II SA/Łd 739/07

Dnia 25 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 roku sprawy ze skargi L. P. i K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestorów L. i K. P. z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego, zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją pozwolenia na budowę wydaną przez Starostę [...] oraz wznowienie robót budowlanych przy zagospodarowaniu terenu nieruchomości położonej w P., przy ul. A., zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji oraz zobowiązał inwestorów do uzyskania (przed przystąpieniem do użytkowania) decyzji pozwolenia na użytkowanie budynku. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż na wniosek K. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wszczął postępowanie w sprawie podwyższenia terenu podczas realizacji budynku mieszkalnego usytuowanego na przedmiotowej nieruchomości inwestorów. Podczas kontroli, która odbyła się [...] ustalono, że budynek realizowany był na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] wydanej przez Starostę [...]. Z analizy dokumentacji projektowej oraz stanu istniejącego na gruncie, w ocenie organu pierwszej instancji wynikało, iż teren kontrolowanej nieruchomości został podwyższony, co w świetle przepisów prawa budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt 1) organ ten uznał za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu. Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...] nakazał wstrzymać prowadzone roboty budowlane, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] zobowiązał inwestorów do przedłożenia projektu zamiennego zagospodarowania terenu, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z podniesieniem rzędnej terenu na przedmiotowej nieruchomości. Wymagane opracowania zostały złożone przez inwestorów w dniu [...], z których wynikało, że wyniesienie rzędnej terenu z użyciem materiału mineralnego dało dobre warunki gruntowo - wodne do odprowadzania wód opadowych na teren działki i nie naraża działek sąsiednich na zalanie. W celu dokończenia budowy należało wykonać roboty związane m.in. z: budową budynku mieszkalnego w obrysie istniejących fundamentów, zgodnie z projektem zatwierdzonym przez Starostę [...], wykonanie utwardzenia dojazdu wzdłuż zachodniej granicy oraz dojścia do budynku mieszkalnego od północy, zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do decyzji. Od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w dniu [...] K. i L. P. wnieśli uzupełnione pismem z dnia [...] odwołanie, kwestionujące całe postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu odwołania inwestorzy wskazali między innymi, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji było dla nich krzywdzące i niezgodne z prawem, gdyż całość prowadzonego postępowania oparta była na nieaktualnych mapach zawierających dane z przed co najmniej 10 lat. Odwołujący wskazali, że usankcjonowanie decyzją organu I instancji rozwiązań technicznych, mających wpływ na wykonaną izolację poziomą budynku, wskazanych w przedłożonym projekcie zamiennym, stanowiło zatwierdzenie rozwiązań niezgodnych z obowiązującymi przepisami. Ponadto inwestorzy wskazali, iż celem wniosku K. K. była ocena i gwarancja Powiatowego Inspektora Budowlanego w P., że wyniesienie przez inwestorów terenu nie spowoduje zasypania izolacji poziomej budynku przy ul. B. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania L. i K. P., decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Budowlanego w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji stwierdził, że obowiązkiem organu I instancji przed zatwierdzeniem projektu budowlanego była jego weryfikacja. Zakres ten powinien obejmować między innymi sprawdzenie kompletności projektu i zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zatem powinnością organu I instancji było wyjaśnienie, czy projekt odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z § 8 ust 3 pkt 3 tegoż rozporządzenia część rysunkowa winna obejmować ukształtowanie terenu z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu. Ze względu na fakt, że projekt budowlany na podstawie, którego wykonano roboty budowlane nie zawierał niezbędnych informacji dotyczących ukształtowania terenu i rzędnych posadowienia budynku oraz biorąc pod uwagę podniesioną przez skarżącego okoliczność, że przedłożony przez niego projekt sankcjonuje nieprawidłowe rozwiązanie techniczne ze względu na brak koordynacji poziomu terenu projektowanego z wykonaną izolacją poziomą