II SA/Łd 780/04

Dnia 23 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. Ś. i J. Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów oddala skargę. - W dniu 6 lutego 1995r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar ograniczony ulicami A, B, F, C i granicami miasta. Nie zgadzając się z projektowanym podziałem, A. Ś. i J. Ś. złożyli zarzuty do wyłożonego do publicznego wglądu projektu w/w planu podnosząc, iż są właścicielami działek budowlanych o nr [...] i [...] o powierzchni 2800 m 2 położonych przy ul. A 112. Zdaniem strony, przewidziane w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego drogi i zieleń "eliminują" ich działki. Jednocześnie A. Ś. i J. Ś. stwierdzili, że wyrażają zgodę na zamianę działki w tym samym obrębie, o tej samej powierzchni, ewentualnie jej sprzedaż Gminie B. za cenę działki budowlanej, ale bez obciążania ich kosztami notarialnymi z tym związanymi, gdyż ich nieruchomość posiada urządzoną księgę wieczystą. Nadto strona podała, że w wyniku wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. otrzymała pozwolenie na budowę domu. Uchwałą z dnia [...], Nr [...] podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2004r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) Rada Miejska w B. uwzględniła powyższe zarzuty odnośnie braku zgody na proponowany w projekcie przedmiotowego planu podział działek nr [...] i [...] i przeznaczenie ich części pod zieleń publiczną, odrzucając je w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu stanowiącym załącznik do uchwały podniesiono, że wyrażenie przez A. Ś. i J. Ś. zgody na proponowany w projekcie planu podział pod warunkiem zamiany części działki przeznaczonej na drogę i zieleń na działkę w tym samym obrębie, o takiej samej wielkości lub jej wykupu, nie dotyczy ustaleń przedmiotowego projektu planu miejscowego, lecz jedynie warunków otrzymania zadośćuczynienia za wskazaną w zarzucie część działki, co regulują przepisy art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odrzucenie tej części zarzutu nie zmienia sytuacji wnoszących zarzut i nie pozbawia ich ustawowo gwarantowanych możliwości uzyskania zadośćuczynienia za tę część działki, która straciła na wartości w związku z ustaleniami planu miejscowego, gdyż mogą się go domagać dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie na etapie rozstrzygania zarzutów. Odnośnie braku zgody A. Ś. i J. Ś. na proponowany w projekcie planu podział działek nr [...] i [...] oraz przeznaczenie ich części na drogi, Rada Miejska w B. podała, że dokonano analizy następujących rozwiązań i związanych z nimi konsekwencji. Wersja "0" przy rozwiązywaniu systemu obsługi komunikacyjnej terenu projektowanego osiedla zabudowy jednorodzinnej z terenami usług i zieleni publicznej, obejmującego powierzchnię około 140 ha zakłada zapewnienie obsługi komunikacyjnej terenu objętego projektem poprzez sieć dróg klasy D – drogi dojazdowe, o minimalnej szerokości korytarza 10 m zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 43, poz. 430). Jest to najbardziej oszczędne rozwiązanie ze względu na zużycie terenu prywatnych właścicieli na cele komunikacji. Taka szerokość dróg, poza zapewnieniem możliwości dojazdu do działek przy niej położonych, nie daje możliwości sytuowania przy niej miejsc parkingowych, poprowadzenia ścieżki rowerowej ani wprowadzenia zieleni oraz poprowadzenia głównych kolektorów sieci infrastruktury technicznej. Teren projektowanego osiedla wymaga opracowania systemu obsługi w infrastrukturę techniczną. Na taki system składają się sieci kolektorów głównych oraz sieci rozdzielcze do poszczególnych obiektów na działkach, a tak dużego terenu, jak objęty projektem planu miejscowego nie można obsłużyć jedynie poprzez sieci rozdzielcze. Natomiast gestorzy sieci zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, gaz, ciepło, odprowadzenia ścieków sanitarnych i deszczowych jako wymóg pierwszoplanowy stawiają prowadzenie tych sieci w terenach publicznych. Zdaniem Rady Miejskiej w B. jest to słuszny wymóg nie tylko ze względów technicznych, ale również praktycznych, gdyż wszelkie prace prowadzone w związku z przebudową, konserwacją, naprawą sieci w sytuacjach awaryjnych nie będą powodowały zniszczeń wcześniej