II SA/Łd 736/09

Dnia 2 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 roku sprawy ze skargi P. W. i G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r., nr 261, poz. 2603 ze zm.), § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty (Dz.Urz. Woj. [...]) oraz art. 104 K.p.a., Prezydent Miasta Ł. orzekł o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 652,50 zł dla P. W. będącego współwłaścicielem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 6, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obr. [...], o powierzchni 4.326 m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Ś. w Ł., [...] Wydziale Ksiąg Wieczystych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem na działki o numerach: [...] i [...]. Stwierdził, że wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w niniejszej decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty, a także, iż jest ona jednorazowo płatna w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna z zastrzeżeniem naliczania odsetek ustawowych w przypadku opóźnienia lub zwłoki w zapłacie. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż w dniu 6 lutego 2008r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej Ł. przy ul. A 6 oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obr. W – 11 spowodowanego jej podziałem na działki nr [...] i [...], o czym strona została powiadomiona. Nieruchomość ta stanowiła współwłasność A. P. w 5/12 części, G. W. i P. W. w 3/12 części, P. W. w 3/12 części i K. B. w 1/12 części. Podział nieruchomości został pozytywnie zaopiniowany przez Prezydenta Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Uchwałą nr [...] Rada Miejska w Ł. ustaliła na terenie miasta stawkę procentową opłaty adiacenckiej na poziomie 30 % różnicy pomiędzy wartością jaką nieruchomość uzyskała po podziale i miała przed jej podziałem. Stosownie do art. 98 a ustawy o gospodarce nieruchomościami została wykonana z urzędu wycena w odniesieniu do wartości przed i po podziale nieruchomości. Podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości, co potwierdza operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Urzędu Miasta Ł. przez rzeczoznawcę majątkowego B. L. Zgodnie z tym operatem różnica wartości nieruchomości po podziale (311.500 zł) oraz przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna (302.800 zł), na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej zamyka się w kwocie 8.700 zł, z czego 30 % stanowi kwotę 2.610 zł. Z uwagi na to, że operat szacunkowy został wykonany w odniesieniu do całej nieruchomości, a niniejsza decyzja adresowana jest do P. W. – jej współwłaściciela w 3/12 części, opłata adiacencka została ustalona według wskazanego udziału i wynosi odpowiednio 652,50 zł. Prezydent Miasta Ł. podał także, iż w piśmie z dnia 8 września 2008r. rzeczoznawca majątkowy B. L. wyjaśniła, że w celu ustalenia opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem, określa się wartość rynkową prawa własności podzielonej nieruchomości według jej stanu przed i po podziale. Dokonano analizy lokalnego rynku niezabudowanych nieruchomości gruntowych – podobnych do wycenianej – przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną położonych na terenach o podobnym charakterze użytkowania, w peryferyjnej i pośredniej strefie Ł., w dzielnicy W. na osiedlach S., S. i S. M. Badanie i analiza przyjętego rynku stanowiła podstawę określenia preferencji nabywców i wyboru cech rynkowych nieruchomości, które miały wpływ na zapłacone ceny oraz pozwoliła na oszacowanie wag wybranych cech. Zastosowana pięcioprzymiotnikowa skala ocen pozwoliła na oszacowanie atrybutów wycenianej nieruchomości z dokładnością możliwą do oceny na podstawie przyjętego do wyceny rynku nieruchomości porównawczych i ich cech rynkowych. W procesie szacowania wartości nieruchomości cechę "uzbrojenie terenu" oszacowano na poziomie "najgorszym" zarówno przed, jak i po podziale. Ocena ta odpowiada nieruchomościom porównawczym, które posiadają przyłącze (lub możliwość wykonania przyłącza) do istniejącej w terenie sieci energetycznej. Ocena "gorsza" odpowiada istnieniu w terenie sieci energetycznej i wodociągowej, ocena "dobra" to sieć energetyczna, wodociągowa i gazowa, ocena "najlepsza" – nieruchomość posiada przyłącze lub możliwość wykonania przyłączy do sieci energetycznej, gazowej i najcenniejszej kanalizacyjnej. Ponadto zgodnie z art. 98 a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w wycenie nie uwzględnia się części składowych