budynku, zdaniem organu odwoławczego konieczne było uzupełnienie projektu o dodatkowe rysunki wyjaśniające tę kwestię, a w szczególności o przekrój terenu w miejscu posadowienia budynku z podaniem charakterystycznych rzędnych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że wskazana w projekcie zamiennym rzędna projektowanego poziomu parteru w stosunku do rzędnych terenu przy budynku uprawdopodabnia zarzuty skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji przedwcześnie uznał wykonanie obowiązku przez inwestorów i wydał zaskarżoną decyzję zatwierdzającą przedłożony projekt zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując jednocześnie, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu organ ten winien wezwać inwestorów do uzupełnienia projektu, a w przypadku bezskuteczności wezwania lub stwierdzenia nieprawidłowości w projekcie, zastosować sankcje o jakich mowa w art. 51 ust 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących wykonania niwelacji terenu przed uzyskaniem pozwolenia na budowę i wykonania projektu pierwotnego na nieaktualnej mapie do celów projektowych, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności te dodatkowo uzasadniają potrzebę sporządzenia projektu zamiennego zagospodarowania terenu wyjaśniającego wątpliwe kwestie w celu zapewnienia prawidłowości zakończenia robót budowlanych przed oddaniem obiektu do użytku. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. K. i L. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o unieważnienie wszystkich decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zapadłych w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak prawnych podstaw do zastosowania art. 36 a prawa budowlanego oraz jawną nierzetelność i niefachowość w prowadzeniu postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi K. i L. P. wyjaśnili, iż przedmiotową nieruchomość zakupili w [...]. Z uwagi na to, że poprzedni właściciele wykorzystywali działkę jako prywatne wysypisko śmieci, różnice w poziomie terenu sięgały 1,2 m w głąb (betonowe silosy) oraz 1,5 – 1,7 m w górę (stosy ziemi wymieszanej ze śmieciami). W okresie [...] z przedmiotowej nieruchomości wywieziono 60 ton odpadów, a głębokie na ok. 1 m wyrobiska zasypano żwirem, piachem i ziemią zaś stosy ziemi rozplantowano w ten sposób, aby uzyskać równą i płaską powierzchnię nadającą się do użytku. Ponadto skarżący wskazali, powtarzając poniekąd argumentację odwołania, że mapa do celów projektowych z [...] na skutek błędów i zaniechania geodety zawierała dane nie aktualizowane od co najmniej 10 lat i brak na niej obiektów budowlanych, które znajdowały się tam w chwili nabycia nieruchomości w [...]. Wszystkie powyższe prace zostały wykonane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, które to pozwolenie inwestorzy otrzymali dopiero w [...] i miały charakter czysto porządkowy i ogrodowy, a więc w ocenie skarżących nie wymagały żadnego pozwolenia na ich wykonanie, a efektem końcowym tych prac jest trawnik z sadem, natomiast rzędne wyniesienia gruntu wskazują w ocenie skarżących, że teren faktycznie został obniżony, a nie wyniesiony. Do pisma uzupełniającego skargę załączono oświadczenia poszczególnych wykonawców robót, punktów sprzedaży roślin i odbiorcy gruzu. Ponadto w skardze wskazano, że żądanie organu o uzupełnienie dokumentacji projektowej o przekrój terenu w miejscu posadowienia budynku jest nieuzasadnione, gdyż przedłożony do sprawy projekt zawiera taki przekrój (strona A6) oraz charakterystyczne rzędne (strona – "geotechniczne warunki posadowienia"). W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzor Budowlany w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powoływanej dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Analizując twierdzenia skargi, nie będąc jednocześnie związany jej zarzutami i wnioskami skład rozpoznający sprawę doszedł do przekonania, iż w niniejszym postępowaniu organ administracji publicznej nie naruszył przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego, co skutkuje oddaleniem skargi (art. 151 p.p.s.a.). Z racji wadliwości decyzji organu I instancji i konieczności istotnego uzupełnienia postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prawidłowo uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. i przekazał temu organowi sprawę administracyjną wszczętą z wniosku K. P. do ponownego rozpoznania. Na wstępie należy wskazać, iż "pozytywną" dla skarżących, z obiektywnego punktu