II SA/Łd 764/03

Dnia 6 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska, Asesor E. Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant T. Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...](znak [...]) udzielającą Ł. i S. B. pozwolenia na wznowienie robót związanych z budową magazynu materiałów budowlanych na nieruchomości przy ul. A 36 w Ł. zgodnie z projektem budowlanym. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy powołał się na przepis art. 36a ust. 2 i art. 51 ust. 1a ustawy prawo budowlane, wywodząc, iż w sytuacji kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona, a inwestor wykonał nałożone na niego prawomocną decyzją obowiązki organ nadzoru budowlanego nie może uchylić się od wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót. Zauważył, iż inwestor prowadził roboty budowlane w oparciu o wydane w dniu [...] przez Prezydenta Miasta Ł. pozwolenie na budowę Nr [...], jednakże z istotnymi odstępstwami od tegoż pozwolenia. Z tego względu w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 48 prawa budowlanego, lecz art. 51 ust. 1 pkt 2. Podkreślił, iż na podstawie tego przepisu nakazano inwestorowi decyzją Nr [...] z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...], wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót przy budowie magazynu materiałów budowlanych i zbiornika na ścieki do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz przedłożenie dokumentacji technicznej obejmującej pełen zakres zmian wprowadzonych przy realizacji robót, w tym zmian w ukształtowaniu terenu od strony posesji przy ul. A 34 wraz ze wszystkimi opiniami na temat prawidłowości wykonanych prac i zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Organ odwoławczy zauważył, iż inwestor wykonał wskazane obowiązki, zaś przedłożona dokumentacja techniczna, wbrew temu co twierdzą skarżący, była kompletna. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wyjaśnił nadto, iż opracowana dokumentacja dotycząca odprowadzania wód opadowych z terenu działki w związku z jej podwyższeniem została uzgodniona przez Wydział Ochrony Środowiska oraz Zespół Uzgodnienia Dokumentacji, a na odprowadzanie wód opadowych za pomocą studni chłonnych udzielone zostało pozwolenie wodnoprawne. Podkreślił, iż od strony północnej rzeczywista różnica poziomów działek inwestora i działki Kółka Rolniczego nie wynosi, jak to zasugerowano w odwołaniu 1,5m, od tej strony nie jest, zdaniem organu odwoławczego, wymagane zaprojektowanie ściany oporowej celem zabezpieczenia uskoku terenu, lecz wystarczy wykonanie cokołu pod ogrodzenie działki, tak jak przewiduje dokumentacja dotycząca ukształtowania terenu wraz z jego odwodnieniem. Wyjaśnił nadto, iż przeprowadzone badania geologiczne gruntu do głębokości 3,5m (tj. około 2,0m poniżej terenu działek sąsiednich) nie wykazały występowania wód gruntowych, a dno studni chłonnych posadowione jest około 3,0m poniżej istniejącego terenu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie w imieniu J. i M. B. wniósł adwokat B. R. - K., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa budowlanego, praw osób trzecich, tj. M. i J. B., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenie zasad bezpieczeństwa określonych w rozporządzeniu MBiPMB z dnia 28 marca 1972r. Pełnomocnik zakwestionował prawidłowość i ważność uzyskanych uzgodnień do projektów sanitarnych oraz zagospodarowania terenu, wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego architekta z uprawnieniami budowlanymi i sanitarnymi na okoliczność stwierdzenia, czy uzyskane w sprawie uzgodnienia do projektów sanitarnych oraz zagospodarowania terenu są zgodne z obowiązującym prawem i nie naruszają praw osób trzecich, a także zażądał zmiany zaskarżonej decyzji oraz uchylenia decyzji pierwszej instancji i zwolnienia skarżących od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu skargi, powołując się na orzeczenie Prokuratury Ł. podniósł, iż inwestor prowadził roboty budowlane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanej w wyniku przestępstwa (sfałszowania zgody skarżących na przedmiotową inwestycję), co zostało pominięte przez organy administracji publicznej obu instancji. Podkreślił, iż "nie było również żadnego pozwolenia na takie ukształtowanie terenu, aby doprowadzić do "znacznego zróżnicowania terenu pomiędzy sąsiadującymi działkami" /nawet do 2,5m/". Według pełnomocnika to zróżnicowanie poziomów działek nie jest wynikiem naturalnego ukształtowania terenu, lecz wynikiem świadomych działań inwestora na szkodę M. i J. B.. Zdaniem pełnomocnika, stwarza ono zagrożenie na przyszłość, a odprowadzanie wód za pomocą studni chłonnych przy takim ukształtowaniu terenu i przy gwałtownych opadach deszczu, jakie zdarzają się w Ł., nie jest wystarczające i nie zabezpiecza nieruchomości J. i M. B.. Dla potwierdzenia zasadności swoich twierdzeń do skargi załączył opinię architekta P. S. z dnia 19 maja 2003r. W piśmie procesowym z dnia 8 września 2003r. adwokat przytoczył treść naruszonych jego zdaniem przepisów art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego, § 8 ust. 3 pkt 4 i § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. Podkreślił dodatkowo, iż podwyższenie terenu budowy od około 1,20m do 1,50m spowodowało radykalną zmianę położenia nieruchomości przy ul. A 34, a istniejący na tej nieruchomości budynek mieszkalny znalazł się "w dole". W konsekwencji "widok z okien zaczyna się od podniesionego terenu na którym wybudowany jest jeszcze prefabrykowany płot żelbetowy z elementów pełnych". Zauważył, iż całe postępowanie od 1998r. było prowadzone "bardzo wyraźnie jednostronnie" pod kątem przyzwolenia na samowolne zmiany (odstępstwa od uzyskanego pozwolenia na budowę), w toku tegoż postępowania nie zajęto się natomiast szkodliwym oddziaływaniem wykonanych odstępstw na nieruchomości przy ul. A 34, kwestią ochrony interesów osób trzecich, zaś przedłożona dokumentacja zawiera wiele ułomności, tj. np. brak rzędnej bezwzględnej terenu w projekcie budowlanym, brak określenia rzędnej terenu na planie zagospodarowania terenu. Wskazał nadto, iż decyzja [...] z dnia [...] udzielająca pozwolenia wodnoprawnego nie została doręczona skarżącym, a dojazd do działki nr [...] jest uniemożliwiony. Tym samym w sprawie została naruszona zasada równego traktowania stron. Pełnomocnik pismem z dnia 5 kwietnia 2005r., a złożonym w dniu rozprawy, cofnął wniosek o dopuszczenie opinii biegłego sądowego, wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej w dniu 6 kwietnia 2005r. oraz zobowiązanie inwestora do postawienia w terminie 2 miesięcy muru oporowego, studni chłonnych ze zbiornikiem retencyjnym oraz wydanie zakazu użytkowania obiektu do czasu wykonania powyższych robót. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał na okoliczność wielokrotnego uzupełniania dokumentacji przez inwestora oraz wielokrotnego uchylania decyzji udzielającej pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Ustosunkowując się szczegółowo do zarzutów skargi podkreślił, iż kwestia prawidłowości pozwolenia na budowę, sfałszowania podpisów skarżących nie ma istotnego znaczenia w postępowaniu w trybie nadzoru, zaś okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę stworzyła możliwość zastosowania art. 50 i 51 prawa budowlanego, w sprawie nie stwierdzono naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenia zasad bezpieczeństwa określonych w rozporządzeniu M. B. i P. M. B. z dnia 28 marca 1972r. Zauważył nadto, iż ustawa prawo budowlane nie ustala terminów ważności uzgodnień. Za zbędne, a nawet zwiększające koszty postępowania organ odwoławczy uznał powołanie opinii biegłego sądowego celem stwierdzenia zgodności z prawem wydanych uzgodnień dokumentacji technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, a żaden z jej argumentów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był przeto rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy. W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...](znak [...]) udzielającą Ł. i S. B. pozwolenia na wznowienie robót związanych z budową magazynu materiałów budowlanych na nieruchomości przy ul. A 36 w Ł. zgodnie z projektem budowlanym. Badając legalność tej decyzji Sąd zważył, że zasadą ogólną prawa budowlanego z 1994r. wyrażoną w art. 28 jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonanie wszelkich robót budowlanych. Wyjątki od tej zasady zostały ustanowione w art. 29 tej ustawy. Za naruszenie powyższej zasady ustawodawca przewiduje dwie sankcje, a mianowicie jedną w art. 48, drugą w