II SA/Łd 732/08

Sygn. akt II SA/Łd 732/08 (II SAŁłd 733/08 - II SA/Łd 735/08) W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skarg B. S., M. S., Z. S., H. S., M. Z. i I. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących: B. S. kwotę 200 (dwieście) złotych, M. S. kwotę 200 (dwieście) złotych, Z. S. i H. S solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych oraz M. Z. i I. Z. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...]r. znak [...] Wójt Gminy T. działając w oparciu o przepisy art. 46a, art. 56 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 90 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. K., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego (brojlernia o obsadzie 100 DJP) wraz z infrastrukturą budowlaną na nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym 199 w miejscowości W. w gminie T. Wójt Gminy szczegółowo określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, wskazał, iż projektowana inwestycja nie należy do rodzaju przedsięwzięcia, dla którego rozpatruje się potrzeby ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, stosownie do art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Uzasadniając przypomniał, iż decyzja wydana została po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. i uwzględnia zarówno wskazania organu odwoławczego, wszystkie zarzuty mieszkańców miejscowości W., jak również stanowiska organów uzgadniających m.in. ochrony środowiska i ochrony sanitarnej. Przechodząc do uzasadnienia prawnego organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie stosownie do §3 ust. 1 pkt 90 lit. a w/w rozporządzenia Rady Ministrów jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na powyższe i wobec treści art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyrażającej zgodę na realizację przedsięwzięcia. Dalej powołując przepisy art. 46 ust. 3 i art. 48 w/w ustawy wywiódł, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w trakcie którego organ uzgadnia warunki realizacji z właściwymi organami, określa i analizuje bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko, warunki życia, dobra materialne, ocenia możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, analizuje wymagany zakres monitoringu. Następnie organ wskazał, iż z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia uzasadnione było nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia raportu, z którego strona wywiązała się. Wyjaśnił, iż raport miał umożliwić określenie rodzaju, natężenia i zasięgu oddziaływania na środowisko, warunki życia i zdrowie ludzi spowodowane eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia oraz sporządzenie wytycznych w zakresie ochrony środowiska dla organu administracji wydającego decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dalej wskazał, iż na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu nie można postawić jednoznacznego zarzutu odnośnie oddziaływania inwestycji, polegającego na przekroczeniu norm hałasu, zapylenia, ścieków itp. czynników określonych w Prawie ochrony środowiska. Organ wywiódł, iż zgodnie z raportem eksploatacja przedsięwzięcia w planowanej lokalizacji i zakładanej wielkości nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska, nie naruszy interesu osób trzecich. Ponadto przy zastosowaniu proponowanych w nim działań ograniczających zasięg oddziaływania planowanego obiektu, ograniczy się do terenu działki strony, co oznacza, iż poza jego obszarem nie będą przekroczone określone przez przepisy szczegółowe normy wyznaczające granice negatywnego wpływu. Podkreślił, iż zastosowanie tych rozwiązań, nie oznacza jednak, iż nie jest wykluczone subiektywne odczuwanie przez poszczególne osoby dyskomfortu związanego z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, z powodu emisji substancji odorowych, dla których przepisy nie określają dopuszczalnych norm stężeń w powietrzu. Taka subiektywna ocena nie oznacza jednak negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie i warunki życia, nie jest podstawą do uznania oddziaływania za negatywne. Reasumując podniósł, iż analizowany raport spełnia wymagania ustawowe i nie narusza przepisów. Dodał, iż jedyna droga, jaka pozostaje sąsiadom, w związku z odczuwanym dyskomfortem to wystąpienie z roszczeniem na podstawie art. 144 Kodeksu cywilnego, który zobowiązuje właściciela nieruchomości do podjęcia wszelkich starań aby nie było nadmiernie utrudnione korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i B. małż. D., M. S., M. B., M. i I. małż. Z., J. M., H. i Z. małż. S., A. G., M. i K. małż. M., A. W., A. i M. małż. B., A. i K. małż. Z., S. i D. małż. Z., P. W., B. S., A. i P. małż. G., M.