widzenia, decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] zatwierdził skarżącym na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego, zgodnie z projektem zatwierdzonym decyzją pozwolenia na budowę wydaną przez Starostę [...] oraz wznowienie robót budowlanych przy zagospodarowaniu terenu nieruchomości położonej w P., przy ul.A., zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji oraz zobowiązał inwestorów do uzyskania (przed przystąpieniem do użytkowania) decyzji pozwolenia na użytkowanie budynku. Nie będąc jednak z tej decyzji "zadowoleni", skarżący złożyli odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., wskazując na istotne ich zdaniem uchybienia postępowania administracyjnego, a także przedstawiając nowy stan faktyczny sprawy, żądając "rewizji całego postępowania", wskazali miedzy innymi, iż prace zostały wykonane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a całość postępowania została przeprowadzona na nieaktualnych mapach do celów projektowych. Ponadto skarżący w odwołaniu stwierdzili, że zatwierdzone rozwiązania techniczne są niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a także ze sztuką budowlaną oraz, że spowodują zasypanie przedmiotowej izolacji sąsiedniego budynku. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego i nowe okoliczności faktyczne wskazane przez L. i K. P. uchylił decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż ocena, czy strona ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji, może należeć tylko do niej, a zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Od każdej zatem decyzji nieostatecznej przysługuje odwołanie. W świetle tych rozważań prawnych przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 15 i 127 § 1 K.p.a.) nie ma podstaw do wykładni, iż stronie przysługuje odwołanie tylko od decyzji negatywnych, a więc nie uwzględniających w całości lub w części żądania strony. Strona w postępowaniu administracyjnym broni swojego interesu prawnego i oceny, czy jej interes został w pełni zrealizowany, może dokonać tylko ona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 3 lipca 1992 r., sygn. akt II SA/Wr 455/92, ONSA 1993/3/62). Organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej organ odwoławczy trafnie w ocenie Sądu wskazał, iż ponownego wyjaśnienia, wymaga weryfikacja zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez sprawdzenie jego kompletności i zgodności projektu zagospodarowania działki z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.) oraz przepisami techniczno - budowlanymi, przychylając się w gruncie rzeczy do zarzutów odwołania skarżących. Świadczyć o powyższym może także stwierdzenie użyte w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, że wskazana w przedłożonym projekcie zamiennym rzędna projektowanego poziomu parteru w stosunku do rzędnych terenu przy budynku w ocenie tegoż organu uprawdopodabnia zarzuty skarżących. Niemniej jednak odnosząc się do zarzutów skarżących odnośnie wykonania niwelacji terenu przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, organ odwoławczy nie przesądzając jednak wyniku sprawy słusznie poniósł, że okoliczność ta wymaga uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części, chociażby poprzez prawidłowe sporządzenie projektu zamiennego zagospodarowania terenu, mające na celu wyjaśnienie tym samym wątpliwych również i dla stron kwestii. Należy także zauważyć, iż w aktach administracyjnych przesłanych do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę, brak jest decyzji o pozwoleniu na budowę i projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie Sąd zauważa, że akta te są niekompletne, skoro w przedmiotowym postępowaniu stwierdza się odstępstwa od warunków określonych w tym pozwoleniu na budowę. Z powyższego można wywieść, że organ nadzoru budowlanego, stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy doszło do istotnego odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę, tylko po obejrzeniu decyzji o pozwoleniu na budowę i projektu budowlanego podczas wizji lokalnej. Wszakże zgodnie z art. 82 b prawa budowlanego organ nadzoru powinien dysponować decyzją o pozwoleniu na budowę i projektem budowlanym, niemniej jednak dokumenty te winny znajdować się w aktach przedmiotowej sprawy. Brak tych dokumentów, w ocenie Sądu, nie pozwala ocenić, czy rzeczywiście doszło do odstępstw od pozwolenia na budowę i czy odstępstwa można kwalifikować jako istotne. Tym niemniej, konsekwencje wskazanych naruszeń należało ocenić w świetle tego, że zaskarżona decyzja uchyla "pozytywne" dla skarżących rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 139 K.