nieruchomości – wartości budynków, budowli i innych naniesień na gruncie (np. bramy, przyłącza, studnie). Po dokonaniu ponownej analizy wykonanej wyceny B. L. potwierdziła, że określone wartości przedmiotowej nieruchomości są prawidłowe i nie istnieją przesłanki do ich korekty. Organ I instancji stwierdził również, iż w odpowiedzi na pismo P. W. z dnia 23 października 2008r. podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w piśmie z dnia 9 października 2008r., iż w sprawie nie ma zastosowania art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił przy tym, że z zakresu opłaty adiacenckiej wyeliminowane są decyzje podziałowe wydane w trybie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn. podziału niezależnego od ustaleń planu miejscowego, w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze, na którym brak jest planu miejscowego, ale została wydana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech jednorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B. 17. W takim przypadku podziału nieruchomości można dokonać jeśli jest on zgodny z przepisami odrębnymi lub obowiązującą w dniu złożenia wniosku o podział decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ warunek ten został spełniony, została wydana decyzja o podziale nieruchomości, która stanowiła podstawę wszczęcia postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej. Dalsze czynności prawne związane m.in. z uporządkowaniem stanu prawnego, ze wzajemną zamianą lub sprzedażą wydzielonych działek nie mają znaczenia dla toczącego się postępowania administracyjnego. Z powodu nie przedstawienia przez stronę nowych uwag lub własnego dowodu w postaci opinii biegłego, organ gminy postanowił wydać decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Konkludując organ I instancji stwierdził, iż wydanie decyzji administracyjnej ustalającej obowiązek wniesienia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego je podziałem uwarunkowane jest: podjęciem uchwały przez Radę Miejską w przedmiocie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (nr [...] z dnia [...]), wydaniem ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości (decyzja nr [...] z dnia [...]), wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem (potwierdzonym w operacie szacunkowym z dnia 10 kwietnia 2008r.), wszczęciem z urzędu na mocy art. 61 K.p.a. postępowania administracyjnego i zawiadomieniem właściciela o powyższym. Wobec spełnienia wskazanych warunków zaistniała podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem. Wobec braku wniosku strony o rozłożenie ustalonej opłaty adiacenckiej na oprocentowane raty, postanowiono ustalić opłatę adiacencką płatną jednorazowo. Zakreślony przez organ orzekający termin jej uiszczenia znajduje uzasadnienie w art. 148 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 148 ust. 3 cytowanej ustawy wysokość opłaty adiacenckiej ustalonej w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty. W odwołaniu od tej decyzji G. W. i P. W. zarzucili, iż jest ona niezgodna z prawem, gdyż narusza art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oświadczyli także, iż nie kwestionują wyceny nieruchomości, ani wysokości ewentualnej opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu G. W. i P. W. wywodzili, iż decyzja o podziale nieruchomości z dnia [...] została wydana w sytuacji braku planu miejscowego we wszystkich fazach postępowania. Podstawę tej decyzji stanowiło postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], wydane na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym wyraźnie stwierdzono brak planu miejscowego na obszarze nieruchomości. Brak planu miejscowego jednoznacznie implikuje niezależność dokonywanego podziału od tego planu. W związku z tym konieczne jest zastosowanie art. 98 a ust. 2. Zdaniem odwołujących się nie istnieje powód do wprowadzenia uzależnienia stosowania art. 98 a ust. 2 od rozróżnienia trybu, którym dokonano podziału nieruchomości. Zatem podział ich działki dokonany w trybie art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinien zostać potraktowany równorzędnie z podziałem dokonywanym w trybie art. 95 tej ustawy. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. – Dz.U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne oraz stanowisko organu I instancji zajęte w zaskarżonej decyzji. Szczegółowo przedstawił analizę zawartą w operacie szacunkowym z dnia 10 kwietnia 2008r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego B. L. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zastosował właściwe przepisy i w oparciu o nie ustalił opłatę adiacencką, co zostało wyjaśnione w treści uzasadnienia. Nadto zauważył, iż wzrost wartości nieruchomości w wyniku jej podziału może następować w ujęciu gospodarczym, prawnym i technicznym. Wiąże się to z ukształtowaniem nowej konfiguracji działek, która zapewnia dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej pozwalającej na gospodarczo korzystniejsze użytkowanie działek, z wydzieleniem działek budowlanych, czy ze zmianą przeznaczenia nieruchomości. Każdy taki wzrost wartości powoduje wzrost ceny działki na rynku obrotu nieruchomościami. Udział podmiotów publicznych w ukształtowaniu nowej wartości działki stwarza podstawę do rozłożenia korzyści płynących ze zwiększenia atrakcyjności działek zarówno na właściciela bądź użytkownika wieczystego, jak i na organy administracji publicznej. Wyraża się to w obciążeniu właściciela albo użytkownika wieczystego opłatą adiacencką. Opłata adiacencka to świadczenie z tytułu korzyści, jakie odnosi właściciel bądź użytkownik wieczysty z faktu przeprowadzenia w terenie, na którym położona jest działka takich działań, które zwiększą jej wartość rynkową. W skardze na powyższą decyzję G. W. i P. W. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że podział nieruchomości nastąpił niezależnie od ustaleń planu miejscowego, bowiem dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonego w odwołaniu zarzutu niezastosowania art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, którego przedmiotem było ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości, należącej do skarżącego nieruchomości, prawidłowo też zastosowały przepisy prawa materialnego, zaś postępowanie administracyjne w wyniku którego wydano decyzje wymierzające opłatę zostało przeprowadzenie z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), jeżeli w wyniku podziału nieruchomości, dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie jej wartość, właściwy organ może ustalić opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja, zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale - prawomocne. Wartość nieruchomości przed i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Treść cytowanego przepisu została przytoczona w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości z dnia [...] była ostateczna w dacie orzekania przez organy. Z treści tej decyzji wynika, iż podział nieruchomości nastąpił na wniosek współwłaścicieli, w tym na wniosek skarżącego. Decyzje organów obu instancji zostały wydane w terminie 3 lat od dnia kiedy decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna. Poza sporem jest również, że stawka procentowa opłaty adiacenckiej, określona została w uchwale Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) na 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Określenie wzrostu wartości nieruchomości, dokonane zostało przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego – B. L. Należy podzielić ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż sporządzona dla potrzeb niniejszego postępowania wycena nieruchomości jest zgodna z przepisami zawartymi w Rozdziale I Działu IV ustawy o gospodarce nieruchomościami - "Określanie wartości nieruchomości" oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Podkreślić należy, że sposobu dokonania wyceny nie kwestionują również skarżący, jak i samej wysokości kwoty naliczonej opłaty adiacenckiej. Skarżący nie przedstawili też własnej wyceny spornych gruntów ( operatu ) to też organ odwoławczy miał wszelkie podstawy by uznać, iż fakt wzrostu wartości nieruchomości został udowodniony. Wypada przytoczyć w tym miejscu pogląd zaprezentowany w tezach wyroku WSA w Warszawie z dnia.31. 08. 2006 r. w sprawie I SA/Wa 1107/05 (LEX nr 276587): 1. Organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać czy został on zrobiony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. 