Ś., H.P., Z.Ł., S.W., Z. i J. małż. Ś. Odwołujący zarzucili naruszenie przepisów art. 32 ust. 1, art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 12, art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż przed wydaniem decyzji nie zostało wywieszone obwieszczenie o możliwości składania skarg i wniosków do postępowania wymagającego udziału społeczeństwa. Jak również przepisy art. 10 §1, art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu, nie umożliwiono im zapoznanie się z materiałem sprawy przed wydaniem decyzji. Naruszenie prawa własności chronionego przepisami prawa cywilnego, doprowadzenie do obniżenia wartości nieruchomości i znaczne ograniczenie w korzystaniu z własnej działki i wypoczynku na niej, gdyż inwestycja ma powstać w otoczeniu domków jednorodzinnych. W uzasadnieniach wszystkich pism odwołujący podnosili, iż planowane przedsięwzięcie będzie miało znaczący wpływ na jakość ich życia, która już jest zakłócona ponieważ nie jest to pierwszy obiekt tego rodzaju. Wskazują na emisje pyłów, substancji odorowych, wpływ tychże na zdrowie i samopoczucie. Zarzucili, iż sporządzony w sprawie raport oddziaływania na środowisko, jako wykonany na zlecenie inwestora, nie jest obiektywny i przewiduje rozwiązanie korzystne wyłącznie dla inwestorki. Raport nie wskazuje na zagrożenia wynikające z funkcjonowania przedsięwzięcia, nie określa metod przeciwdziałania potencjalnym skutkom jego funkcjonowania. Nie uwzględnia wysoce negatywnego wpływu przedsięwzięcia na codzienne życie mieszkańców wsi, nawet tych, których nieruchomości nie znajdują się wz bezpośrednim sąsiedztwie. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przystępując do uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, stanowisko odwołujących, warunki wykorzystania terenu określone przez organ I instancji i argumentację utrzymanej w mocy decyzji. Przechodząc do zasadniczej części rozważań organ odwoławczy przypomniał, iż planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w stosunku do którego organ I instancji, uwzględniając opinie organu ochrony sanitarnej i organu ochrony środowiska, stwierdził potrzebę sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko. Następnie wyjaśnił, iż po przeprowadzeniu analizy sporządzonego raportu oraz uzgodnień zawartych w postanowieniu Starosty [...] i postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. organ I instancji prawidłowo wywiódł, iż planowana inwestycja nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, w szczególności, gdy zostaną uwzględnione rozwiązania techniczne i technologiczne dotyczące inwestycji. Podkreślił, iż zgodnie z raportem, ze względu na kierunek przeważających wiatrów, lokalizacja projektowanego obiektu jest dogodna w stosunku do istniejącej w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej. Inwestor do czasu zakończenia budowy na działce nr 199 będzie prowadził chów w istniejącym już budynku usytuowanym na działce nr 198, którego jest dzierżawcą, wolą inwestora nie jest prowadzenie działalności w oparciu o oba obiekty zaś w planowanej inwestycji bezwzględnie zastosowane zostaną rozwiązania techniczno-technologiczne oraz wykonana instalacja służąca ochronie środowiska. Dodał, iż organ I instancji zakreślił szereg wymagań, które mają usprawnić korzystanie z obiektu, uczynić go mniej uciążliwym dla otoczenia. Nakazał m.in. zgłoszenie Staroście [...] do ewidencji wentylacji mechanicznej budynku inwentarskiego w terminie 30 dni przed oddaniem obiektu do użytku, zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nadto m.in. przedłożenie Staroście informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach ich gospodarowania, prowadzenie ilościowej i jakościowej ewidencji wytwarzanych odpadów, zawarcie umowy na odbiór ścieków bytowych, odpadowej ściółki, prowadzenie ilościowej i jakościowej ewidencji pyłów i gazów. Kolegium podkreśliło, iż w świetle poczynionych ustaleń i postanowień raportu w pełni zasadne jest podzielenie stanowiska organu I instancji a ocena oddziaływania, wymogi i warunki ochrony środowiska nie mogą być zakwestionowane. Dalsze uszczegółowienie co do wymogów w zakresie realizacji planowanej inwestycji nastąpi na etapie postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu techniczno-budowlanego przy uwzględnieniu ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt wykonania raportu na zlecenie inwestora nie powoduje konfliktu interesów, zgodnie zaś z wykształconym orzecznictwem, jeżeli raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, a takich wad nie zawiera raport sporządzony w niniejszej sprawie, to nie ma podstaw aby odmówić mu wiarygodności