zagospodarowanego terenu działek prywatnych oraz konieczności wypłaty odszkodowań z tego tytułu. W ocenie Rady Miejskiej w B. jest to rozwiązanie korzystne zarówno z uwagi na poszanowanie własności prywatnej, jak i dobro publiczne. Wersja "l" zakłada poprowadzenie ulicy lokalnej wewnątrz opracowywanego obszaru, od ulicy A śladem istniejącej ulicy D i dalej ulicy E do alei B. Ulice niższego rzędu doprowadzałyby ruch pieszy i kołowy z działek osiedla do tej właśnie ulicy lokalnej, którą byłby on wyprowadzany do układu komunikacyjnego miasta. Przyjęcie takiego rozwiązania wiązałoby się z brakiem zgody na takie rozwiązanie Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych i Autostrad Oddział w Ł. będącej zarządcą drogi – ulicy A będącej w ciągu drogi krajowej nr [...] relacji W. – W., którego zdaniem, pozytywne uzgodnienie jest konieczne z uwagi na treść art. 18 ust. 2 pkt g ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Włączenie ulicy D (w projekcie o parametrach ulicy lokalnej) do ulicy A (klasa G w uchwalonym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B.") jest niemożliwe, ponieważ nie spełnia warunku zachowania odległości minimalnej 600 m między skrzyżowaniami dla takiej klasy drogi jaką jest ulica A (według klasyfikacji Dyrekcji jest to droga GP – droga główna ruchu przyspieszonego) już nie tylko w układzie miejskim, ale krajowym zgodnie z § 9 ust 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz powtórzone w uzgodnieniu otrzymanym do projektu planu. Połączenie układu komunikacyjnego projektowanego osiedla z układem miejskim winno zatem odbywać się poprzez włączenia do Al. B, ulicy F i ulicy C. Rozwiązanie to wiązałoby się również z koniecznością umieszczenia głównych kolektorów sieci infrastruktury technicznej w omawianej ulicy lokalnej, a sieci rozdzielczych w pozostałych ulicach dojazdowych. Główne kolektory znajdowałyby się wtedy w takich odległościach od najdalej położonych działek, że w drogach dojazdowych reszty osiedla musiałyby znaleźć się sieci infrastruktury technicznej o większych przekrojach, co z kolei wymuszałoby szersze korytarze tych ulic nie wynikające z ich funkcji komunikacyjnej. W rezultacie na tereny komunikacji dla całego obszaru, objętego planem przypadałaby procentowo większa część terenu. Wersja "2" zakłada poprowadzenie ulicy lokalnej wewnątrz opracowywanego obszaru, od ulicy A poprzez skrzyżowanie w połowie odległości między ulicami G a D, do ulicy E, H, śladem ulicy I do ulicy C. Ulice niższego rzędu doprowadzałyby ruch pieszy i kołowy z działek osiedla do tej właśnie ulicy lokalnej, którą byłby on wyprowadzany do układu komunikacyjnego miasta. Przyjęcie takiego rozwiązania wiązałoby się z niespełnieniem warunku zachowania odległości minimalnej 600 m między skrzyżowaniami dla takiej klasy drogi, jaką jest ulica A (klasa G w uchwalonym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B." zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 i 4 w/w rozporządzenia). Wersja "3" zakłada poprowadzenie drogi lokalnej wewnątrz opracowywanego obszaru skrzyżowania Alei B do ulicy F. Przy takim rozwiązaniu odległości najdalej położonych od tej drogi działek budowlanych nie przekraczałyby 500 m. Ze względu na rozmieszczenie sieci infrastruktury technicznej, główne kolektory w drodze lokalnej, a sieci rozdzielcze w drogach dojazdowych to, zdaniem Rady Miejskiej w B., rozwiązanie optymalne. Problemem jest wyłączenie tak projektowanej drogi lokalnej do sieci miejskiej od strony ulicy F, które zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie musi mieć miejsce w odległości minimum 150 m od innych węzłów, w tym wypadku skrzyżowania ulicy F w ulicę C oraz skrzyżowanie ulicy Projektowanej z Aleją B. Rada Miejska w B. stwierdziła, że biorąc pod uwagę powyżej wymienione skutki przyjęcia rozważanych rozwiązań, uwzględnienie zarzutu A. Ś. i J. Ś. umożliwiają wersje "1" i "2". Jednakże po przeanalizowaniu wymienionych wad i zalet każdego z rozwiązań w sytuacji, gdy większość terenu, objęte planem miejscowym stanowią tereny prywatne, najbardziej korzystne jest przyjęcie wersji "3", której opracowanie szczegółowe było wyłożone do publicznego wglądu i do której wniesiono przedmiotowy zarzut. Rada Miejska