2. Jeśli strona uważa, że sporządzony na zlecenie organu operat szacunkowy budzi jej wątpliwości powinna przedłożyć organowi przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) w celu obalenia kwestionowanego operatu szacunkowego. Odnośnie zastosowanej stawki procentowej opłaty adiacenckiej, którą organ przyjął w wysokości 30 % i to na podstawie nowej uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty należy uczynić kilka uwag. Po pierwsze powołanie nowej uchwały w podstawach prawnych decyzji wydaje się nieuzasadnione, gdyż weszła one w życie dopiero z dniem 15 stycznia 2008r., a więc po dacie, w której decyzja z dnia [...] o podziale nieruchomości stała się ostateczna, co nastąpiło z dniem 19 grudnia 2007 r. Obowiązująca w dacie ostateczności decyzji podziałowej uchwala Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] przewidywała stawkę 50 % różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed i po podziale. Po drugie, treść przepisu art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami został zmieniony ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 21 września 2007 r. 173 poz. 1218 ) z dniem 22 października 2007r. Zmiana tego przepisu polegała na wprowadzeniu przez ustawodawcę maksymalnej 30 % stawki opłaty. Po trzecie, wprawdzie w dacie ostateczności decyzji podziałowej obowiązywała uchwala określająca stawkę 50 % opłaty (ust. 1a art. 98a ustawy ), to znowelizowany przepis art. 98a ust. 1 ograniczył maksymalnie jej wysokość do 30 %. Tym samym przepis rangi ustawowej ograniczył, w ocenie sądu po 22 października 2007r. możliwość stosowania innej maksymalnej stawki niż 30 %. W tym zakresie niezależnie od powołanej podstawy prawnej decyzji ( uchwały ) wymierzającej opłatę, jej wysokość ostatecznie odpowiada prawu. Przyjęcie innego rozwiązania prowadziłoby do wniosku, że nie możemy wymierzyć tej opłaty, gdyż stara uchwała jest sprzeczna z przepisem ustawy, a nowa jeszcze nie obowiązuje. Głównym zarzutem skargi jest jednak naruszenie art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że podział nieruchomości nastąpił niezależnie od ustaleń planu miejscowego, bowiem dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu w sprawie nie może mieć zastosowania art. 98 a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z zakresu opłaty adiacenckiej wyeliminowane są decyzje podziałowe wydane w trybie art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn. podziału niezależnego od ustaleń planu miejscowego, w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 95 ustawy stanowi Lex specialis w stosunku do zasad podziału nieruchomości określonych w art. 92 – 94 ustawy, gdyż przewiduje możliwość dokonywania podziału niezależnie od ustaleń planu a w przypadku jego braku niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis natomiast art. 94 ustawy przewiduje możliwość dokonywania podziału nieruchomości w przypadku braku planu. Różnica polega na tym, że słowo "niezależnie" z art. 95 zakłada, że albo musi istnieć plan, albo decyzja, a podziału można dokonać nawet wbrew treści planu, bądź decyzji. Natomiast słowo "brak" z art. 94 ust. 1, zakłada w tym wypadku brak planu, a podział musi być zgodny z przepisami prawa i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Każdy z tych artykułów odwołuje się w swej treści do określonych sytuacji zezwalających na podziała nieruchomości. Przepis art. 95 ustawy nie przewiduje w swej treści sytuacji objętej wydaną decyzją podziałową jako podstawą do zwolnienia od nałożenia opłaty adiacenckiej. Koresponduje z tym przepisem art. 98 a ust. 2 ustawy, gdyż przewiduje zwolnienie od opłaty jedynie w sytuacji dokonanego podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu. Tym samym podział w sprawie niniejszej nie mógł nastąpić niezależnie od planu skoro jak piszą sami skarżący, planu nie było. Przedmiotowa nieruchomość, objęta podziałem w sprawie niniejszej położona jest na obszarze, na którym brak jest planu miejscowego, ale została wydana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech jednorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B 17. W takim przypadku podziału nieruchomości można dokonać jeśli jest on zgodny z przepisami odrębnymi lub obowiązującą w dniu złożenia wniosku o podział decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonego w odwołaniu zarzutu niezastosowania art. 98a ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W istocie organ odwoławczy uzasadniając pozytywnie treść swego rozstrzygnięcia odwołuje się do treści zastosowanych przepisów i podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, gdzie organ ten podejmuje polemikę prawną na gruncie postawionego zarzutu niezastosowania art. 98a ust 2 ustawy. W stosunku do G. W. skarga podlega oddaleniu wprost, jako iż ta skarżąca nie ma legitymacji do skutecznego zaskarżenia decyzji administracyjnych skierowanych jedynie do jej męża P. W., ustalających obowiązek zapłaty opłaty adiacenckiej jedynie od tego skarżącego. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.