i nie przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Z kolei liczba wariantów przedsięwzięcia wskazanych w raporcie zależy od wnioskodawcy, inwestora. W przedmiotowym raporcie wskazany został tzw. wariant zerowy polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, który to wariant w ocenie autora raportu nie mógł być rozpatrywany gdyż planowana inwestycja powstanie na terenie stanowiącym własność inwestora i z jego inicjatywy. Z raportu wynika również, iż wariant najkorzystniejszy dla środowiska to wariant zaproponowany przez inwestora, w pełni zaakceptowany przez organy orzekające w sprawie i organy uzgadniające. Podniósł, iż wskazanie dwóch lub więcej wariantów nie przesądza, iż któryś z nich zostanie przyjęty. W kwestii położenia planowanego przedsięwzięcia na terenie projektowanego S.-S. Obszaru Chronionego Krajobrazu i nieodniesienia się do przyrody projektowanego obszaru w przedmiotowym raporcie, wyjaśnił, iż utworzenie w/w obszaru jest na etapie projektowania, który nie ma prawnego znaczenia. Jeżeli chodzi o naruszenie prawa własności organ wskazał, iż właściwa w tym zakresie jest wyłącznie droga postępowania cywilnego. W toku postępowania zachowane zostały wymogi z art. 32 ust.2 i ust. 3, art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż zapewniony był udział społeczeństwa, jak również umożliwiono odwołującym zapoznanie się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, przy czym odwołujący z prawa tego nie skorzystali. Kończąc obszerne uzasadnienie wydanej decyzji Kolegium zwróciło uwagę, iż odwołujący stawiając cały szereg zarzutów nie przedstawili jednocześnie żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też sprzeciw dotyczący realizacji czy inne zastrzeżenia nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli B. S., M.S., H. i Z. małż. S., M. i I. małż. Z. Poszczególne skargi zostały zarejestrowane i opatrzone odpowiednio sygnaturami akt II SA/Łd 732/08, II SA/Łd 733/08, II SA/Łd 734/08, II SA/Łd 735/08. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wszystkie skargi, wskazując jednocześnie, iż będą prowadzone pod sygnaturą akt II SA/Łd 732/08. Skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 10 §1, art. 81 Kpa w związku z art. 138 §1 pkt 1 Kpa poprzez błędną jego wykładnię, iż pomimo braku uznania skarżących za stronę postępowania i pozbawienia możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, zachodzą przesłanki do utrzymania decyzji organu I instancji. Nadto przepisu art. 7, art. 8, art. 75 §1, art. 77, art. 78 §1 Kpa poprzez nie podjęcie odpowiednich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i właściwego jej załatwienia, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięcie interesu społecznego i słusznych interesów obywateli, jak również przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Przepisu art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, że raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony poprawnie i właściwie. Zarzucając powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając postawione wnioski skarżący podnieśli, iż w postępowaniu przed organem I instancji zostali pozbawienia statusu strony tegoż postępowania, co jest niezgodne z wykształconym orzecznictwem i stanowiskiem Kolegium. W konsekwencji nie uczestniczyli w postępowaniu i uniemożliwiono im ustosunkowanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału dowodowego. Dalej wskazali, iż raport stanowiący podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć jest nieścisły i zawiera nieprawidłowości, nie odnosi się do specyfiki przedsięwzięcia, nadto wbrew wykształconemu orzecznictwu nie zawiera minimum trzech wariantów, dwa o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy i wariant wybierany, proponowany. Ponieważ przedmiotowy raport zawiera jeden wariant podnieśli, iż należy zgodzić się, iż doszło do naruszenia art. 52 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, dodatkowo w sposób bardzo ogólny i lakoniczny określa wpływ planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi, ogranicza się do analizy wpływu jedynie dwóch substancji zapachowych. Podkreślili, iż w toku postępowania przed organem I instancji składali szereg uwag i wniosków, które jednak nie zostały uwzględnione, organ w żaden sposób nie odniósł się do nich. Podobnie organ odwoławczy nie odniósł się do części postawionych w odwołaniach zarzutów. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skarg. Podkreślając, iż subiektywne odczucia skarżących nie oznaczają jednocześnie negatywnego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi i nie są podstawą do uznania oddziaływania za negatywne, przekraczające dopuszczalne normy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części ppsa, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny ocenia zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną tam podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującej mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (brojlernia o obsadzie 100 DJP) wraz z infrastrukturą budowlaną na nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym 199 w miejscowości W. w gminie T. Stosownie do przepisu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) w brzmieniu na dzień wydania kwestionowanej decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które przeprowadza się dla planowanego przedsięwzięcia. W ramach tego postępowania, jak wynikało to z art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu jak wyżej, określało się, analizowało oraz oceniało bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami oraz dostępność do złóż kopalin, a także możliwość oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko czy też wymagany zakres monitoringu. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ zobowiązany był na mocy art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych w toku postępowania takie uzgodnienia zostały przeprowadzone, o czym świadczą stosowne postanowienia organu ochrony sanitarnej i organu ochrony środowiska. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - brojlerni o obsadzie 100 DJP stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 90 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie ulega również wątpliwości, iż wymagany raport został przez wnioskodawcę dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Ustawodawca określał szczegółowo w treści art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska elementy, jakie powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zakres raportu określony został także postanowieniem Wójta Gminy T. z dnia [...] r. Oceniając tenże raport w kontekście zarzutów skarżących, organ uznał, iż nie budzi on zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości i wobec tego nie ma podstaw aby odmówić mu wiarygodności. W ocenie jednak Sądu zapisy przedmiotowego raportu budzą szereg wątpliwości, a tym samym przyjęcie go za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie czyni zasadnym zarzut skarżących nie podjęcia przez organ niezbędnych działań w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc naruszenia przepisów art. 7, 8, 75 § 1,77 § 1,78 § 1 i 80 kpa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w postępowaniu dotyczącym oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on podstawowy dokument, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Tym samym więc raport winien być rzetelny, spójny i być wolny od niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zważywszy, że w toku postępowania zgłaszano zarzuty odnośnie przedłożonego raportu, szczególnie w zakresie zapisów dotyczących oddziaływania inwestycji i jej wpływu na warunki życia okolicznych mieszkańców, to rzeczą organu było wyjaśnienie wątpliwości w myśl art. 7 i 8 kpa dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z raportem organy przyjęły, że przedsięwzięcie w planowanej lokalizacji i zakładanej wielkości nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska, nie naruszy interesu osób trzecich. Tymczasem już zapisy raportu dotyczące zakładanej wielkości inwestycji, a co za tym idzie jej wpływu na środowisko, budzą wątpliwości. W szczególności zauważyć należy, że raport sporządzono dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - brojlerni o obsadzie 100 DJP. Przewidziano budynek o powierzchni zabudowy około 1680 m2 przeznaczony na 25 000 sztuk brojlerów ( 100 DJP ) i taką też wielkość inwestycji zaaprobował organ w kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w raporcie – stanowiącym załącznik do decyzji - znajduje się zapis (k.22), że przy 1680 m2 powierzchni inwentarzowej budynku maksymalna obsada brojlerów w budynku wyniesie do 28 560 sztuk, a to zgodnie z normą ( maksymalna obsada brojlerów w wieku powyżej 5 tygodni w systemie podłogowym bez wybiegu wynosi 17 na 1 m2 powierzchni inwentarzowej ) przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września 2003 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 167, poz. 1629 ze zm.). Dalej autor raportu zaznacza, że dla spełnienia wymogów Unii Europejskiej ( nie wskazując jednak stosownego aktu prawnego ) gęstość obsady w planowanym budynku winna wynieść 13 sztuk na 1 m2 powierzchni inwentarzowej. Przeliczenie tych wielkości wskazuje więc, że obsada wedle tychże wymogów unijnych może