w B. podniosła także, że w wersji "3" przyjmuje się opcję poprowadzenia korytarza komunikacyjnego przez działki wnoszących zarzut. Projektowana droga oznaczona symbolem [...] jest ulicą lokalną, o szerokości w liniach rozgraniczających 22,0 ÷ 25,0 m i najwyższej randze wewnątrz obszaru objętego planem miejscowym. Główną funkcją tej ulicy będzie zbieranie ruchu pojazdów i pieszych z ulic lokalnych i dojazdowych oraz wyprowadzanie go do miejskiej sieci komunikacyjnej w Alei B i F łączącej ulicę C z Aleją B. W korytarzu komunikacyjnym ulicy oznaczonej symbolem [...] poprowadzone będą główne kolektory sieci uzbrojenia technicznego (sieć wodociągowa, kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć elektroenergetyczna i ciepłociągowa), które wraz z sieciami niższego rzędu w ulicach i dojazdowych obsługiwać będą obszar, objęty projektem planu. W liniach rozgraniczających ulicy [...] przewidywana jest możliwość poprowadzenia ścieżki rowerowej, obsługującej potencjalnych mieszkańców przyszłej zabudowy mieszkaniowej obszaru objętego planem miejscowym. Parametry ulicy, o której mowa powyżej wynikają z przepisów § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które przy zachowaniu przepisów Prawa budowlanego, o drogach publicznych, przepisów odrębnych, a także ustaleń Polskich Norm zapewniają w szczególności odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi i niezbędne warunki do korzystania z drogi przez osoby niepełnosprawne oraz spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, użytkowania, nośności i stateczności komunikacji, ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleb. Ponadto, zgodnie z § 140 w/w rozporządzenia, infrastruktura podziemna nie powinna być realizowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Parametry przedmiotowej ulicy, mieszczącej w swojej szerokości wymienione powyżej sieci infrastruktury technicznej, wynikają z norm branżowych, warunków technicznych oraz wymogów narzucanych przez gestorów sieci, dotyczących dopuszczalnych odległości między poszczególnymi sieciami. Wśród warunków narzucanych do projektów planów miejscowych zbieranych na etapie zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym), których spełnienie jest sprawdzane przez organy i instytucje składające wnioski na etapie opiniowania i uzgadniania projektu planu (art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym) jest wymóg prowadzenia sieci infrastruktury technicznej przez tereny projektowane jako publiczne (m. in. tereny dróg). W ocenie Rady Miejskiej w B., jest to wymóg słuszny nie tylko ze względów technicznych, ale również praktycznych, gdyż w takim wypadku wszelkie prace prowadzone w związku z przebudową, konserwacją, naprawą sieci w sytuacjach awaryjnych nie powodują zniszczeń wcześniej zagospodarowanego terenu działek prywatnych oraz konieczności wypłaty odszkodowań z tego tytułu, a nadto jest to rozwiązanie korzystne, zarówno z uwagi na poszanowanie własności prywatnej, jak i dobro publiczne. Zdaniem Rady Miejskiej w B. wersja, która narusza interes prawny A. Ś. i J. Ś. jest najbardziej uzasadniona ekonomicznie (nie powoduje likwidacji żadnego budynku mieszkalnego, przyszłe odszkodowania będą dotyczyły ogrodzeń i nasadzeń zieleni, zostanie wykorzystany teren już będący własnością gminy miasto B.), technicznie (z uwagi na rozmieszczenie pozostałej sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej) oraz społecznie (o wyłożeniu projektu planu miejscowego zostało zawiadomionych blisko 700 właścicieli lub władających nieruchomościami z terenu objętego planem, zarzuty dotyczące przebiegu projektowanej drogi zostały złożone przez 3 osoby, z czego dwie złożyły skargę na poprzednie uchwały o odrzuceniu ich zarzutów na około 40 działek, przez których teren przebiega droga. Przy przyjęciu wersji rozwiązań przestrzennych, kwestionowanych przez A. Ś. i J. Ś., pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przeznaczona będzie część ich działki o powierzchni ok. 900 m2. Odnośnie braku zgody strony na proponowany w projekcie przedmiotowego planu podział działek nr [...] i [...] oraz przeznaczenie ich części na zieleń publiczną Rada Miejska w B. stwierdziła, że uwzględniła tę część zarzutu. W wyniku uwzględnienia