II SA/Łd 730/14

Dnia 25 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant: sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 roku przy udziale - sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółki z o.o. w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań A Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Uniwersytetu [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej w dniu 15 maja 2012 r. P. R. H. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną wraz ze zjazdem na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A 27, na działkach nr 155/3; 163/4 w obrębie [...]. Sprawa była już dwukrotnie przedmiotem postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej I i II instancji oraz przedmiotem kontroli WSA w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 732/13 oddalił skargę "B" Spółki komandytowo-akcyjnej w Ł. na decyzję kasacyjną Wojewody [...] z dnia [...]r. Kontynuując postępowanie administracyjne Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), nałożył na inwestora P. R. H. obowiązek doprowadzenia - w terminie do dnia 27 września 2013r. - projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji (V kondygnacji, o wysokości kondygnacji jednopoziomowej) projektowanego budynku i zgodności z definicją kondygnacji zawartej w § 3 pkt 16 i 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), przywoływanego dalej w skrócie jako "rozporządzenie". Wobec wykonania przez inwestora nałożonych wyżej obowiązków Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. R. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną wraz ze zjazdem na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A 27, na działkach nr 155/3; 163/4 w obrębie [...], argumentując, że wniosek inwestora wraz z projektem budowlanym jest zgodny z wydaną dla tej inwestycji decyzją o warunkach zabudowy, a także spełnia inne wymagania określone przepisami art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa" lub "Prawo budowlane". Od wspomnianej decyzji odwołał się Uniwersytet [...] oraz A Sp. z o.o., będąca wieczystym użytkownikiem działki nr 156/3, w granicy z którą usytuowano projektowany na działce nr 155/3 wielorodzinny budynek mieszkalny. A Sp. z o.o. w swoim odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i zarzuciła naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej w skrócie "u.p.z.p." w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, § 3 pkt 16, § 29 w zw. z § 28 rozporządzenia, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, art. 11 k.p.a. Zarzuty dotyczyły w szczególności kwestii otworów okiennych zaprojektowanych w prostopadłej ścianie do granicy działek nr 157/5, 156/1, 156/3, usytuowanych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią; błędnej interpretacji pojęcia kondygnacja i w efekcie naruszenia ustalonych dla inwestycji warunków zabudowy w kwestii ilości kondygnacji oraz brak rozwiązania problemu gospodarki opadami od strony północnej działki. Dodatkowo strona zwróciła uwagę na zagadnienie zacieniania działek sąsiednich oraz wpływ inwestycji na istniejący na sąsiednich działkach drzewostan. Ponadto Spółka wskazała na naruszenie przepisów postępowania, tj. niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz nieokreślenie stron postępowania w treści decyzji, a jedynie ograniczenie się do rozdzielnika, w którym widnieją różne podmioty niebędące również stronami. Uniwersytet [...] w swoim odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji podnosząc zarzut zaprojektowania okien w niszy ściany budynku sytuowanej w granicy z należącą do niego działką nr 157/5 oraz niekorzystny wpływ inwestycji na drzewostan znajdujący się na działce sąsiedniej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 62 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji, co inwestor wykonał w dniu 26 września 2013 r. Odwołując się do definicji kondygnacji zawartej w § 3 ust. 16 rozporządzenia Wojewoda wyjaśnił, że uzyskana przez inwestora dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...] ustala: "wysokość elewacji frontowej, wysokość zabudowy - zgodnie z wnioskiem - V kondygnacji (o wysokości kondygnacji jednopoziomowej)". W projekcie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją organu I instancji odstąpiono od wyniesionego zadaszenia tarasu części centralnej budynku nad V kondygnacją i zaprojektowano dach typu odwróconego. Decyzja o warunkach zabudowy ustala wysokość V kondygnacji nadziemnych, gdzie są nimi parter i 4 piętra, zatem inwestycja zgodna jest z powyższymi ustaleniami. Wojewoda, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 13, § 57 oraz § 60 ust. 2 w/w