpująco wymienione w tym przepisie. Skarga z art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje wnoszącemu skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części (nie służy zatem na uchwałę uwzględniającą zarzut) w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powyższe oznacza, że przy zaskarżeniu uchwały o odrzuceniu zarzutu nie obowiązują inne niż wymienione w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Skoro tak, to podmiot skarżący nie jest także obowiązany do uprzedniego wzywania rady gminy do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, który to warunek dopuszczalności skargi został ustanowiony w art. 101 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym. Art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera regulację szczególną w stosunku do regulacji zawartej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, pomijającą warunek "wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia", choćby z uwagi na określony w tym przepisie (tj. art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) 30 - dniowy termin do wniesienia skargi na uchwały odrzucające zarzuty. Z tych przyczyn należało uznać, że strona skarżąca w tej sprawie dopełniła wszystkich warunków dopuszczalności skargi. Niezrozumiały jest w tej sytuacji wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi. Przesłanki odrzucenia skargi zostały wyczerpująco wymienione w art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym. Argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę odnoszą się do merytorycznej zasadności skargi, a ich ewentualne uzasadnienie mogłoby stanowić o oddaleniu skargi. Zarzut, jako środek służący do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, przysługuje jedynie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia projektu planu (art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Pismo wniesione przez skarżącą spółkę zostało zatytułowane protest. Tymczasem organ potraktował je jako zarzut. W przedmiotowej sprawie spółka A posiadała uprawnienie do wniesienia zarzutu i w związku z tym takiego zakwalifikowania pisma przez organ nie można potraktować jako uchybienia mającego wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Jednakże zaznaczenia wymaga, że wszelkie tego rodzaju wątpliwości powinny zostać w toku postępowania administracyjnego wykluczone działaniami organu, a brak takich działań może stanowić podstawę zarzutu dowolnego działania organu, a w konsekwencji naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi należy na wstępie wyjaśnić, że stanowią one w swojej istocie zarzut ograniczenia prawa własności. Prawo własności nie jest prawem absolutnym, a więc prawem niczym w swojej treści nieograniczonym. W systemie prawa polskiego najpełniejszą definicję prawa własności zawiera art. 140 Kodeksu cywilnego. Według tego przepisu, wyznacznikami granic własności są ustawy i zasady współżycia społecznego, a wyznacznikiem sposobu korzystania przez właściciela z przysługującego mu prawa, jest społecznogospodarcze przeznaczenie tego prawa. Trzeba też wskazać, że większość ograniczeń prawa własności ma charakter publicznoprawny i wynika z prawa administracyjnego. Także Trybunał Konstytucyjny, jak wynika z poglądów wyrażanych w jego orzecznictwie, stoi na stanowisku, że pojmowanie prawa własności jako prawa absolutnego do rzeczy prowadziłoby w wielu wypadkach do naruszenia praw innych podmiotów, a nawet mogłoby obrócić się przeciwko samym właścicielom rzeczy. Stanowisko takie zostało przykładowo wyrażone w zasługujących na pełną aprobatę orzeczeniach TK: z dnia 20 kwietnia 1993 r., P6/92; OTK z 1993 r., cz. I, s. 89 i nast. oraz z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98; OTK ZU z 1999 r., Nr 4, poz. 78, s. 410-411. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Powyższe oznacza, że samo zakwestionowanie ograniczenia prawa własności, ale wynikającego z wykonywania obowiązujących ustaw, nie mogłoby prowadzić do uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej. Jak już wyżej wskazano, stosownie do przyjętej przez ustawodawcę zasady władztwa planistycznego gminy, wyrażającej się w tym, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy - gmina samodzielnie gospodaruje przestrzenią. Oczywiście nie może tego czynić dowolnie, przysługujące jej władztwo doznaje ograniczeń wynikających z konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Spełnienie przez radę gminy wymogów wynikających z przepisu art. 24 ust. 3 ustawy następuje wówczas, gdy uzasadniono w sposób niebudzący żadnych wątpliwości brak możliwości uwzględnienia zgłoszonego przez stronę skarżącą żądania w zakresie przeznaczenia określonego obszaru, w świetle prowadzonej przez organy gminy polityki przestrzennego zagospodarowania gminy. Oznacza to, że naruszenie obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu wniesionego zarzutu (obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), nie pozostaje bez wpływu na ocenę legalności uchwały rady gminy w tej sprawie i może stanowić przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Skoro, jak to już wcześniej zostało wskazane, celem instytucji "zarzutu" jest ochrona interesu indywidualnych obywateli w procesie planowania przestrzennego, to obowiązkiem każdej rady gminy jest rozpatrzenie zarzutów zgłoszonych do projektu planu miejscowego, pod kątem możliwości ochrony interesu prawnego osoby zgłaszającej zarzut, co jednocześnie oznacza obowiązek wnikliwego i wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych danej sprawy, i to zarówno zgłoszonych przez składających zarzuty, jak i wynikających z obiektywnej oceny zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Uzasadnienie uchwały, zdaniem sądu, nastąpiło bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla stwierdzenia zaistnienia przesłanek do odmowy uwzględnienia zarzutu. Motywy uchwały nie zawierają wszechstronnej i wyczerpującej argumentacji odnoszącej się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego. Tymczasem zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut do projektu planu jest indywidualnym środkiem prawnym opartym na indywidualnym interesie prawnym wnoszącego. Dlatego odpowiedź na ten zarzut (zwłaszcza odpowiedź negatywna) powinna dotyczyć właśnie jego indywidualnej i konkretnej sytuacji, a powinna ona znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały (vide wyrok NSA z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/ Kr 472/2002). W rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono, jakie to dokładnie ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i jakie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostaną naruszone, a przede wszystkim, na czym to naruszenie ma polegać. Zaznaczyć przy tym należy, że zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowią przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a tym samym ich naruszenie nie może stanowić podstawy negatywnego rozstrzygnięcia zarzutu wniesionego do projektu planu miejscowego. Inną kwestią jest zależność (spójność) pomiędzy zapisami studium a planem miejscowym dla danej gminy, której brak może stanowić naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie te kwestie niewątpliwie wskazują na brak zamiaru pogodzenia przez organ planistyczny interesu publicznego i prywatnego. W tym stanie rzeczy uprawniony jest zarzut dowolności oraz uwzględnienia jedynie interesu ogólnego, ze szkodą dla interesu strony skarżącej, co jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP). Niewątpliwie przesłanka nieważności uchwały o odrzuceniu zarzutu wystąpi wówczas, gdy uzasadnienie takiej uchwały jest na tyle lakoniczne, że nie wynika z niego jednoznacznie, iż wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały przez organy gminy wyjaśnione i ocenione, a Sąd nie ma możliwości weryfikacji postępowania organów gminy w ramach uprawnień wynikających z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd administracyjny, który orzeka na podstawie akt sprawy może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd w składzie niniejszym prezentuje pogląd, że przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest równoznaczny z uprawnieniem do zastępowania przez Sąd organu zobowiązanego do podjęcia rozstrzygnięcia i orzekania w jego zastępstwie. Odrzucając zarzut strony skarżącej w sprawie niniejszej należało zatem wykazać w sposób niewątpliwy, że organ rozpatrzył wszystkie zastrzeżenia strony skarżącej w trybie określonym w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i dokonał pełnej oceny rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, z jednoczesnym wykazaniem, że zamierzona treść nowego planu pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 sierpnia 1998 r., IV SA 695/98; ONSA 2000, z. 1, poz. 16. Tych zaś warunków, uzasadniających odrzucenie zarzutu strony skarżącej w sprawie niniejszej Rada Miejska w O. nie dopełniła. Wskazane powyżej okoliczności powodują, że zaskarżona uchwała, jako wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Rada Gminy w O. winna podjąć uchwałę, w której prawidłowo uzasadni swoje rozstrzygnięcie uwzględniając wszystkie wyżej wymienione zastrzeżenia Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Z tych wszystkich wyżej wskazanych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.