protestu części mieszkańców terenu, objętego projektem planu, zmieni się układ komunikacyjny w centralnej części obszaru oraz przeznaczenie części działek. Część działki A. Ś. i J. Ś. przeznaczana dotąd pod realizację zieleni publicznej, będzie przeznaczona pod usługi publiczne. Zmiany te będą konsultowane z właścicielami działek poprzez wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu po zakończeniu procedury rozstrzygania, m. in. przedmiotowego zarzutu. Rada Miejska w B. podała nadto, że A. Ś. i J. Ś. otrzymali wprawdzie decyzję z dnia [...], Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu na budowę budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] obr. [...] z terminem ważności obowiązywania decyzji określonym na 2 lata, lecz do dnia 5 lutego 2004r. nie wystąpili o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w konsekwencji czego decyzja o warunkach zabudowy straciła ważność. W konkluzji Rada Miejska w B. stwierdziła, że celem sporządzania planów miejscowych jest pogodzenie interesu publicznego rozumianego jako dobro mieszkańców całego miasta i dobro mieszkańców obszaru objętego planem z interesem prywatnym każdego z tych mieszkańców. W wybranej zaś wersji projektu planu, interes prywatny właścicieli działek honorowany jest poprzez zapewnienie każdemu dostępu do drogi publicznej poprzez dostęp bezpośredni lub drogę wewnętrzną (z wyłączeniem konieczności stanowienia służebności gruntowej), zapewnienia możliwości dostępu do wszystkich sieci infrastruktury technicznej, umieszczonych na terenach publicznych, a nie na terenach prywatnych, wskazanie przeznaczenia terenów objętych planem jedynie na cele mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej, zieleni, usług publicznych i komercyjnych na potrzeby mieszkańców. Na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego, obowiązujących na obszarze gminy (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym – Dz. U z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, zaś art. 10 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy stanowi podstawę dla wyznaczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod ulice i drogi publiczne w taki sposób, by tworzyły prawidłową sieć komunikacji. Parametry dróg obsługi komunikacyjnej spełniają warunki zawarte w przepisach powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przedmiotowy projekt planu miejscowego nie pozostaje zaś w sprzeczności z jakimikolwiek przepisami prawa, uzyskał wszelkie wymagane art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym pozytywne opinie oraz uzgodnienia i nie został zakwestionowany przez organy uzgadniające projekt planu. Na powyższą uchwałę A. Ś. i J. Ś. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jej uchylenia oraz zarzucając, iż pomija ona ich propozycję wykupu po cenie wolnorynkowej lub zamiany działek nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 2800 i 2022 m2 na inne działki budowlane położone w tym samym obrębie. Skarżący zarzucili także zaskarżonej uchwale pominięcie żądania przeznaczenia ich działek pod zabudowę domów jednorodzinnych i przeznaczenia ich na budowę publiczną oraz drogę. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U z 2003r., Nr 80, poz.717) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc w przedmiotowej sprawie, na podstawie powołanego przepisu, zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).Należy jednak zaznaczyć, iż do spraw związanych z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również ich zmian, nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 24 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (ust.3). Powołany przepis stanowi samodzielną podstawę wniesienia skargi do sądu na uchwałę o odrzuceniu zarzutów (ust.4). Przesłanką więc do wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego odrzucenia skargi do sądu, jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga jednak, że nie każde naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie, samo przez się, przesłankę tę wypełnia. Obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego ( por. wyrok SN z dnia 18.01.2002r., IIIRN 192/00, OSNP 2002/15/346, wyrok NSA z dnia 1.12.1999r., IISA 1387/99, LEX nr 48258, wyrok