II SA/Łd 772/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 roku sprawy ze skargi I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - oddala skargę. a.tp. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu wniosku I.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak: [...], mocą której: 1) po rozpatrzeniu wniosku I.T., odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy dla budowy jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 2300 kW i wysokości maksymalnej nie przekraczającej 150 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie ozn. nr ewid. dz. [...] w obrębie geodezyjnym D., w tym posadowienie turbiny wiatrowej na działce nr [...], 2) umorzono postępowanie z wniosków R.W., W.C., R.M., C.S., Z.A., P.P., P.J., R.T., R.K., M.J., M.J., M.J., M.A., M.Ł., L.C., E.K., D.K., A.Z., A.Z., A.K., A.J., A.J., A.J., K.Z., K.S., K.S., K.M., I.W., G.W., G.C., F.Ł., E.K., A.M., B.S., R.D. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy, utrzymało w mocy ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. znak: [...] z dnia [...] Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] znak [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy z wniosków R.W., W.C., R.M., C.S., Z.A., P.P., P.J., R.T., R.K., M.J., M.J., M.J., M.A., M.Ł., L.C., E.K., D.K., A.Z., A.Z., A.K., A.J., A.J., A.J., K.Z., K.S., K.S., K.M., I.W., G.W., G.C., F.Ł., E.K., A.M., B.S., R.D., o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie z wniosków wymienionych wyżej osób. Zdaniem Kolegium skarżący nie wykazali, aby budowa turbiny wiatrowej objętej decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...] tak ukształtowała stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie przez nich prawa własności. Natomiast dwie osoby, a mianowicie K.Z. i E.K. w ogóle nie wskazały nieruchomości, do których przysługiwałoby im jakieś prawo rzeczowe. W takiej sytuacji, zdaniem Kolegium, nie można było przyjąć, że wymienionym wyżej osobom przysługuje przymiot stron. W wyniku rozpoznania skargi I.T. na ww. decyzję Kolegium z dnia [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 280/16, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]. W toku ponownego rozpoznawania sprawy w związku z ww. wyrokiem WSA, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...]: - działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej Kpa, odmówiło stwierdzenia nieważność decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy, po rozpatrzeniu wniosku I.T., - działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa, umorzyło postępowanie z wniosków R.W., W.C., R.M., C.S., Z.A., P.P., P.J., R.T., R.K., M.J., M.J., M.J., M.A., M.Ł., L.C., E.K., D.K., A.Z., A.Z., A.K., A.J., A.J., A.J., K.Z., K.S., K.S., K.M., I.W., G.W., G.C., F.Ł., E.K., A.M., B.S., R.D. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu sprawy wskazało m.in., że: - zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, - w ww. wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., WSA odnosząc się do kwestii przyznania I.T. statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nawiązał do postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia zakończonego decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] znak [...] oraz ustaleń raportu oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzonego w ramach postępowania środowiskowego, - wnioskująca o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] I.T. nie była uznana przez organ I instancji za stronę postępowania. Osoba ta wywodzi swój interes prawny w sprawie negatywnego wpływu przedsięwzięcia na jej nieruchomość położoną w sąsiedztwie tego przedsięwzięcia. Jak wynika z danych podanych przez wnioskodawczynię działka ozn. nr ewid. [...] oddalona jest od granic terenu inwestycji w odległości ok. 501 m, - I.T. została uznana przez Kolegium za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...], utrzymaną w mocy przez Kolegium decyzją z dnia [...] znak [...] w postępowaniu prowadzonym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zatem uznano, iż nieruchomość wnioskodawczyni położona jest w kręgu oddziaływania inwestycji. W ww. postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wskazano, iż okoliczności związane z oddziaływaniem inwestycji mogą mieć wpływ na wykonywanie prawa do nieruchomości sąsiednich, w tym do nieruchomości należącej do wnioskodawczyni, - biorąc zatem pod uwagę ocenę i wskazania wynikające z ww. wyroku, skoro I.T. została uznana przez Kolegium za stronę postępowania na etapie środowiskowych uwarunkowań, z tych samych względów przysługuje jej interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Wobec tego Kolegium obowiązane było merytorycznie ocenić decyzję z dnia [...], - wnioskodawczyni zarzuciła, że decyzja Wójta Gminy D. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, - organ I instancji w sposób właściwy zakwalifikował objęte wnioskiem zamierzenie do urządzeń infrastruktury technicznej i prawidłowo ocenił, iż warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), dalej u.p.z.p., są spełnione, - zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzja została podjęta po wcześniejszym uzgodnieniu projektu decyzji z właściwymi organami określonymi w art. 53 ust. 4, - w weryfikowanej decyzji z dnia [...] Wójt Gminy D. w pkt 2 ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z wymogami procedury administracyjnej, a ustalony stan sprawy i jego ocena pozwalają na ustalenie warunków dla projektowanej inwestycji, - do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, inwestor dołączył decyzję z dnia [...], znak [...] Wójta Gminy D., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie czterech elektrowni wiatrowych o mocy łącznej 9,2 MW (2,3 MW każda turbina) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach ozn. nr ewid. [...], w miejscowości B., gm. D., - nie można zarzucić ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] rażącego naruszenia prawa. W omawianym przypadku nie zachodzą także pozostałe przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji określone w art. 156 § 1 Kpa, - co się zaś tyczy pozostałych osób wnioskujących o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...], to nie mają one legitymacji procesowej do kwestionowania tej decyzji w postępowaniu nieważnościowym, - w ww. wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. WSA nie kwestionował umorzenia przez Kolegium postępowania wszczętego wnioskami tych osób o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła I.T., reprezentowana przez radcę prawnego K.C., zarzucając naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa w związku z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, na skutek przyjęcia, że wydanie przez Wójta Gminy D. decyzji z dnia [...] nr [...] znak [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy dla budowy jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej - nie stanowi rażącego naruszenia prawa pozwalającego na stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...]. Uzasadniając wniosek strona skarżąca w całości podtrzymała stanowisko zajęte w sprawie. Podniosła, iż przedstawiona przez nią argumentacja odnośnie szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji mającego wpływ na zakres i sposób korzystania z jej nieruchomości, uzasadnia twierdzenie, iż decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Planowana inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy będzie szkodliwie oddziaływać na nieruchomość wnioskodawczyni poprzez immisje polegające na ponadnormatywnym oddziaływaniu akustycznym oraz na występowaniu efektu stroboskopowego, co wynika z treści raportu środowiskowego (którego Samorządowe Kolegium wbrew wskazaniom Sądu zawartym w wyroku z dnia 7 grudnia2016 r. nie wzięło pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję) sporządzonego w postępowaniu w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które zakończone zostało wydaniem przez Wójta Gminy D. w dniu [...] decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W uzupełnieniu do raportu środowiskowego zostało wyjaśnione, że w celu dotrzymania obowiązujących przy najbliższej zabudowie standardów akustycznych wymagane jest zredukowanie mocy turbin wiatrowych do 95 % mocy nominalnej. Z treści raportu środowiskowego wynika również, iż efekt stroboskopowy dotyczyć może terenów oddalonych od lokalizacji przedmiotowej inwestycji nawet o 1.700 m (str. 91-92 raportu). Stąd wniosek, iż nieruchomość wnioskodawczyni, znajdująca się niecałe 500 m od działki, na której ma zostać posadowiona turbina, znajdzie się w obszarze oddziaływania efektu stroboskopowego. Stwierdziła, że decyzja o warunkach zabudowy narusza przysługujące wnioskodawczyni prawo własności nieruchomości. Ze względu na przedstawioną wyżej treść raportu środowiskowego, mając na uwadze treść art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego odwołująca się uznała, iż decyzja o warunkach zabudowy w sposób oczywisty narusza prawo. Biorąc pod uwagę opisane wyżej skutki, jakie niesie za sobą budowa elektrowni wiatrowej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, stwierdziła ona, iż decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy musi zostać uznana za sprzeczną z zasadą praworządności, co pociąga za sobą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest odrębnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy treść decyzji daje podstawę do uznania jej za nieważną. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzwyczajnym jest dotknięta jedną z wad, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa. Oceny ostatecznej decyzji administracyjnej dokonuje się w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty decyzji ostatecznej (tak np. NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 514/11, Lex nr 1216741). Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stanu faktycznego. Działanie organu w trybie o stwierdzenie nieważności decyzji wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i różni się zasadniczo od postępowania zwykłego - odwoławczego. W postępowaniu nieważnościowym badaniu podlegają przede wszystkim naruszenia przepisów ustawowych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji sformułowane są w art. 156 § 1 Kpa. Stwierdzeniu nieważności podlega m. in. decyzja, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: 1) oczywistość naruszenia prawa, 2) charakter przepisu, który został naruszony oraz 3) skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ocenianej w postępowaniu nieważnościowym pozostaje w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, na podstawie którego decyzja ta została wydana, jak i w sytuacji gdy ustalenia wydającego ocenianą decyzję nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Natomiast w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki który nie wymaga wykładni prawa bądź nie budzi ona wątpliwości. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (tak też NSA w wyroku z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, Lex nr 824448). Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji organu I instancji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Nie zawierają one unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to, że dla ustalenia przymiotu strony będzie miał zastosowanie art. 28 Kpa. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, interes prawny przysługuje wnioskodawcy, który występuje o ustalenie warunków zabudowy oraz właścicielowi terenu, jeśli nie jest nim sam wnioskodawca. Stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, ale również - w zależności od okoliczności - właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Status strony, oprócz inwestora i właściciela gruntu, na którym lokowana jest inwestycja, uzależniony jest w istocie od charakteru zamiaru inwestycyjnego, od jego oddziaływania. W judykaturze utrwalony jest pogląd (por. np. wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1618/04 - Lex nr 168098 i wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 578/12 - Lex nr 1241307), że właściciel sąsiedniej nieruchomości w stosunku do terenu planowanej inwestycji może mieć interes prawny wynikający z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 140 i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniu, w wyniku którego może zapaść decyzja kształtująca zagospodarowanie sąsiedniej nieruchomości, które będzie mogło mieć wpływ na wykonywanie prawa przez właścicieli na sąsiedniej nieruchomości. I.T., wnioskująca o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...], nie była uznana przez organ I instancji za stronę postępowania, a swój interes prawny w sprawie wywodzi z negatywnego wpływu przedsięwzięcia na jej nieruchomość położoną w sąsiedztwie tego przedsięwzięcia. Jak wynika z danych podanych przez wnioskodawczynię działka ozn. nr ewid. [...] oddalona jest od granic terenu inwestycji w odległości ok. 501 m. Jak wskazało Kolegium w ww. decyzji z dnia [...], I.T. została uznana przez Kolegium za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...], utrzymaną w mocy przez Kolegium decyzją z dnia [...] znak [...] w postępowaniu prowadzonym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zatem uznano, iż nieruchomość wnioskodawczyni położona jest w kręgu oddziaływania inwestycji. W ww. postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wskazano, iż okoliczności związane z oddziaływaniem inwestycji mogą mieć wpływ na wykonywanie prawa do nieruchomości sąsiednich, w tym do nieruchomości należącej do wnioskodawczyni. Skoro I.T. została uznana przez Kolegium za stronę postępowania na etapie środowiskowych uwarunkowań, z tych samych względów przysługuje jej interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Oceniając, czy w omawianym przypadku zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] Kolegium stwierdziło brak istnienia takich przesłanek (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Ponadto Kolegium nie dopatrzyło się także zaistnienia pozostałych przesłanek do stwierdzenia nieważności ww. decyzji określonych w art. 156 § 1 Kpa. Rolą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. W świetle art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla nowej zabudowy, o ile zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 i nie sprzeciwiają się jej przepisy odrębne, do których nie zalicza się przepisów prawa budowlanego, bowiem nie należą one do materii z zakresu planowania przestrzennego. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do wykonywania inwestycji, zawiera ona tylko pewne ogólne ramy przyszłej inwestycji, która ulega konkretyzacji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy wyłącznie zagadnienia przeznaczenia terenu. Interesy innych osób są chronione przez określenie w decyzji uwarunkowań odnoszących się do tych interesów. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób, co podkreśla art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Zarzut, iż decyzja o warunkach zabudowy narusza przysługujące wnioskodawczyni prawo własności nieruchomości należy uznać za chybiony. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt IIOSK 1643/09, Lex nr 746705). W weryfikowanej decyzji o warunkach zabudowy taka ochrona została zapewniona (pkt 3), ale niewątpliwie jest ona węższa, gdyż wyznaczają ją wyłącznie ogólne zasady zapisane w u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, iż kwestie związane z wpływem turbin wiatrowych na warunki życia ludzi mieszkających w otoczeniu siłowni wiatrowych oraz na całość środowiska są analizowane na etapie procedury oceny oddziaływania na środowisko. Budowa elektrowni wiatrowych jest poprzedzona każdorazowo procesem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Na etapie projektowania wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawierająca m. in. takie warunki realizacji przedsięwzięcia, aby zostały spełnione normy przewidziane w przepisach dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jak i dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Przed wydaniem weryfikowanej decyzji o warunkach zabudowy zostało przeprowadzone postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które zakończyło się wydaniem przez Wójta Gminy D. w dniu [...] decyzji znak [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem oddziaływania skumulowanego, którą to decyzję inwestor dołączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Podstawę tej decyzji stanowił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 86 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., decyzja środowiskowa wiąże organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzja ta była oceniana przez Kolegium Odwoławcze w postępowaniu nieważnościowym, które decyzją znak [...], z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] znak [...], odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. W sytuacji bezplanowej wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, o