wynieść maksymalnie 21 840 sztuk ( 13 x 1680 ). Na przekroczenie norm unijnych, jak wynika to z raportu, wskazuje również przytoczony przelicznik masy brojlerów ( 25 000 sztuk : 1680 m2 = 14,88 sztuk/m2 x 2,3 kg = 34,22 kg ). Analiza raportu o oddziaływaniu na środowisko nasuwa również wątpliwości co do należytego rozważenia kwestii wariantowości przedsięwzięcia (k.29), jak również należytego wyjaśnienia przez organ podnoszonej przez skarżących okoliczności oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji w uwzględnieniu faktu istnienia na sąsiedniej działce nr 198, brojlerni o obsadzie 17 000 sztuk. W ocenie Sądu z konieczności rozważenia tej kwestii nie zwalnia deklarowana przez inwestorkę J.K. wola likwidacji prowadzonego przez nią chowu w dotychczasowym, dzierżawionym obiekcie na działce nr 198, tak jak przyjmuje to organ za autorem raportu. Zamiaru tego nie sposób oczywiście kwestionować, jednak zauważyć należy, że przeniesienie przez inwestorkę jej chowu do planowanego obiektu nie wyklucza dalszego chowu drobiu w istniejącym, sąsiednim obiekcie przez jego właściciela lub też innego dzierżawcę, co niewątpliwie nie pozostanie obojętnym dla środowiska, w szczególności w zakresie warunków życia i zdrowia ludzi, oczywiście w kontekście planowanej inwestycji. Brak należytej analizy i oceny w tym zakresie stanowił naruszenie art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska. Obecnie uregulowanie to zawarte jest w art. 62 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniach na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz.1227). W kontekście wskazanego i rozważanego przepisu art. 47, za niespójne i niejasne uznać należy również zapisy raportu o oddziaływaniu inwestycji, w tym o oddziaływaniu odorowym. I tak na k. 128 autor stwierdza, że "(...) zasięg stwierdzonych oddziaływań ograniczać się będzie do terenu inwestora, pod warunkiem wykonania działań ograniczających proponowanych w niniejszym raporcie", dalej ( k. 130 ) czytamy "(...) Eksploatacja projektowanych obiektów przedsięwzięcia może powodować okresową uciążliwość zapachową, szczególnie w warunkach wysokiej temperatury i wilgotności powietrza" a następnie "(...) Potencjalne oddziaływanie odorowe obiektu inwestora obejmie jedynie ich bezpośrednie sąsiedztwo, na kierunku wschodnim od lokalizacji obiektów przedsięwzięcia, użytkowane rolniczo. Po zastosowaniu proponowanych w niniejszym raporcie działań ograniczających uciążliwość zapachową, oddziaływanie przedsięwzięcia w tym zakresie nie obejmie zabudowy mieszkaniowej." W kontekście takich zapisów za dowolne uznać należy wnioski organu o ograniczeniu się oddziaływania obiektu do terenu działki inwestora, przy jednoczesnym nie wykluczeniu "subiektywnego" odczuwania przez inne osoby dyskomfortu związanego z funkcjonowaniem przedsięwzięcia z powodu emisji substancji odorowych, dla których przepisy nie określają dopuszczalnych norm stężeń w powietrzu i przyjęcie tym samym, że nie ma to wpływu na warunki życia ludzi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących, zmierzających do wyeliminowania kwestionowanych rozstrzygnięć, Sąd uznał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 i 81 kpa. Jak wynika to z akt sprawy, przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia pismem z dnia 30 maja 2008 roku, Kolegium poinformowało strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i możliwości składania wniosków i wyjaśnień w trybie wskazanych przepisów. Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien przede wszystkim podjąć działania zmierzające do wyeliminowania wskazanych wyżej mankamentów raportu, tak by odpowiadał on przepisom prawa ( aktualnie art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniach na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz.1227), wyjaśnić precyzyjnie jaki jest zakres planowanej inwestycji i czy odpowiada ona wszelkim niezbędnym normom, w tym również dotyczącym ochrony zwierząt, a także jakie będzie oddziaływanie inwestycji na środowisko z uwzględnieniem istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu o podobnym charakterze, biorąc również pod uwagę i rozważając argumenty i wnioski zgłaszane przez strony w toku postępowania. Należy także dokonać analizy i oceny planowanego przedsięwzięcia w myśl wskazanych wyżej wywodów, a przede wszystkim z punktu widzenia wymogów obecnie art. 62 przywołanej wyżej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniach na środowisko a następnie przedstawić argumenty faktyczne i prawne w myśl art. 107 § 1 i 3 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) a także art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.