z dnia 7.05.1999r., IISA 1590/98, LEX nr 48215, wyrok NSA z dnia 14.12.1998r., IISA 743/98, LEX nr 43700 ). Stosownie do przepisów art. 4, 7 i 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego realizowany w ramach tzw. władztwa planistycznego gminy, jest aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego i określającego w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Wynikają z tego daleko idące konsekwencje, polegające nie tylko na ingerencji w sferę prawa własności, lecz również dające podstawę do odjęcia lub ograniczenia prawa własności. Tego rodzaju ingerencja jest zatem dopuszczalna i wynika z jednoznacznego upoważnienia ustawowego dla gminy, jako że ograniczenie prawa własności możliwe jest tylko pod takim warunkiem i tylko w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności ( por. wyrok NSA z dnia 13.10.1999r., IISA 788/99, LEX nr48191 ). Nie oznacza to oczywiście dowolności i arbitralności organu. Podkreślić przy tym należy, że ustalenia i konkretne propozycje zawarte w projekcie planu, będące wynikiem założeń technicznych i możliwości ekonomicznych gminy, najczęściej niestety nie zadowalają wszystkich zainteresowanych. Dlatego też w sytuacji, gdy propozycje ingerują w prawo własności, winny być one szczególnie wnikliwie rozważone. Badając przedmiotową sprawę w kontekście powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutów skarżących A. Ś. i J. Ś.. W szczególności uznać należy, że uchwała ta zawiera niezbędne uzasadnienie faktyczne i prawne, przewidziane w art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tym zawarto szczegółowe wyjaśnienie przedmiotowego zamierzenia planistycznego, które jest kolejnym rozwiązaniem po uwzględnieniu innych zarzutów i po uwzględnieniu przez sąd innych skarg ( w tym poprzedniej skargi skarżących) i jakkolwiek narusza niewątpliwie interes skarżących, to jednak jest w stanie faktycznym sprawy rozwiązaniem optymalnym, jako że jest najbardziej uzasadnionym ekonomicznie bowiem jak zaznaczono: nie powoduje likwidacji żadnego budynku mieszkalnego, przyszłe odszkodowania będą dotyczyły ogrodzeń i nasadzeń zieleni, zostanie wykorzystany teren już będący własnością gminy miasto B.. Wskazane rozwiązanie znajduje również uzasadnienie technicznie z uwagi na rozmieszczenie pozostałej sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej. Jest ono również, jak to podniesiono w motywach, uzasadnione ze względów społecznych, jako że o wyłożeniu projektu planu miejscowego zostało zawiadomionych blisko 700 właścicieli lub władających nieruchomościami z terenu objętego planem, natomiast zarzuty dotyczące przebiegu projektowanej drogi zostały złożone jedynie przez 3 osoby. Organ wykazał, że wskazane rozwiązanie jest jedynym sposobem pogodzenia interesu publicznego rozumianego jako dobro mieszkańców całego miasta i dobro mieszkańców obszaru objętego planem z interesem prywatnym każdego z tych mieszkańców. W wybranej wersji projektu planu, jak zaznaczono w uzasadnieniu uchwały, interes prywatny właścicieli działek honorowany będzie poprzez zapewnienie każdemu dostępu do drogi publicznej poprzez dostęp bezpośredni lub drogę wewnętrzną (z wyłączeniem konieczności stanowienia służebności gruntowej), zapewnienie możliwości dostępu do wszystkich sieci infrastruktury technicznej, umieszczonych na terenach publicznych, a nie na terenach prywatnych, wskazanie przeznaczenia terenów objętych planem jedynie na cele mieszkalnictwa zabudowy jednorodzinnej, zieleni, usług publicznych i komercyjnych na potrzeby mieszkańców. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera stosowne argumenty co do zarzutów podnoszonych przez skarżących A. Ś. i J. Ś.. Uznać tym samym należało, że aczkolwiek fakt odrzucenia przez Radę Miejską w B. zarzutów skarżących uchwałą z dnia 24 czerwca 2004r., narusza ich interes własny, to jednak mieści się w ramach uprawnień rady. Kontrola trybu postępowania oraz właściwości organów nie ujawniła naruszenia postanowień art.18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czego zresztą skarżący nie kwestionowali. Z powyższych względów, nie podzielając argumentów skarżących należało, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz., 1270 z 2002r.), skargę oddalić.