rozporządzenia poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej analizy czasu nasłonecznienia i przesłaniania sąsiedniej nieruchomości należącej do odwołujących, podkreślił, że powyżej określone przepisy rozporządzenia, które w uzasadnionych przypadkach istotnie wymagają od projektanta sporządzenia wskazanej w odwołaniu "linijki słońca", odnoszą się do przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś niezabudowanego terenu działki budowlanej. Nie można jednak w niniejszej sprawie negować wpływu na działkę odwołującej spółki wzniesienia projektowanego budynku w granicy, co uwzględnił w swoim ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji zobowiązał inwestora do sporządzenia przez projektanta analizy uwarunkowań i wpływu lokalizacji przedmiotowego budynku na działkę sąsiednią w aspekcie jej zabudowy oraz uzasadnienie takiego usytuowania. Opracowanie takie zawarte jest w aktach sprawy i tak w ocenie organu I instancji, jak i odwoławczego, stanowi o wypełnieniu obowiązku nałożonego postanowieniem uzasadniając przyjęte rozwiązania. Według Wojewody nie bez znaczenia są w niniejszej sprawie takie fakty, jak wielkość działek nr 155/3 i 156/3, lokalizacja i historyczne uwarunkowania zabudowy śródmiejskiej części Ł. Możliwość zabudowy działki nr 155/3 w granicy została dopuszczona na etapie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę szczególne warunki wynikające z charakteru tej inwestycji, jako spełnienie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wymogu ochrony interesu strony skarżącej, należy przyjąć niewątpliwą zgodność projektu budowlanego z Prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi - m.in. wskazanym powyżej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z ustaleń dokonanych w toku postępowania uzyskana przez firmę A Sp. z o.o. decyzja z dnia [...], nr [...] Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy, ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na w/w działkach, polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i towarzyszącą infrastrukturą sugeruje rozwiązania zabudowy zbieżne z przedstawionymi w analizie uwarunkowań i wpływu lokalizacji nowoprojektowanego budynku w granicy, na działce nr 155/3, załączonej do dokumentacji przedstawionej w przedmiotowej sprawie przez inwestora. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów usytuowania okien od strony północnej budynku niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi wyjaśnił, że treść § 13 rozporządzenia wyraźnie mówi, że wskazane odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną stosuje się do budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W przedmiotowej sprawie natomiast okna znajdują się w ścianie prostopadłej i nie są zwrócone w stronę tej granicy, zatem zapis ten nie ma zastosowania. Wojewoda ustosunkowując się następnie do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na drzewostan znajdujący się na działce nr ewid. 157/5 wyjaśnił, że inwestor przedłożył w organie I instancji, w załączeniu do pisma z dnia 21 września 2012 r., opinię dendrologiczną, z której wynika, że zostaną zastosowane odpowiednie zabezpieczenia na czas wykonania robót. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że do pozostałych zarzutów odnosił się już w poprzednich decyzjach. Organ - podsumowując - stwierdził, że z reguły każda inwestycja usytuowana w granicy powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wszystkie błędy zostały naprawione i wypełnione, a wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy w pełni uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji i wręcz obliguje organy do jej wydania. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody nie można podmiotowi legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełniającemu wszelkie wymagania stawiane szeroko rozumianym prawem budowlanym i prawem o zagospodarowaniu przestrzennym, który posiada wymagane decyzje, odmówić prawa do realizacji określonej inwestycji na jego gruncie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź uchylenie decyzji organów obu instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: 1. art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż wnioskodawca – P. H. posiada prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane, podczas gdy nie posiada żadnego z tytułów prawnych do nieruchomości wskazanych w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego; 2. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi budynków i ich usytuowania; 3. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie, a w efekcie zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym dopuszczalnej liczby kondygnacji; 4. § 3 pkt 16 rozporządzenia poprzez niewłaściwą wykładnię terminu "kondygnacja" i przyjęcie, iż dodatkowa kondygnacja wprowadzona przez wnioskodawcę nie spełnia definicji "kondygnacji", podczas gdy jej przeznaczenie i średnia wysokość (ponad 2 m) wskazuje, iż wypełnia ona definicję kondygnacji, w efekcie czego projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 5. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż wnęki, w których posadowione są otwory okienne, nie znajdują się na ścianie zwróconej do granicy nieruchomości, podczas gdy zgodnie z rozumieniem tegoż przepisu oraz pojęciem ściany w prawie budowlanym, ulokowane są one na ścianie zwróconej do granicy działki, co w efekcie powoduje, iż ich lokalizacja jest niezgodna ze wskazanym przepisem, skoro taka ściana winna być w odległości co najmniej 4 metrów od granicy działki budowlanej; 6. § 29 w zw. z § 28 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, a w efekcie doprowadzenie do sytuacji, w której z działki objętej inwestycją odprowadzane będą wody opadowe na działki sąsiednie (156/1 i 156/3), co jest zabronione zgodnie z § 29, wobec niezapewnienia odpływu do kanalizacji deszczowej wód opadowych gromadzących się na zadaszeniu parteru we wnękach od strony północnej budynku; 7. § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie spełnia wymogów przewidzianych dla projektów budowlanych, tj. formy jednolitej, uniemożliwiającej dekompletację projektu, a tym samym wydanie decyzji w oparciu o dokument, który de facto nie spełnia wymogów projektu budowlanego; 8. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w efekcie przyjęcie, że - projekt budowlany wnioskodawcy nie zawiera okien od strony działek nr 157/5 oraz 156/1 i 156/3, podczas gdy z analizy projektu budowlanego wynika, iż od strony granicy z w/w działkami znajdują się po dwa okna (na poziomach II, III i IV), a także poprzez uznanie, iż okna znajdujące się od strony przedmiotowych działek nie znajdują się na ścianie granicznej, tylko we wnękach, co spełnia wymogi wspomnianego rozporządzenia, podczas gdy okna te ulokowane są w taki sposób, że dają prześwit na w/w działki i naruszają tym samym uprawnienia skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiedniej, co w efekcie powoduje, iż projekt budowlany nie jest zgodny z wymogami technicznymi dotyczącymi lokalizacji budynku od granicy działki, - projekt budowlany wnioskodawcy przewiduje pięć kondygnacji i nadbudówkę, która nie jest kondygnacją, podczas gdy nadbudówka jest w rzeczywistości dodatkową niezgodną z warunkami zabudowy kondygnacją, gdyż spełnia cechy charakteryzujące kondygnację według przepisów techniczno-budowlanych, tj. jest poziomą częścią budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; - wnioskodawca dysponuje tytułem prawnym wskazanym w prawie budowlanym w chwili wydawania decyzji, podczas gdy wniosek o pozwolenie na budowę pochodzi z dnia 15 maja 2012 r., gdy wnioskodawca był właścicielem działki nr 155/3, które to prawo utracił w dniu 1 sierpnia 2012 r., co powoduje, iż nie posiada obecnie prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, toteż organ winien odmówić wydania mu pozwolenia na budowę, dokonując analizy dokumentacji w sprawie i choćby odpisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, - oświadczenie z dnia 17 marca 2014 r. o wyrażeniu zgody na dysponowanie przez wnioskodawcę gruntem na cele budowlane jest skuteczne, podczas gdy zostało one podpisane przez prokurenta, który zgodnie z art. 1093 k.c. nie jest uprawniony do obciążenia nieruchomości, a z racji faktu, iż prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane w tym przypadku może być jedynie ograniczone prawo rzeczowe lub stosunek obligacyjny (najem, dzierżawa, użyczenie), to nie mógł na to wyrazić zgody prokurent, a tym samym czynność prawna jest nieskuteczna, 9. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieokreślenie stron postępowania w treści decyzji, a jedynie ograniczenie się do rozdzielnika, w którym widnieją różne podmioty niebędące również stronami oraz nieprzeprowadzenie analizy w tym zakresie co uniemożliwia ustalenia zasadności metodyki działania organu, 10. art. 10 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przez organy jako strony postępowania spółki B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Nieruchomości sp. k., będącą zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz z odpisem z księgi wieczystej właścicielem działki 155/3, na której ma być prowadzona inwestycja, a tym samym niezagwarantowanie tej stronie możliwości wzięcia czynnego udziału w sprawie; 11. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu na temat sposobu odprowadzania wód opadowych, wadliwości formy projektu budowlanego, ustalenia kręgu stron postępowania i wadliwości uzasadnienia decyzji organu I instancji, co powoduje, iż decyzja nie rozstrzyga na temat całokształtu materiału dowodowego i twierdzeń stron, a także przesłanek, którymi kierował się uznając, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa w obszarach, które kwestionowały strony, a tym samym winna zostać uchylona i organ przy ponownej analizie sprawy winien odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania. W motywach skargi strona skarżąca podniosła dodatkowo zarzut zacienienia jej działki oraz działki nr 157/5 należącej do Uniwersytetu [...]. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sąd - wobec cofnięcia przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - umorzył postępowanie wywołane wnioskiem. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2014 r. P. H. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, wyjaśniając, że art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie przewiduje sankcji nieważności za brak wskazania rodzaju tytułu prawnego do dysponowania gruntem. Jednocześnie dodał, że fakt dysponowania gruntem na cele budowlane potwierdził odrębnym oświadczeniem z dnia 17 marca 2014 r. sam właściciel gruntu B Spółka z ograniczoną odpowiedzialności Nieruchomości sp.k. Podkreślił również, że inwestor P. H. dysponuje nieruchomością na podstawie umowy najmu zawartej ze spółką, której kopię załączył do pisma. Pełnomocnik uczestnika postępowania podniósł następnie, że Spółka poprzez powiązanie osoby inwestora, który jest jednocześnie prezesem zarządu komplementariusza miała wiedzę o toczącym się postępowaniu. Co więcej, pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. sama zawiadomiła Wojewodę o zmianie właściciela nieruchomości i wstąpieniu do postępowania jako strona. Zresztą Spółka na potrzeby tego postępowania wystawiła inwestorowi oświadczenie z dnia 17 marca 2014 r., potwierdzając jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i nie ma żadnych zastrzeżeń względem wydanych przez organy obu instancji decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kwestii niedozwolonych otworów okiennych pełnomocnik uczestnika zwrócił uwagę, że okna projektowanego budynku znajdują się w ścianie prostopadłej, a nie równoległej do granicy z działką sąsiednią. Jeśli zaś chodzi o gospodarkę wodami opadowymi podniesiono, że według projektu wody opadowe będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej usytuowanej w ul. A. Pismem procesowym z dnia 13 listopada 2014 r. pełnomocnik uczestnika postępowania C Sp. z o.o. Nieruchomości spółka komandytowa w Ł. podniósł, że nastąpiła zmiana strony postępowania, wynikająca z przeniesienia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] wydanej P. H. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą D w Ł. na C Sp. z o.o. Nieruchomości spółkę komandytową w Ł. W piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczas podnoszone zarzuty i wskazała, że spocznik na kondygnacji podziemnej oraz na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego ma projektowaną szerokość 1,3m, a nie 1,5m jak wymaga tego art. 68 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto w projekcie budowlanym teren biologicznie czynny na posesji przy ul. A 27 nie wynosi minimum 25% powierzchni działki, co zgodnie z art. 29 rozporządzenia jest wymagane, gdy nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustosunkowując się do podniesionych wyżej zarzutów pełnomocnik uczestnika postępowania do pisma z dnia 13 marca 2015 r. załączył pismo projektanta, z którego wynika, że wskazany w piśmie skarżącego spocznik uwidoczniony w projekcie budowlanym jest częścią wydzielonej klatki schodowej i obsługuje wyłącznie kondygnację podziemną garażu. Wskazany wymiar 1,3m znacznie podnosi standard użytkowy w stosunku do granicznego wymiaru minimalnego wymaganego w § 68 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia § 39 rozporządzenia wskazano, że inwestor wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, która nie określa powierzchni biologicznie czynnej. Na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania B Sp. z o. o. Nieruchomości Spółki komandytowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując w zakreślonych powyżej granicach legalność decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. R. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i infrastrukturą techniczną wraz ze zjazdem na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A 27, na działkach nr 155/3; 163/4 w obrębie [...] stwierdził, że zostały one wydane z uchybieniami przepisom obowiązującego prawa, które miały decydujący wpływ na wynik sprawy, co obligowało do ich usunięcia z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W świetle art. 32 ust. 1 ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (pkt 2); wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2) – art. 32 ust. 4 ustawy. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3) - art. 33 ust. 2 ustawy. W rozumieniu art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 – (ust. 1). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 2). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle przywołanych norm prawnych jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywna weryfikacja wspomnianej dokumentacji obliguje organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę organ zobligowany jest zgodnie z podstawowymi standardami procedury administracyjnej, zakreślonymi regulacjami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., stać na straży praworządności i podejmować wszelkie czynności niezbędne do starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uwzględniając przy tym interes społeczny i słuszny interes strony. W tym celu organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie w oparciu o całokształt akt administracyjnych sprawy ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyniki poczynionych w tym zakresie ustaleń winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w motywach wydanego przez organ rozstrzygnięcia, które w świetle art. 107 § 3 k.p.a. powinno składać się z uzasadniania faktycznego, obejmującego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego, sprowadzającego się w istocie do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd, analizując zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy, stwierdził, że w ramach prowadzonego już po raz trzeci postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, organy administracyjne skupiły zasadniczo swoją uwagę na podstawowej kwestii, jaką była zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji, która ustala wysokość elewacji frontowej, wysokość zabudowy – zgodnie z wnioskiem V kondygnacji o wysokości kondygnacji jednopoziomowej. Pierwotny projekt budowlany zakładał nad V kondygnacją budynku przestrzeń opisaną jako taras na dachu budynku. W toku postępowania zmierzającego do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor dokonał zmian w projekcie, które miały na celu doprowadzenie do jego zgodności ze wspomnianą decyzją o warunkach zabudowy, w ten sposób, że przestrzeń nad V kondygnacją części budynku została zamknięta ścianami pełnymi z trzech stron – północnej, wschodniej i zachodniej, natomiast od strony południowej przewidziano przegrodę. Nad przestrzenią określoną jako "taras na dachu" przewidziane zostało przekrycie – dach o parametrach spełniających wymogi izolacji cieplnej dla ostatniej kondygnacji budynku – powierzchni zamkniętej możliwej do włączenia w system ogrzewania budynku. Zamknięta, przekryta dachem przestrzeń o wysokości 3,25m do warstwy osłaniającej izolację cieplną dachu została zakwestionowana przez Wojewodę [...], który decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji udzielającą pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność usunięcia sprzeczności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a projektem budowlanym. Wspomniana decyzja Wojewody została poddana kontroli tutejszego sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 732/13 oddalił skargę "A" Spółki Komandytowo-Akcyjnej z siedzibą w Ł. Dążąc do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowanego, nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia w terminie do dnia 27 września 2013 r. projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji projektowanego budynku i zgodności z definicją kondygnacji zawartej w § 3 pkt 16 i 18 rozporządzenia, co też inwestor uczynił w dniu 26 września 2013 r. Z poprawionej dokumentacji projektowej wynika, że odstąpiono od wyniesionego zadaszenia tarasu części centralnej budynku nad V kondygnacją i zaprojektowano dach typu odwróconego. Zgodzić się zatem przyjdzie z organami obu instancji, że w realiach rozpoznawanej sprawy spełniony został warunek, o którym stanowi cytowany na wstępie rozważań art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ wprowadzone do projektu budowlanego korekty doprowadziły ostatecznie do jego zgodności z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, ustalającej wysokość V kondygnacji nadziemnych, którymi są parter i 4 piętra. Chybiony jest w tej sytuacji