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W tym miejscu należy odpowiedzieć na pytanie, czy uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest, lub co najmniej może być równoznaczne z "wydaniem decyzji na niekorzyść strony odwołującej się" w rozumieniu cyt. przepisu art. 139 K.p.a. Wykładnia systemowa k.p.a. uzasadnia takie stanowisko, jednakże bliższa analiza sytuacji prowadzi do wniosku, że ze względu na istotę decyzji kasacyjnej i ustawowe przesłanki jej wydania nie jest ono słuszne. Decyzja kasacyjna jest wydawana wtedy, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części (art. 138 § 2 K.p.a.). Jak się wydaje warunek ten obejmuje dwie sytuacje: albo w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego (ewentualnie przeprowadzono je w niewielkiej części), albo co również może mieć miejsce i ma po części w niniejszej sprawie, w toku postępowania odwoławczego dowody zebrane w pierwszej instancji przestały być aktualne ze względu na zmianę stanu faktycznego. W obu tych przypadkach organ II instancji, zmierzający do wydania decyzji kasacyjnej, nie rozstrzyga w żadnym zakresie o meritum sprawy, ani też nie przeprowadza merytorycznej kontroli decyzji zapadłej w pierwszej instancji. Ogranicza się on tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i jego rozmiarów. Jak już wyżej wykazano, decyzja organu I instancji została wydana bez odpowiedniego postępowania dowodowego, a jej treść nie odpowiada zmienionej oświadczeniami skarżących sytuacji faktycznej, którą należy wyjaśnić. Z tych powodów, a nie z powodu wadliwości materialnej, decyzja ta nie mogła być utrzymana w mocy i została uchylona bez względu na ewentualność domniemanego pogorszenia się sytuacji odwołującej się strony. Organ II instancji nie przeprowadzając kontroli merytorycznej decyzji pierwszej instancji nie może się wypowiadać o ewentualnym naruszeniu prawa lub interesu społecznego przez tamtą decyzję. Nie dysponuje on nawet przesłankami dla takiej oceny, gdyż nie przeprowadzono jeszcze postępowania wyjaśniającego (w całości). Niemożliwe jest zatem poddanie analizie wynikających z art. 139 K.p.a. możliwości wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Należy także podkreślić, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie była ostateczna, nie miała przy tym przymiotu trwałości, nie można z niej było nabyć praw w sposób trwały i w zasadzie nie mogła ona być wykonywana. Uchylenie takiej nietrwałej decyzji, nawet uprawniającej, nie może zatem być "niekorzyścią" dla strony, nie zamyka bowiem drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w sferze prawnej odwołującego się. Decyzja kasacyjna będąc decyzją "procesową" nie może spowodować niekorzyści materialnej i pogorszyć sytuacji materialnoprawnej strony. Spowoduje ona najwyżej przedłużenie postępowania administracyjnego, gdyż nowa decyzja, która zapadnie w ponownym postępowaniu, będzie znów decyzją pierwszej instancji, czyli i ona nie będzie mogła trwale pogorszyć sytuacji strony. Charakterystyka zatem decyzji kasacyjnej i sytuacji, w jakich może być ona wydana, uzasadnia twierdzenie, że do decyzji tej nie może mieć zastosowanie zakaz reformationis in peius. Został on jak się wydaje, w postępowaniu administracyjnym pomyślany jako gwarancja pewności dla strony na płaszczyźnie materialnoprawnej. Trzymanie się tego zakazu wobec decyzji kasacyjnej oznaczałoby z jednej strony błędne przyjmowanie, że decyzja taka w ogóle nie może być dla strony niekorzystna, a z drugiej strony niweczyłoby cel, jakiemu ma służyć kompetencja kasacyjna organów odwoławczych (szerzej: J. Zimmermann glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 854/96, OSP 1998/6/108). Dodatkowo odnosząc się do żądania strony skarżącej, zawartego w skardze, dotyczącego wniosku "o unieważnienie" wszystkich orzeczeń administracyjnych, wydanych w tej sprawie, Sąd uznał, że żądania te wykraczają poza zakres uprawnień Sądu, o których mowa w art. 135 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd w stanie prawnym i faktycznym sprawy niniejszej nie był ani uprawniony, ani tym bardziej obowiązany do oceny legalności aktów administracyjnych, wydanych w tej sprawie przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej i odwoławczej, o których mowa w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe wywody i uznając, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalić.