II SA/Łd 764/19

Dnia 28 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2020 roku sprawy ze skargi A. P. i D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. i D. P. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w miejscowości S. przy ul. A 31 c, zlokalizowanego na działce nr ewid. 146/11, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w miejscowości S. przy ul. A 31c. Od ww. decyzji w ustawowym terminie odwołanie wnieśli A. P. i D. P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie przez organ braku zgody odwołujących się na realizację ww. inwestycji oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia, dlaczego przedmiotowy budynek gospodarczy może zostać zlokalizowany na działce nr ewid. 146/11 w granicy z działką nr ewid. 146/12. Odwołujący się zarzucili również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm., dalej jako k.c.), art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego. Podnieśli również, że wzniesienie budynku o tak znacznych gabarytach w granicy obu nieruchomości w sposób niekorzystny wpływać będzie na możliwości korzystania ze stanowiącej ich własność nieruchomości. Ponadto budowa bezpośrednio w granicy ww. budynku, znacząco ograniczony dostęp do światła od strony południowo-zachodniej. W ocenie odwołujących budowa przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy stanowi naruszenie ich praw, w szczególności zaś ogranicza możliwość realizacji prawa własności, do czego organ w wydanej decyzji zupełnie się nie odniósł. Biorąc pod uwagę powyższe wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji, przytaczając treść art. 28 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) wyjaśnił, iż w dniu 8 kwietnia 2019 r. M. B. i D. B. złożyli w organie pierwszej instancji wniosek wraz z załącznikami o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. 146/11 w miejscowości S. przy ul. A. Z akt sprawy wynika, że po analizie przedmiotowego wniosku, w tym projektu budowlanego, organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. budynku. Na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta S. Projektowana inwestycja, usytuowana została na działce nr ewid. 146/11, która położona jest w jednostce planistycznej o symbolu 8.23.MNp. Dla tego terenu plan ustalił tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dla ww. jednostki planistycznej ustala zasady i warunki zagospodarowania terenu, do których należą m.in.: - minimalne nachylenie połaci dachowych 50%, - wskaźnik intensywności zabudowy obiektami kubaturowymi poszczególnych działek budowlanych niższy od 1,0, - dopuszcza się realizację budynków przy granicy własności poszczególnych działek budowlanych, - dopuszcza się realizację innych budynków nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w odległości 15 m od osi gazociągu. Dalej Wojewoda podniósł, iż z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie budynku gospodarczego, który usytuowany został ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki nr ewid. 146/12, będącej własnością odwołujących się. Zgodnie z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie objętym planowaną inwestycją, dopuszcza się lokalizację zabudowy przy granicy własności poszczególnych działek budowlanych. Przytaczając treść § 12 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ odwoławczy wyjaśnił, iż materiał dowodowy wskazuje, że na dzień dzisiejszy działka odwołujących się jest niezabudowana. Natomiast zjawisko zacieniania reguluje § 13 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że ww. przepis może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku", który w niniejszej sprawie nie istnieje. Dalej Wojewoda wskazał, iż nawet jeżeli w przyszłości inwestycja ta ograniczy zabudowę działki odwołujących się, to na pewno nie uniemożliwi jej zabudowy i zagospodarowania i nie oznacza to, że dojdzie do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Powyższe oznacza wyłącznie o posiadaniu przez właściciela sąsiedniej nieruchomości interesu prawnego, uzasadniającego jego udział w postępowaniu jako strona (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 5 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego organ odwoławczy wyjaśnił, że projektant odniósł się do obszaru oddziaływania planowanego obiektu na działkę sąsiednią nr ewid. 146/12. Na str. 10 projektu budowlanego znajduje się podsumowanie, w którym napisane jest, że zgodnie z załączoną analizą obszar oddziaływania budynku obejmuje działkę inwestycji - działkę nr ew. 146/11 oraz działkę sąsiednią 146/12, obie położone w obrębie [...] ul. A. Odnosząc się do argumentu dotyczącego spadku wartości nieruchomości w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji Wojewoda zwrócił uwagę, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa wskazaną, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 366/11, fakt ewentualnego spadku wartości nieruchomości na skutek realizacji projektowanej inwestycji nie stanowi interesu prawnego tylko faktyczny. Spadek wartości działki w żadnym razie nie oznacza bowiem "ograniczenia w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu związanego z art. 144 k.c. organ drugiej instancji wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, orzekające w sprawach pozwolenia na budowę wydają decyzje w oparciu o przepisy Prawa budowalnego oraz prowadzą postępowanie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązane są przed wydaniem decyzji zweryfikować projekt budowlany, dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę w oparciu o art. 35 Prawa budowlanego, który nie uzależnia udzielenia pozwolenia budowy od zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Stosunki międzysąsiedzkie i wynikające z tego konflikty mogą być ewentualnie przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym z powództwa cywilnego. Dlatego też podnoszony zarzut w tej kwestii nie znalazł uznania organu. Wojewoda dodał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji jest obowiązany w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dokonać sprawdzenia, m.in.: projektu budowlanego, w szczególności pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, jak również sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy stwierdził, iż w projekt budowlany spełnia wymogi konieczne dla udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie pozbawia ww. nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający, dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Reasumując powyższe organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, oraz że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zachowaniem właściwej procedury, stąd też nie znaleziono podstaw do zmiany bądź jej uchylenia i powinna pozostać w obrocie prawnym. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyli A. P. i D. P. argumentując, iż w zaskarżonej decyzji: • nie wzięto pod uwagę wszystkich przepisów Prawa budowlanego oraz wszystkich zarzutów uwzględnionych w odwołaniu z dnia 28 maja 2019 r.; • nie wzięto pod uwagę gabarytów budynku gospodarczego / długość budynku 7,80 m oraz wysokości powyżej 3 m/. Zgodnie z Prawem budowlanym budynek gospodarczy może zostać wybudowany w granicy lub w odległości 1,5 m o wymiarach: długość nie większa niż 6,5 m i wysokość nie większa niż 3 m, natomiast w dokumentacji są dużo większe; • nie uwzględniono, że obiekty budowlane należy stawiać zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwzględnieniem przepisów mających pierwszeństwo: są to przepisy określające zasady związane z przesłanianiem, nasłonecznianiem oraz bezpieczeństwem pożarowym; • nie uwzględniono, że budynek gospodarczy posiada dużą bramę wjazdową i przejazd będzie odbywał się od strony działki skarżących bez zachowania odpowiedniej odległości, w wyniku tego skarżący narażeni będą na emisję spalin i hałas, a to się wiąże z narażeniem zdrowia i ograniczeniem życia oraz funkcjonowaniem na działce w wybudowanym domu; • nie uwzględniono, że budynek gospodarczy może ulec połączeniu z budynkiem mieszkalnym /są w odległości od siebieok.1,3 m i w momencie połączenia staną się wielką budowlą, niekorzystną w każdym calu dla działki skarżących/, a wtedy skarżący zmuszeni będą uwzględnić dodatkowe warunki zabudowy dla ich działki; • nie uwzględniono, że można posadowić budynek gospodarczy na działce w innym miejscu o gabarytach zgodnych z przepisami, zadawalając stronę skarżącą, a także nie zamykając możliwości budowy budynku gospodarczego inwestorom; W ocenie skarżących budynek gospodarczy w późniejszym czasie może się przekształcić w magazyn, gdyż inwestor prowadzi zakład budowlany, a więc taka sytuacja jest realna. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej w dalszej części również: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, na mocy zaś ust. 4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle cytowanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, a decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych w przepisach wymagań. Przechodząc do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, uwzględniając wskazane wyżej regulacje stwierdzić należy, że działka nr 146/11, na której planowana jest inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczego położona jest na terenie dla którego obowiązuje cyt. wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta S. Prawidłowo ustalono, że projektowana inwestycja, usytuowana na działce nr ewid. 146/11 położona jest w jednostce planistycznej o symbolu 8.23.MNp obejmującej tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co jest niesporne, dla wskazanej jednostki planistycznej ustalił szczegółowe zasady i warunki zagospodarowania terenu, do których należą m.in.: - minimalne nachylenie połaci dachowych 50%, - wskaźnik intensywności zabudowy obiektami kubaturowymi poszczególnych działek budowlanych niższy od 1,0, - dopuszcza się realizację budynków przy granicy własności poszczególnych działek budowlanych, - dopuszcza się realizację innych budynków nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w odległości 15 m od osi gazociągu. W niniejszej sprawie wymagania te w stosunku do planowanego zamierzenia zostały przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Niewątpliwie zatwierdzony projekt budowlany opisanym kryteriom odpowiada. W istocie nie jest kwestionowane spełnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jak zasadnie wywiodły organy obu instancji, sporna inwestycja została zaprojektowania w sposób, który nie narusza ustaleń obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego, w szczególności dotyczących przeznaczenia terenu i parametrów inwestycji. Zasadniczą kwestią sporną i głównym zarzutem skarżących jest fakt usytuowania planowanego budynku w granicy z działką nr 146/12, będącą przedmiotem ich własności. W ocenie sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy słusznie wskazano, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego dopuszczają sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki, co czyni niezasadnym zarzut skargi i brak podstaw do kwestionowania miejsca posadowienia spornego budynku. Zaznaczyć przy tym należy, że projekt zagospodarowania terenu jest elementem projektu budowlanego i to do inwestora, nie zaś do organu, czy też uczestnika postępowania/sąsiada należy decyzja co do miejsca usytuowania obiektów na nieruchomości. Organ posiada przy tym jedynie kompetencję do zbadania, czy przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z prawem. Należy również zaznaczyć, że w aktualnym stanie prawnym zgoda sąsiada na lokalizację budynku w granicy nie jest co do zasady wymagana. Nie znajduje uzasadnienia również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę akceptuje w tej mierze pogląd prezentowany w orzecznictwie, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia w jego aktualnym brzmieniu ( po zmianie od 1 stycznia 2018 r.) stawia jedyny warunek dla odstępstwa od zasady wynikającej z § 12 ust. 1, by to plan miejscowy wprost dopuszczał zbliżenie budynku do granicy działki na odległość 1,5 m lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy. Jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, to brak jest podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4. Tym samym regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy. W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 12/19, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielić należy również wywody organu co do kwestii związanych z zacienieniem i przesłanianiem nieruchomości skarżących przez planowany budynek gospodarczy. Niewątpliwie nieruchomość skarżących nie jest zabudowana. Należy więc przyznać rację organowi, że przepis §13 rozporządzenia nie może mieć zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy, tak jak podnoszą to skarżący, bowiem dotyczy on wzajemnych relacji i odległości między obiektami i pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Procedowany projekt zawiera również, wbrew stanowisku skarżących, opis warunków ochrony przeciwpożarowej (k. 16), jak również informację o obszarze oddziaływania obiektu ( k.10). Nie może odnieść również skutku zarzut ewentualnych przyszłych immisji, które co do zasady rozpatrywane i rozstrzygane są na drodze postępowania cywilnego. Trudno zgodzić się również z zarzutem, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w szczególności wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i projektu zagospodarowania działki z uwzględnieniem nieruchomości sąsiednich (k. 12 projektu budowlanego), usytuowanie budynku gospodarczego w granicy zakłóci korzystanie przez skarżących z prawa własności ponad przeciętną miarę, lub też uniemożliwi zagospodarowanie nieruchomości. Brak jest również podstaw, aby kwestionować zamierzenie inwestora w oparciu o domniemania, czy też przypuszczenia skarżących co do ewentualnej zmiany przeznaczenia obiektu w przyszłości. Niewątpliwie organ procedował w oparciu o wniosek dotyczący budynku gospodarczego i na realizację takiego obiektu kwestionowaną decyzją zezwolił. Z tych też wyżej wskazanych przyczyn, sąd uznał, iż zarzuty skargi są w całości nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, umotywowane stosownie do wymagań art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić. A.B.