II SA/Łd 782/15

Dnia 6 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. i M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę M. B.. a.bł. P. K. i M. B. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi M. B. dostrzegając, iż tenże nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści unormowania art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno – prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Istnienia interesu prawnego należy zawsze poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretna norma nabiera cech uprawnień lub obowiązków strony, przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż stroną postępowania administracyjnego w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie był M. B.. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zainicjowane wyłącznie przez P. K., który pismem z dnia 8 czerwca 2015 roku wniósł o udostępnienia informacji publicznej w postaci opinii prawnej adwokat K. W. w sprawie wykonania umowy z dnia 1 lutego 2013 roku na letnie i zimowe, ręczne i mechaniczne oczyszczanie pasów dróg publicznych na terenie Miasta Ł. w Rejonie [...] – obejmującym obszar A. Potwierdzają to załączone do akt administracyjnych dokumenty. Tymczasem skargę w sprawie wywiódł zarówno P. K., jak i M. B.. Niewątpliwie postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej zostało zainicjowane wnioskiem tylko P. K., dlatego to tylko on jest uprawniony do wniesienia skargi. W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.bł.