zarzut skargi o naruszeniu art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w realiach tej sprawy - wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca - nie doszło do wprowadzenia dodatkowej (sprzecznej w decyzją o warunkach zabudowy) kondygnacji w postaci nadbudówki, w której - według projektu - znajduje się szyb windowy i w rezultacie naruszenia § 3 pkt 16 rozporządzenia, ponieważ w świetle definicji legalnej kondygnacji, za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia. Uwadze Wojewody [...] umknęła jednak zasadnicza kwestia, która warunkowała udzielenie pozwolenia na budowę, a mianowicie fakt, że w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik A Spółki komandytowej pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. poinformował organ odwoławczy, że nieruchomość położona przy ul. A 27 w Ł., względem której toczy się przedmiotowe postępowanie, stała się własnością wspomnianej Spółki, na mocy umowy przeniesienia przedsiębiorstwa, zawartej w formie aktu notarialnego dnia [...] r. Rep. A. nr [...], co wiązało się z koniecznością przedłożenia przez inwestora zgodnego z aktualnym stanem prawnym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Stosownie zaś do treści art. 4 ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że pierwotnie działka nr 155/3 przy ul. A 27 w Ł. stanowiła własność P. R. H., który zainicjował przedmiotowe postępowanie, składając w dniu 15 maja 2012 r. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji wraz z oświadczeniami o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane - nr 155/3 oraz nr 163/4 - działką drogową, z której miał zostać zbudowany zjazd indywidualny do posesji przy ul. A 27 w Ł., na podstawie umowy użyczenia zawartej w dniu 15 czerwca 2012 r. pomiędzy Gminą Ł., w imieniu której działał Zarząd Dróg i Transportu w Ł. a P. H. Zmiana podmiotowa właściciela działki nr 155/3 niewątpliwie została dostrzeżona przez organ odwoławczy, który pismem z dnia 24 lutego 2014 r. wezwał P. R. H. do złożenia aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednak już złożone w odpowiedzi na powyższe wezwanie dokumenty nie zostały rzetelnie zweryfikowane przez Wojewodę. Stanowi to o istotnym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które doprowadziło w rezultacie do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego i co najmniej przedwczesnego wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do wezwania organu P. H. do pisma z dnia 4 marca 2014 r. załączył wniosek z dnia 3 marca 2014 r. skierowany do Zarządu Dróg i Transportu w Ł. o zawarcie aneksu do umowy użyczenia, podpisany przez prokurenta "A" Spółki komandytowej – M. J. Nie budzi zatem wątpliwości, że nie przedłożył aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością drogową nr 163/4. Odnosząc się zaś do kwestii dysponowania na cele budowlane działką nr 155/3 stwierdził, że prawo to wynika z załączonego aktu notarialnego z dnia [...] Rep. A [...]. Następnie zaś w dniu 19 marca 2014 r. do akt sprawy załączone zostało oświadczenie P. R. H. o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością nr 155/3, wskazujące jako tytuł dysponowania ową nieruchomością stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych – wynikający z KRS oraz załączonego doń oświadczenia z dnia 17 marca 2014 r. Rzeczone oświadczenie podpisała prokurent – M. J., działająca w imieniu firmy "A" Spółka komandytowa z siedzibą w Ł., która oświadczyła, iż reprezentuje w/w Spółkę i wyraziła zgodę na korzystanie i dysponowanie na cele budowlane przez P. H. działką nr 155/3, do czego bez wątpienia - jak trafnie podnosi strona skarżąca - nie była upoważniona w świetle przepisów normujących zagadnienie prokury. Zgodnie z treścią art. 1091 § 1 i 1093 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 121) prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Do zbycia przedsiębiorstwa, do dokonania czynności prawnej, na podstawie której następuje oddanie go do czasowego korzystania, oraz do zbywania i obciążania nieruchomości jest wymagane pełnomocnictwo do poszczególnej czynności. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego prokurentowi do poszczególnej czynności. Słuszny jest zatem zarzut skargi, że oświadczenie z dnia 17 marca 2014 r., podpisane przez prokurenta Spółki nie mogło wywołać zamierzonego skutku, a w rezultacie, że P. R. H. w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji nie posiadał prawa do dysponowania terenem inwestycji (działka nr 155/3) na cele budowlane. W wyroku z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1188/10 (Lex nr 1068964) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który tutejszy sąd w pełni podziela, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (np. pisemną zgodę właściciela nieruchomości). W razie braku takiej zgody mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, zatem decyzja budowlana dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem NSA, w sytuacji gdy w sprawie ocenie ma zostać poddana okoliczność posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez osobę, która nie jest jej właścicielem, szczególnie istotne znaczenie należy nadać istocie prawa własności. Inaczej mówiąc, osoba, która korzysta z cudzej własności, musi wykazać, iż w momencie ubiegania się o pozwolenie na budowę rzeczywiście dysponowała zgodą właściciela nieruchomości. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd zgodził się ze stroną skarżącą, iż organy obu instancji nie zbadały z należytą starannością kwestii usytuowania okien od strony działek nr 157/5, 156/1 i 156/3. Budynek objęty pozwoleniem na budowę jest zaprojektowany w tzw. ostrej granicy. Na kondygnacjach II, III i IV znajdują się po dwa okna we wnękach w ścianach prostopadłych do granicy działki w odległości około 50 cm od granicy. Niewątpliwie zatem z tych okien, biorąc pod uwagę kąt i ich wielkość, będzie możliwy widok na działkę sąsiednią, co może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności. Zgodzić się wreszcie trzeba ze stroną skarżącą, że § 12 rozporządzenia nie stanowi expressis verbis, że okna muszą znajdować się w ścianie budynku równoległej do granicy, lecz wymaga, aby ściana z otworami okiennymi była zwrócona w stronę granicy. W tej sytuacji organy administracyjne raz jeszcze powinny poddać rzetelnej analizie usytuowanie wspomnianych okien w projekcie budowlanym w kontekście brzmienia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz konstytucyjnej zasady równego traktowania stron wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, jak również przepisu art. 144 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się przy wykonywaniu swego prawa od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie muszą być ściśle przestrzegane, gdyż służą z jednej strony ochronie własności, a jednocześnie wyznaczają dopuszczalne granice ograniczenia tego prawa. Wobec rozważanych wyżej uchybień trafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Niewątpliwie organ odwoławczy w motywach podjętej decyzji nie odniósł się z należytą starannością do omówionych wyżej kwestii, a nadto nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Z tego obowiązku z pewnością nie zwalniał go fakt, że orzekał w tej sprawie pod raz trzeci i odnosił się do niektórych zarzutów na wcześniejszym etapie postępowania. Niezasadne - według sądu - są natomiast pozostałe zarzuty skargi. Chybiony jest niewątpliwie zarzut naruszenia § 29 w zw. z § 28 rozporządzenia, ponieważ z załączonej do akt dokumentacji projektowej wynika, że wody deszczowe będą odprowadzane poprzez rynny i rury spustowe do sieci kanalizacji ogólnospławnej. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem projekt budowlany został sporządzony w czytelnej technice graficznej oraz oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Nie znajduje wreszcie uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa zarzut zacienienia działki strony skarżącej oraz działki należącej do Uniwersytetu [...], ponieważ przepisy rozporządzenia w tym jego § 13 normują wyłącznie problematykę dopływu naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych budynku. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 i art. 107 § 1 k.p.a. , to w orzecznictwie ugruntowało się jednolite stanowisko, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12 – Lex nr 1145527, wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1490/11 – Lex nr 1286271 i z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11). Tymczasem treść skargi dowodzi, że strona skarżąca nie wykazała, ażeby zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Sama zaś A Spółka komandytowa, której ów zarzut pominięcia w postępowaniu dotyczy, zawiadomiła Wojewodę o zmianie właściciela nieruchomości nr 155/3 oraz wstąpieniu do postępowania jako jego strona, nie podnosi tego zarzutu. Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W punkcie drugim sentencji wyroku sąd w oparciu o regulację art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu rozstrzygnięto w punkcie trzecim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Prowadząc ponownie postępowanie organy zobligowane są uwzględnić ocenę prawną wynikającą z niniejszego orzeczenia tak, aby w rezultacie wydać orzeczenie odpowiadające wymogom obowiązującego prawa. A. P.