ile spełnione zostaną łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w uzgodnieniu z innymi organami wskazanymi w tej ustawie i przepisach odrębnych. Z mocy art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Do urządzeń infrastruktury technicznej wymienionej w powołanym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy zaliczyć elektrownię wiatrową. Wójt Gminy D. tak też zakwalifikował zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem i prawidłowo ocenił, iż warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. są spełnione. Wskazano, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w szczególności z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzja została podjęta po wcześniejszym uzgodnieniu projektu decyzji z właściwymi organami określonymi w art. 53 ust. 4, tj.: organem właściwym w zakresie ochrony melioracji wodnych, organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych, Urzędem Lotnictwa Cywilnego, Dowództwem Sił Powietrznych - Wojewódzkim Sztabem Wojskowym oraz Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Ł. Kolegium stwierdziło zatem, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wójta Gminy D. przeprowadzone zostało w zgodzie z wymogami procedury administracyjnej, a ustalony stan sprawy i jego ocena pozwalają na ustalenie warunków dla projektowanej inwestycji. Kolegium zgodziło się, iż pozostałe osoby – R.W., W.C., R.M., C.S., Z.A., P.P., P.J., R.T., R.K., M.J., M.J., M.J., M.A., M.Ł., L.C., E.K., D.K., A.Z., A.Z., A, A.J., A.J., A.J., K.Z., K.S., K.S., K.M., I.W., G.W., G.C., F.Ł., E.K., A.M., B.S., R.D., wnioskujące o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...], nie mają legitymacji procesowej do kwestionowania tej decyzji w postępowaniu nieważnościowym. K.Z. i E.K. w ogóle nie wskazały nieruchomości, do których przysługiwałoby im jakieś prawo rzeczowe. Natomiast jak wynika z danych podanych przez pozostałe ww. osoby wnioskujące o stwierdzenie nieważności działki należące do tych osób znajdują się w znacznym oddaleniu od terenu inwestycji: od 670 m (działki należące do K.S.) do 1000m (działka C.S.). Przy uwzględnieniu miejsca położenia turbiny odległości te zwiększają się. Bezspornym jest, iż strony skarżące nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi działek, na których ma być realizowana inwestycja. Nie są oni również właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której realizowana ma być inwestycja objęta decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...]. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, poza ogólnym powołaniem się na opracowania, że przy takiej odległości ich nieruchomości znajdą się pod wpływem hałasu i immisji pochodzących z przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Nie ma zatem dowodu na naruszenie prawa mające bezpośredni wpływ na indywidualną sytuację prawną skarżących. Sam fakt sąsiedztwa (pośredniego) z terenem przeznaczonym pod inwestycję nie oznacza, że naruszony został interes prawny skarżących chroniony konkretną normą prawa materialnego. Jak wskazało Kolegium w decyzji z dnia [...], w ww. wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. WSA nie kwestionował umorzenia przez Kolegium postępowania wszczętego wnioskami tych osób o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zakwestionowała I.T., reprezentowana przez radcę prawnego K.C.. W petitum skargi, działający w imieniu skarżącej pełnomocnik, zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (DZ. U. z 2017 r., poz. 1161) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] znak [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy dla budowy jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 2300 kW i wysokości maksymalnej nie przekraczającej 150 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie ozn. nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym D. - nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa poprzez jego niezastosowanie. Powołując się na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż z weryfikowanej decyzji Wójta Gminy D. wynika, iż turbina wiatrowa posadowiona będzie na działce nr ewid. [...]. Integralną część decyzji stanowią załączniki do niej nr 1, 2 i 3. W załączniku nr 2 do decyzji - wyniki z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że realizacja przedmiotowej inwestycji poza terenami leśnymi Ls występującymi w obszarze terenu inwestycji. W załączniku graficznym nr 3 do decyzji uwidoczniono posadowienie ww. turbiny wiatrowej na działce nr ewid. [...], na gruntach RVI, które to grunty nie podlegają ochronie, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wójta Gminy D.. Posadowienie turbiny wiatrowej ustalone w ww. decyzji jest zgodne z wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Kolegium przytoczony zapis decyzji i załączników przesądzają, że wnioskowana elektrownia wiatrowa nie będzie zlokalizowana na obszarze leśnym. Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Starosta Powiatu [...] uzgodnił warunki zabudowy dla ww. inwestycji, w części dotyczącej gruntów rolnych. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. postanowieniem z dnia [...] znak [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, jako bezprzedmiotowe stwierdzając, iż planowana inwestycja nie będzie zlokalizowana na gruntach leśnych oznaczonych konturem użytku gruntowego Ls". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzją Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] mocą której: 1) po rozpatrzeniu wniosku I.T., odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o ustaleniu z wniosku T.Ł. warunków zabudowy dla budowy jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 2300 kW i wysokości maksymalnej nie przekraczającej 150 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie ozn. nr ewid. dz. [...]w obrębie geodezyjnym D., w tym posadowienie turbiny wiatrowej na działce nr [...]; 2) umorzono postępowanie z wniosków pozostałych osób. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Z kolei w myśl art. 156 § 1 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa umożliwia uchylenie ostatecznej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, a o co wnosiła skarżąca, jeżeli mamy do czynienia z koniunkcją, tj. naruszenie normatywnego wzorca działania i brak realizacji wartości chronionych prawem. Przy czym najpierw należy ustalić naruszenie prawa i jeżeli takie naruszenie nastąpiło, ocenić je przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez naruszającą prawo decyzję. Jednocześnie należy mieć na uwadze opisaną już wyżej zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Dlatego zastosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji będzie skuteczne jedynie w przypadku wykazania rażącego (a zatem nie zwykłego, lecz kwalifikowanego) naruszenia prawa przy podejmowaniu danej decyzji. Stąd też nie każde naruszenie prawa może skutkować nieważnością ostatecznej decyzji, bowiem inne rozumienie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa prowadziłoby do uczynienia z tej instytucji dodatkowej instancji, co jest niedopuszczalne. Zatem wspomniany przepis ma charakter wyjątkowy i należy do kategorii trybów nadzwyczajnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, iż zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 u.p.z.p.). Wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Celem procedury uzgodnieniowej przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest kontrola dokonywana przez wyspecjalizowany w danej dziedzinie organ, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Organ uzgodnieniowy w zakresie swoich właściwości opiniuje projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, wskazując na możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający zajmuje stanowisko uzgadniając projekt danej decyzji o warunkach zabudowy lub też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia on więc pozytywnie lub negatywnie (w zakresie swojej właściwości) konkretną treść projektowanego rozstrzygnięcia. Zatem zwrot "po uzgodnieniu" (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.) należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska, co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych, np. w zakresie ochrony konserwatorskiej, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony przyrody i innych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 93/16, LEX nr 2105466). W myśl natomiast art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. Wójt Gminy D. ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 2300 kW i wysokości maksymalnej nie przekraczającej 150 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie ozn. nr ewid. dz. [...] w obrębie geodezyjnym D., w tym posadowienie turbiny wiatrowej na działce nr [...], na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., pismem z dnia 27 lutego 2015 r. zwrócił się do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z wnioskiem o uzgodnienie. W odpowiedzi Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji jako bezprzedmiotowe uzasadniając, iż planowana inwestycja nie będzie zlokalizowana na gruntach leśnych oznaczonych konturem użytku gruntowego Ls. Zauważyć trzeba, że ani organ I instancji, ani Kolegium nie są władne do kontroli postanowień podejmowanych w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez organy współdziałające. Skonstatować należy, że dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje bowiem, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2307/15 LEX nr 2315126). Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzuciła naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśnie pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Przy czym zgodnie z brzmieniem ust. 1 przywołanej regulacji przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśnie, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze, nie można czynić Wójtowi Gminy D. zarzutu, że nie wystąpił o zgodę na zmianę przeznaczenia pozostałych gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne do marszałka województwa i z tego faktu wywodzić pozytywnych dla skarżącej konsekwencji, skoro w myśl przywołanego przepisu zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych w tym trybie jest dokonywana w miejscowym planie zagospodarowania i dla jego sporządzenia. W niniejszej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 u.p.z.p. Na okoliczność tą zwrócono również uwagę w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy przyjąć zatem, że w sprawie miał zastosowanie art. 53 ust. 4 pkt 6. Jak wskazano powyżej wymóg uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z określonymi organami oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest związany postanowieniem uzgadniającym. Dlatego też w analizie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji stwierdzono, iż realizacja planowanej inwestycji nastąpi poza terenami leśnymi Ls występującymi w obszarze terenu inwestycji. Podsumowując powyższe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu co do braku kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia [...], która nie jest także dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Biorąc pod uwagę powyższe motywy, i nie znajdując akceptacji dla podnoszonych zarzutów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi. lf