art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Stosownie do pierwszego z tych przepisów właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W przypadkach innych niż określone w art. 48, jak również wówczas, gdy upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a istnienie tego obiektu nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 49), zastosowanie ma art. 50 i art. 51. Stosownie do przepisu art. 50 ust 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1)bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub 2)w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Postanowienie o wstrzymaniu robót traci, zgodnie z ust. 4 tegoż przepisu, ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1. Stosownie do tego ostatniego przepisu z kolei właściwy organ wydaje decyzję: 1)nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo 2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Stosownie do ust. 1a art. 51 po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. W razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ, stosownie do ust. 2 art. 51, nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. Z powołanych przepisów wynika, iż likwidacja skutków samowolnego odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę odbywa się w trybie art. 50 ust. 1 i art. 51 prawa budowlanego, wyłączona jest w tym przypadku całkowicie możliwość zastosowania art. 48 prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2001r., II SA/Po 2050-2051/99, nie publ. czy wyrok NSA z 29 listopada 2001r., II SA/Ka 415/00, nie publ.). W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż sporne roboty budowlane zostały rozpoczęte na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę, jednakże z istotnymi odstępstwami od tegoż pozwolenia. Z tego względu zastosowany przez organy obu instancji tryb legalizacji wskazanej samowoli budowlanej jest, zdaniem Sądu, prawidłowy. Słusznie zatem postanowieniem z dnia [...] wstrzymano roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...]r Nr [...], nakazano Ł. i S. B. wykonanie czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz przedłożenia dokumentacji technicznej obejmującej pełen zakres zmian wprowadzonych przy realizacji budowy magazynu materiałów budowlanych, w tym zmian w ukształtowaniu terenu od strony działki przy ul. A 34 wraz z opiniami na temat prawidłowości wykonanych prac i zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Dokumentację tę, jak wynika z załączonych akt administracyjnych, inwestorzy przedłożyli w dniu 29 lipca 1999r., a uzupełniali w dniach 4 października 1999r., 20 grudnia 1999r., 23 marca 2000r. Ostatecznie przedłożona dokumentacja zawiera projekt ściany oporowej, projekt ukształtowania terenu wraz z odwodnieniem, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą i budowlaną, orzeczenie techniczne dotyczące stanu technicznego budynku magazynowego oraz plan zagospodarowania terenu, a ponadto uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego, uzgodnienia higieniczno - zdrowotne, BHP oraz uzgodnienie w ZUD. Dokumentacja ta, w szczególności zaś zawarty w orzeczeniu technicznym wniosek, iż magazyn może być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem oraz liczne uzgodnienia, pozwalały, zdaniem Sądu, na zalegalizowanie istniejących wcześniej odstępstw od pozwolenia na budowę i podjęcie decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych. Zauważyć wszak należy, iż po kilkakrotnym przeprowadzeniu postępowania zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, inwestor usunął ostatecznie wszystkie braki składanej dokumentacji, zaś podjęta decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót nie narusza przepisów prawa. Istota tej decyzji sprowadza się do zezwolenia na dokończenie rozpoczętych, w analizowanej sprawie, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę robót budowlanych. To zaś oznacza, iż podjęcie tej decyzji dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy roboty budowlane nie zostały jeszcze zakończone. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, z wpisu w dzienniku budowy z dnia 18 listopada 1997r. wynika bowiem, iż obiekt jest w stanie surowym otwartym, z decyzji z dnia [...] Nr [...] wynika, iż pozwolenie udzielono na budowę magazynu materiałów budowlanych i zbiornika na ścieki sanitarne, z przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji powykonawczej zaś wynika, iż w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego wykonanych z odstępstwami od pozwolenia na budowę robót konieczne jest dodatkowo wykonanie studni chłonnych oraz muru oporowego. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż S. B. na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005r. oświadczył, iż "na dzień wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych, inwestycja nie była zakończona. Inwestycja została zakończona ok. roku temu". Okoliczność tę potwierdzają pośrednio także zgłoszone na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005r. przez adwokata B. R. – K., a udokumentowane załączonymi zdjęciami obu nieruchomości oraz opinią techniczną, wnioski dotyczące wyznaczenia inwestorowi dwumiesięcznego terminu na postawienie muru oporowego oraz studni chłonnych ze zbiornikiem retencyjnym zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją oraz zakazanie użytkowania obiektu do czasu wykonania tych robót. Powyższe wnioski, zdaniem Sądu, dowodzą nadto, iż skarżący kwestionują okoliczność rzekomego wykonania przez inwestora wszystkich nakazanych decyzją z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na wznowienie robót, a których to niewykonanie stworzyło, zdaniem pełnomocnika, zagrożenie dla nieruchomości skarżących. Okoliczność ta, co należy podkreślić, nie może być jednak przedmiotem badania Sądu w niniejszym postępowaniu, gdyż przedmiotem tegoż postępowania jest wyłącznie kontrola legalności decyzji o wznowieniu robót budowlanych, natomiast okoliczności prawidłowego bądź nieprawidłowego zrealizowania na podstawie tejże decyzji robót dotyczą nowego postępowania, tj. postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Skoro zatem, w ocenie pełnomocnika, zrealizowana i oddana do użytkowania inwestycja nie odpowiada przedłożonej dokumentacji, a ponadto stwarza zagrożenie, to należałoby zakwestionować ustalenia organu w przedmiocie użytkowania i uruchomić nowe postępowanie w związku z wykonaniem robót z odstępstwami od pozwolenia określonego w decyzji o wznowieniu robót budowlanych. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów o postępowaniu, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zauważyć należało, iż organy administracji obu instancji stosownie do art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000, Nr. 98, poz. 1071 z póź.zm.),zwanej dalej k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z urzędu określiły, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządziły przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów. W sprawie nadto ustaliły okoliczności faktyczne mające znaczenie nie tylko dla realizacji interesu społecznego, ale w dużej mierze i okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla realizacji interesu indywidualnego, w tym dla ochrony interesów skarżących. Kontrolując zaskarżoną decyzję, nie dostrzeżono również wad w uzasadnieniu prawnym, które uniemożliwiłyby ocenę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie tej decyzji, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., zawiera wszystkie niezbędne elementy, a mianowicie w uzasadnieniu tym powołano przepis art. 51 ust. 1a prawa budowlanego, a następnie przytoczono jego treść, wyjaśniając jego znaczenie, podając przesłanki rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonując analizy przepisów w świetle stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, treść zaskarżonej decyzji pozwalała skarżącym poznać motywy i przesłanki podjętej decyzji, zaś rozstrzygnięcie sprawy stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego ocenę w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zgłoszonych w dniu rozprawy wniosków o odroczenie rozprawy wyznaczonej w dniu 6 kwietnia 2005r. oraz zobowiązanie inwestora do postawienia w terminie 2 miesięcy muru oporowego, studni chłonnych ze zbiornikiem retencyjnym oraz wydanie zakazu użytkowania obiektu do czasu wykonania powyższych robót, Sąd postanowieniem oddalił wnioski. Mając na uwadze fakt, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego, które w istotny sposób wpływają na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.