II SA/Łd 723/11

Dnia 23 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 roku sprawy ze skargi Z. K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wójt Gminy R. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. L. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie węzła betoniarskiego o wydajności powyżej 15 m³ na dzień, w miejscowości L. na działce o nr ewidencyjnym 19, w gminie R. – odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy R. przypomniał, iż Z. L. złożył wniosek w sprawie w dniu [...] października 2009 r., natomiast postanowieniem z dnia [...] organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w którym zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ wyszczególnił elementy jakie raport powinien zawierać w odniesieniu do planowanej inwestycji. Wymagany raport inwestor przedłożył w styczniu 2010 r., przy czym w kwietniu 2010 r. został on poprawiony i uzupełniony o aneks. Z kolei w dniu [...] czerwca 2010 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. uzgadniające inwestycję i określające warunki jej realizacji, natomiast w dniu [...] czerwca 2010r. pozytywna opinia wobec projektowanej inwestycji wydana została przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Mając zgromadzony materiał dowodowy, w dniu [...] Wójt Gminy R. wydał decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, gdyż organ ustalił, iż nie jest ona zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...], oraz jest sprzeczna z przepisami art. 74 ust.1, pkt 5 i art. 77 ust.2 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na skutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] Wójt Gminy ponownie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Na skutek odwołania inwestora organ II instancji decyzją z dnia [...] powtórnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Uwzględniając wytyczne organu odwoławczego Wójt Gminy R. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodnie natomiast z art. 80 ust. 1 cytowanej ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 cytowanej ustawy, uwzględniając ustalenia zawarte w raporcie i wyniki postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa. Dalej organ wskazał, iż – stosownie do postanowień § 3 ust.1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ skonstatował także, iż zgodnie z wypisem i wyrysem z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. działka, na której planowana jest realizacja inwestycji położona jest w obrębie L. i przeznaczona jest pod: - zabudowę zagrodową z funkcją mieszkaniowo – usługową (21.02.MRj), - rolnictwo i leśnictwo (21.05.R,RL), gdzie symbol "MRj" oznacza funkcję służącą działaniom ograniczonym do utrzymania istniejących oraz realizowania projektowanych: a) budynków zabudowy mieszkalno – produkcyjnej w gospodarstwie rolnym, w skład której wchodzi budynek mieszkalny, budynki i urządzenia służące przechowywaniu środków produkcji, prowadzeniu produkcji rolniczej, przetwarzaniu i magazynowaniu wyprodukowanych w gospodarstwie produktów rolniczych i przeznaczonych dla potrzeb własnych gospodarstwa rolnego, b) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, c) budynków o funkcji administracji i wymiaru sprawiedliwości, bezpieczeństwa publicznego, kultury, kultu religijnego, oświaty, nauki, służby zdrowia z wyłączeniem szpitali, opieki społecznej i socjalnej z wyłączeniem domów opieki, obsługi finansowej, handlu (z wyłączeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2), gastronomii, turystyki, obsługi pasażerów, sportu i rekreacji, poczty i telekomunikacji, usług i usług komunalnych. d) budynków o funkcji związanej z obsługą rolnictwa, e) budynków o funkcji produkcyjnej i usług produkcyjnych oraz magazynów i składów z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Natomiast dla terenu oznaczonego symbolem "21.02.MRj" przewidziano: a) Przeznaczenie terenu – zabudowa zagrodowa z mieszkaniowo – usługową, b) Zasady i warunki zagospodarowania: - zabudowa wolnostojąca, -nieprzekraczalna linia zabudowy odległa od linii rozgraniczającej ulicy o symbolu 21.01 .KL o 10 m, -zasadą podziału na działki budowlane jest dostosowanie kierunku granic działek do kierunku istniejących granic nieruchomości oraz wydzielanie działek, które przylegają do otaczających ulic na odcinku minimum 20m. Dalej organ wskazała, iż symbol "21.05.R.RL" w miejscowym planie oznacza: a) Przeznaczenie terenu – rolnictwo i leśnictwo, b) Zasady i warunki zagospodarowania: -zakaz realizacji budynków, -szerokość dojazdów gospodarczych minimum 5m, -dopuszcza się zalesianie istniejących terenów rolnych i nieużytków. Organ wskazał także, iż w przepisie § 2 e) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy R. dopuszcza budowę: budynków o funkcji produkcyjnej i usług produkcyjnych oraz magazynów i składów z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz terenami zieleni, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. Z kolei w przepisie § 9 pkt 3 tegoż planu wskazano, iż na obszarze objętym zmianą planu ustala się następujące zasady i warunki zagospodarowania wynikające z potrzeby ochrony środowiska przyrodniczego i ochrony przeciwpowodziowej: 3) tereny oznaczone symbolami: M, MRj, MNp i U należą do rodzaju terenu o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Organ I instancji wskazał, iż opierając się na opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego poziom hałasu powinien być mierzony w obszarze inwestycji. Natomiast zgodnie z przepisem § 9 pkt 3 uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., dopuszczalny poziom hałasu w środowisku ustalono dla przedmiotowego obszaru, tak jak dla terenów pod zabudowę mieszkaniową nie określając jej formy. W konsekwencji organ wskazał, iż należy odnieść się w takiej sytuacji do treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które określa dopuszczalny poziom hałasu na granicy terenu inwestycji (projektowanego węzła betoniarskiego) z zabudową mieszkaniową zagrodową. na poziomie 55 dB w dzień oraz 45 dB w nocy. Powyższe poziomy hałasu organ odniósł do hałasu planowanej inwestycji określonego w aneksie do raportu oddziaływania na środowisko. W tym zakresie organ podał, iż wskazany w raporcie hałas projektowanej inwestycji wynoszący 91,8 dB, znacząco przekracza dopuszczalne na tym terenie normy. W ocenie organu zlokalizowanie inwestycji o tak wysokim stopniu uciążliwości hałasowej na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową z funkcją mieszkaniowo – usługową (przeznaczoną do zamieszkania przez ludzi) jest sprzeczne z założeniami planu i intencją ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podkreślił, iż na tym terenie mogą być lokalizowane budynki o funkcji produkcyjnej i usług produkcyjnych oraz magazynów i składów, w których prowadzona działalność nie będzie generować uciążliwości hałasowych dla tej nieruchomości oraz dla sąsiednich nieruchomości ponad poziom zastrzeżony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. dla zabudowy mieszkaniowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. L. zarzucił decyzji I instancji naruszenie: - przepisu art. 80 ust 2. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie wskutek odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji pomimo istnienia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie wniosków raportu środowiskowego i aneksu do raportu, które wskazują na zgodność inwestycji z obowiązującymi na terenie inwestycyjnym normami emisji hałasu oraz oparcie decyzji na danych liczbowych raportu, które nie odzwierciedlają ostatecznych obliczeń i wniosków eksperta, - przepisu art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego, w związku z art. 8 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do administracji publicznej tj. poprzez wybiórcze oparcie się na materiale dowodowym zebranym w sprawie, - przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w związku z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stron niniejszego postępowania, - przepisu art. 6 ust 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie realizacji inwestycji zgodnej z planem zagospodarowania przestrzennego na nieruchomości, do której strona ma tytuł prawny, przy niewykazaniu zagrożenia dla chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Mając powyższe zarzuty na uwadze odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i określenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając odwołanie wskazano, iż bezspornym jest, że teren inwestycji objęty jest planem zagospodarowania, który ustala normy hałasu odwołując się wprost do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla terenów mieszkaniowo – zagrodowych. Zgodnie z tym rozporządzeniem normy hałasu dla terenu planowanej inwestycji nie mogą przekraczać 55 dB w ciągu dnia i 45 dB w ciągu nocy na granicy inwestycji. Podkreślił, iż organ I instancji wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu, iż poziom hałasu mierzony jest ,,na granicy terenu przedsięwzięcia". W ocenie odwołującego się stanowisko to w pełni odpowiada ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, na podstawie której zostało wydane przywołane wcześniej rozporządzenie Ministra Środowiska. Ustawa ta zawiera bowiem zasadę, że oddziaływanie zakładu powinno zamykać się w granicach danego zakładu i zasada ta znajduje potwierdzenie w wielu normach tej ustawy m.in. w art. 115a stanowiącym, iż organ ochrony środowiska ma prawo wydać decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu jedynie w przypadku stwierdzenia na podstawie pomiarów, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. W odwołaniu podkreślono, iż inwestycja winna być traktowana jako zakład, który zgodnie z art. 3 pkt. 48 ustawy – Prawo ochrony środowiska rozumiany jest jako jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Podobnie art. 208 tej ustawy stanowi, iż wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien zawierać informacji o emisji hałasu poza zakładem. Dalej w odwołaniu wskazano, iż pomimo prawidłowo określonych wartości dopuszczalnych poziomów hałasu organ nieprawidłowo odmówił ustalenia warunków środowiskowych dla inwestycji wskutek błędnego określenia poziomu hałasu emitowanego przez zakład i pominięcia wniosków końcowych raportu i aneksu do tego raportu. Odwołujący się podkreślił pominięcie przez organ I instancji okoliczności wskazanych w aneksie do raportu odnoszących się do wyliczenia uciążliwości hałasu, z których wynika, że przy zachowaniu środków ochrony akustycznej nie dochodzi do przekroczenia norm hałasu na granicy działki inwestora, nadto wnioski końcowe raportu wskazują, iż inwestycja może emitować hałas w granicach norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska . W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ I instancji oparł się wybiórczo na danych i wnioskach raportu i aneksu, uznając go za prawidłowy i rzetelny, ale jednocześnie całkowicie pominął wyraźne korzystne dla strony dane, obliczenia i wnioski zawarte w aneksie, które jasno wskazują, iż emisja hałasu mieści się w granicach norm prawem przewidzianych. Wybiórcze uwzględnienie poszczególnych części raportu i aneksu prowadzi w konsekwencji do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a ponadto zdaje się, iż organ nie zwrócił uwagi na pozytywne dla strony opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego w R. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. Wyjaśniając zarzut naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż organ I instancji nie może interpretować planu w oderwaniu od innych powszechnie obowiązujących przepisów, w tym ustawy –Prawo ochrony środowiska, zwłaszcza jeżeli sam plan powołuje się na te przepisy. Nadto zgodnie z art. 6 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu każdy ma prawo w granicach przewidzianych ustawą i planem do zagospodarowania swojego terenu jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, zatem inwestor ma prawo do korzystania ze swojej działki zgodnie z planem, a ewentualne ograniczenie tego prawa powinno być należycie uzasadnione przez organ orzekający. Takiego uzasadnienia – zdaniem inwestora – brak jest w decyzji I instancji. Na koniec odwołujący się zwrócił uwagę na przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który umożliwia nałożenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej poziomów hałasu dla inwestycji. Takie zobowiązanie przez organ II instancji pozwoliłoby wykluczyć jakiekolwiek wątpliwości odnośnie zawyżania poziomów hałasów przez planowane przedsięwzięcie. W kwestii kręgu stron postępowania w odwołaniu zarzucono organowi I instancji, iż krąg ten został nieprawidłowo ustalony, gdyż organ ograniczył się do wskazania, że izofony normatywne (wskazane w załączniku nr 4 do aneksu) o wartości dopuszczalnej dla terenu, czyli 55 dB, wykraczają poza teren działki nr 19. Zdaniem organu I instancji fakt ten jest wystarczającym powodem aby uznać, że właściciele działek sąsiadujących są stronami postępowania, organ nie wyjaśnił na czym miałby polegać interes prawnych tych podmiotów oraz nie wskazał, że podmioty te legitymują się jakimkolwiek tytułem prawnym do nieruchomości sąsiednich. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy po rozpoznaniu wniesionego odwołania wywiódł, iż stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu tego wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzenia wnioskodawcy ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sprzeczność tych zamierzeń z postanowieniami planu powoduje konieczność wydania decyzji odmawiającej. Organem uprawnionym do oceny zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym jest organ wydający decyzję środowiskową. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w miejscowości L., na działce oznaczonej nr 19. Według karty informacyjnej przedsięwzięcia, będzie ono usytuowane na części działki oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla tego terenu symbolem ,,21.02.MRj – zabudowa zagrodowa z mieszkaniowo – usługową". Kontynuując organ odwoławczy wskazał, iż w rozdziale II miejscowego planu, dotyczącym zasad i warunków kształtowania zagospodarowania na obszarze zmiany planu, w przepisie § 9 pkt 3 dotyczącym zasad i warunków zagospodarowania wynikających z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i ochrony przeciwpowodziowej zastrzeżono, że tereny oznaczone w planie symbolami: M, MRj, MNp, i U należą do rodzajów terenów o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Dalej Kolegium zauważyło, iż w przepisie § 2 ust. 3 pkt 6 lit. a – e powołanej uchwały zdefiniowano pojęcie ,,zabudowy zagrodowej z mieszkaniowo –usługową", oznaczonej symbolem ,,MRj" – dopuszczonej do realizacji na części obszaru działki nr 19, wskazując, iż dla terenu objętego symbolem ,,21.02.MRj" katalog działań inwestycyjnych dopuszczonych według planu jest szczegółowy i kompletny. Planowane przedsięwzięcie nie należy natomiast do żadnego z rodzajów i funkcji zabudowy określonych w przepisie § 2 ust. 3 pkt 6 lit. a – d planu. Szczegółowemu rozważeniu organ odwoławczy poddał funkcję i rodzaj zabudowy oraz zagospodarowania terenu dopuszczony na tym terenie w oparciu o przepis § 2 ust. 3 pkt 6 lit. e planu. Funkcja ta polega na utrzymaniu istniejących oraz realizowaniu projektowanych: ,,budynków o funkcji produkcyjnej i usług produkcyjnych oraz magazynów i składów". W ocenie organu odwoławczego powyższe określenie oznacza dopuszczenie na tym terenie wyłącznie budynków o funkcji produkcyjnej i o funkcji usług produkcyjnych – o czym świadczy użycie spójnika ,,i", oraz magazynów i składów wraz z zapleczem technicznym, socjalnym i infrastrukturą. W ocenie organu odwoławczego planowane przedsięwzięcie nie mieści się w żadnej z kategorii funkcji i sposobu zagospodarowania terenu dopuszczonych według planu na przedmiotowym terenie. W powyższym zakresie organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, natomiast stosownie do przepisu art. 3 pkt 3 w/w ustawy – budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Dalej organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie należy do kategorii wolno stojących instalacji przemysłowych, dlatego należy zakwalifikować je jako "budowlę" w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. W żadnym przypadku nie jest ono budynkiem o funkcji produkcyjnej lub budynkiem o funkcji usług produkcyjnych, a tylko realizacja takich obiektów budowlanych jest dopuszczona wg ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu planowanej inwestycji. W związku z powyższym organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując, iż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje na możliwość lokalizacji na przedmiotowej działce budowli produkcyjnej, którą jest planowany węzeł betoniarski. W tej sytuacji – w ocenie Kolegium – w rozpatrywanej sprawie nie posiada znaczenia prawnego okoliczność, czy poziom hałasu związany z działalnością przedsięwzięcia należy mierzyć przy granicy nieruchomości, która jest granicą zakładu czy też w bezpośrednim sąsiedztwie emitorów hałasu czyli urządzeń składających się na planowane przedsięwzięcie i pojazdów mechanicznych. Organ odwoławczy zauważył jednak, iż przedmiotowy teren jest w istocie terenem wielofunkcyjnym, bowiem oprócz budynków mieszkalnych jednorodzinnych w ramach zagrody, jak i niezależnie od niej, dopuszczono na nim realizację budynków i urządzeń produkcyjnych związanych z produkcją rolniczą, budynków użyteczności publicznej, usługowych, handlowych, o funkcji produkcyjnej, usług produkcyjnych oraz magazynów i składów wraz z zapleczem technicznym, socjalnym i infrastrukturą. Zatem przewidziano na nim funkcjonowanie ,,zakładów". Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż z przepisu § 9 pkt 3 miejscowego planu wynika, iż tereny oznaczone symbolami: M, MRj, MNp, i U należą do rodzaju terenów o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku, jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla terenu planowanej inwestycji zostały określone w oparciu o przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w ustawie z dnia 21 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, a przepis art.115a tejże ustawy nakazuje mierzyć poziom hałasu poza zakładem, w przypadku przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w wyniku działalności zakładu. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 7, art. 77 § 1, i art. 80 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto prawidłowo ustalony został krąg stron postępowania, odzwierciedlony w skorowidzach działek i mapie ewidencyjnej, z których wynika, iż podmioty uwzględnione są właścicielami działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Taki sposób ustalenia stron jest zbieżny z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie poglądem, że oprócz wnioskodawcy stronami postępowania w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie. Przy czym chodzi tu również o takie oddziaływanie na określone tereny, które mieści się w granicach norm określonych w przepisach prawach lub w decyzjach wydawanych na ich postawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., jak i poprzedzającej ją decyzji, jako naruszających obowiązujące przepisy prawa, uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej i narażających na straty finansowe, wskazując, iż wydane one zostały z pominięciem uzyskania przez przedsięwzięcie pozytywnych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu wniesionej skargi powtórzone zostały argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji odnoszące się do sposobu określania uciążliwości hałasowej planowanej inwestycji. Ponadto wskazano na błędy znaczeniowe i składniowe, które zdaniem skarżącego popełnił organ odwoławczy analizując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wiosło o oddalenie skargi. Podczas rozprawy w dniu 15 września 2011r. skarżący wskazał, iż w dniu [...] Starosta [...] wydał na jego wniosek decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę węzła betoniarskiego o wydajności poniżej 15 ton na dobę wraz ze stosowną infrastrukturą towarzyszącą na działce nr 19 położonej w miejscowości L., gmina R. W ocenie skarżącego jest to widomy znak niekonsekwencji w stosowaniu prawa przez organy administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R., tego rodzaju uchybień, które obligowałyby Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R., którą odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła betoniarskiego o wydajności powyżej 15 ton na dobę na działce nr 19, położonej w miejscowości L. w gminie R., zakwalifikowanego do przedsięwzięć mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. (§ 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zm.)). Trzeba w tym miejscu wskazać, iż powyższe rozporządzenie Rady Ministrów – stosownie do treści art. 173 ust. 1, w związku z art. 174 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – nie obowiązywało już w czasie ferowania zaskarżonej decyzji ale stosownie do treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. – jako przepisy dotychczasowe – znajdowały zastosowanie do postępowań w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie tegoż rozporządzenia. Mając na uwadze, iż analizowane postępowanie administracyjne zostało zainicjowane przed dniem 15 listopada 2010 r., kiedy to weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to prawidłowo organy administracji zastosowały prawo kwalifikując planowane przedsięwzięcie. Analizując zaskarżoną decyzję należy wskazać, iż argumentacja organu odwoławczego tylko w pewnym zakresie pokrywa się z wnioskami wyciągniętymi przez organu I instancji. Organ odwoławczy skupił się mianowicie na sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie priorytetowe znaczenie nadał argumentacji odnoszącej się do charakteru planowanej inwestycji, zaś za nieistotnie dla załatwienia niniejszej sprawy uznał argumenty odnoszące się do poziomu hałaśliwości planowanej inwestycji. Z powyższym zapatrywaniem organu odwoławczego wypada się zgodzić. Nie budzi wątpliwości, iż wobec brzmienia przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, organ administracji wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami – obowiązującego na terenie planowanego przedsięwzięcia – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z brzmienia powyższej normy należy wyprowadzić wniosek, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych już na etapie ubiegania się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest przy tym, że sformułowanie przywoływanego przepisu wymaga spełnienia "warunku zgodności". Co za tym idzie jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej – rzecz jasna po spełnieniu pozostałych wymogów wynikających z ustawy. W pełni uprawnione jest rozumowanie a contrario, w którym brak takiej zgodności obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W tym stanie prawnym zaakcentować trzeba pogląd, iż stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (vide: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko). Zbliżone stanowisko wypracowało orzecznictwo sądów administracyjnych na tle wcześniejszego, analogicznego uregulowania zawartego w art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Po 942/09, Lex nr 618725; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2009 r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 851/08, Lex nr 519769; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 października 2007 r., w sprawie sygn. akt II SA/Rz 231/07, Lex nr 413505). Tak więc kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest weryfikacja ustalenia organów w przedmiocie zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]. Dokonana przez Sąd analiza obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzasadnia przychylenie się do stanowiska organ odwoławczego. Za prawidłowe uznać wypada stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Argument ten jest bezspornie wystarczającym do rozstrzygnięcia o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż działka objęta zamysłem inwestycyjnym znajduje się na terenie przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod: 21.02.MRj - zabudowę zagrodową z mieszkaniowo – usługową, 21.05.R,RL - rolnictwo i leśnictwo. Słusznie organ odwoławczy wskazał, iż z owych przeznaczeń terenu jedynie w zapisie planu odnoszącym się do "zabudowy zagrodowej z mieszkaniowo – zagrodową" można upatrywać zgodności jakiegokolwiek przedsięwzięcia o charakterze produkcyjnym. W przepisie § 2 ust. 3 pkt 6 lit. e miejscowego planu znalazł się bowiem zapis, iż przez pojęcie "zabudowa zagrodowa z mieszkaniowo – zagrodową" należy rozumieć działania zmierzające do "utrzymania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji produkcyjnej i usług produkcyjnych oraz magazynów i składów z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami (...)". Analizując powyższy zapis planu organ odwoławczy zasadnie położył nacisk na pojęcie "budynek" przeciwstawiając go pojęciu "budowli", którą inwestor planuje zrealizować. Odnosząc się do powyższych elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż przepis § .2 miejscowego planu jednoznacznie wskazuje, iż "użyte w zmianie planu, a nie zdefiniowane w niniejszym paragrafie pojęcia należy rozumieć zgodnie z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa". W takiej sytuacji w sposób prawidłowy organ odwoławczy powołał się na treść przepisów art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) definiując pojęcia: "budynku" i "budowli". Skoro w oparciu o powyższe regulacje organ skonstatował, iż "budynkiem" jest "taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach", zaś "budowlą" jest "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową", to tym samym jedynym brakującym elementem stała się odpowiedź na pytanie o klasyfikację planowanego do realizacji obiektu budowlanego. Odpowiedź organu na tak postawione pytanie jest jednoznaczna i zresztą nie spotkała się ona z krytyką ze strony skarżącego. Otóż organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie należy do kategorii "wolno stojących instalacji przemysłowych" i tym samym stanowi "budowlę" w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Natomiast będąc "budowlą" w żadnym wypadku nie może być ono "budynkiem". Skoro zatem przepis § 2 ust. 3 pkt 6 lit. e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji dopuszcza możliwość jedynie "realizowania projektowanych budynków", to tym samym w sprzeczności z owym zapisem pozostaje zamierzenie inwestycyjne polegające na realizacji budowli. Powyższa prawidłowa konkluzja organu odwoławczego w pełni uzasadnia legalność zaskarżonej decyzji. Organ I instancji w swym rozstrzygnięciu nawiązywał także do tych elementów stanu faktycznego, które wskazywały na przekroczenie przez inwestycję zastrzeżonych w miejscowym planie, dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ odwoławczy swego rozstrzygnięcia na powyższych okolicznościach nie opierał. Wyłączenie powyższych okoliczności – jako nieistotnych – z podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji zwalnia Sąd z konieczności analizowania decyzji także w tym zakresie, tym bardziej, że zastosowana przez organ odwoławczy podstawa faktyczna w pełni uzasadnia wydane rozstrzygnięcie. Bez wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę zaskarżonego aktu pozostaje okoliczność podniesiona przez skarżącego na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. wskazująca na wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę na przedmiotowej działce węzła betoniarskiego o wydajności poniżej 15 ton na dobę. Po pierwsze akt ten nie jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu stąd nie jest możliwe wszechstronne odniesienie się do niego. Po wtóre przedstawiona decyzja dotyczy innej niż przedmiotowa inwestycji i w odróżnieniu od niej, nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po trzecie zaś zauważalna różnica w sposobie rozumienia przez Starostę [...] i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie deprecjonuje należycie prawnie umotywowanego i przekonywującego stanowiska organu zawartego w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, iż podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. m.m.