II SA/Łd 788/10

Dnia 22 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] znak: [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.S. od decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] r. tego organu, nakazującej wykonanie robót budowlanych koniecznych do doprowadzenia do zgodności z prawem przegrodzenia klatki schodowej na poziomie drugiej kondygnacji w budynku mieszkalnym usytuowanym na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. M., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. pełnomocnik K.S., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. tego organu, nakazującą wykonanie robót budowlanych koniecznych do doprowadzenia do zgodności z prawem przegrodzenia klatki schodowej na poziomie drugiej kondygnacji w budynku mieszkalnym usytuowanym na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. M.. Organ I instancji w wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją Nr [...] z dnia [...]r. odmówił wznowienia postępowania w w/w sprawie. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji winien przede wszystkim ustalić, kiedy K.S. dowiedział się o decyzji Nr [...]. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] roku wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] nakazującą inwestorowi – M.K. wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z prawem przegrodzenia klatki schodowej na poziomie II kondygnacji w budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. M.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] roku. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że K.S. złożył wniosek o wznowienie postępowania wskazując, że jako strona postępowania, nie miał doręczonej decyzji z dnia [...] roku. Tym niemniej, dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że K.S. brał udział w postępowaniu prowadzonym w sprawie. Korespondencja dla niego doręczana była na adres do korespondencji, a on sam niejednokrotnie przeglądał akta administracyjne. Decyzja kończąca postępowanie była odebrana przez osobę, która powołała się na stosowne do tego upoważnienie. W tej sytuacji organ uznał, że K.S. jako strona postępowania nie został pozbawiony udziału w postępowaniu, w którym wydano ostateczną decyzję kończącą postępowanie. Od powyższej decyzji odwołał się K.S., który zarzucił, że decyzja ta narusza art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że K.S. był prawidłowo informowany o czynnościach postępowania, w tym o decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Strona wskazała, że korespondencja w sprawie zakończonej w/w decyzją Nr [...] kierowana była pod niewłaściwy adres, chociaż właściwy adres był podany organowi we wszystkich kierowanych do niego pismach. Fakt ten pozbawił stronę możliwości obrony swoich praw. W wyniku rozpoznania odwołania K.S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] oraz postanowienie tegoż organu z dnia [...] roku, Nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że powodem uchylenia decyzji oraz poprzedzającego go postanowienia nie są okoliczności wskazane w odwołaniu. W ocenie organu, podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, na etapie którego organ winien przede wszystkim ustalić swoją właściwość w sprawie (art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz, czy decyzja, której wniosek dotyczy jest decyzją ostateczną. Następnie organ winien sprawdzić, czy wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony i czy złożony wniosek nie jest spóźniony (art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego), a także sprawdzić, czy przyczyny, z powodu których strona żąda wznowienia znajdują się na liście przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero, gdy wynik wyżej wskazanych działań jest w pełni pozytywny, organ może orzec o wznowieniu postępowania. W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji wydając postanowienie o wznowieniu postępowania takich ustaleń nie poczynił, przez co naruszył powołany przepis prawa procesowego. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wywiódł M.K.. Następnie w wyniku rozpoznania skargi M.K. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] r., [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylającą decyzję organu I instancji odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji własnej oraz postanowienie o wznowieniu postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził również, że po uchyleniu decyzji organu odwoławczego, organ ten zobligowany będzie rozpoznać odwołanie pod kątem merytorycznych uwag w nim zawartych. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku organ II instancji przeprowadził ponownie postępowanie odwoławcze, w wyniku którego wydał wspomnianą na wstępie decyzję. Zdaniem organu II instancji w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzja będąca przedmiotem wniosku K.S. z dnia 11 sierpnia 2006 r. jest decyzją ostateczną oraz, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. jest organem właściwym w sprawie, a wskazana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania znajduje się też na liście przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 K.p.a. jako podstawa wznowienia postępowania. Następnie organ stwierdził, że K.S. nie otrzymał decyzji Nr [...] z dnia [...] r. i dowiedział się o niej od swojego pełnomocnika, który zapoznał się z jej treścią w dniu 13 lipca 2006 r. podczas przeglądania akt sprawy w siedzibie organu I instancji. Wniosek o wznowienie postępowania został przesłany do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przesyłką listowa poleconą, która została nadana w urzędzie pocztowym Ł. w dniu 11 sierpnia 2006 r. Organ stanął na stanowisku, iż z zestawienia powyższych dat wynika, że zachowany został przez stronę miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Prawidłowo zatem powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie można jednak zaakceptować zaskarżonej decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie 151 § 1 K.p.a., w której uzasadnieniu organ wskazał, że K.S. dowiedział się o decyzji Nr [...] już w 2005 r. W tym miejscu organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 151 § 1 i 2 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., organ prowadzący wznowione postępowanie winien dokonać rozstrzygnięcia tego postępowania w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., to jest odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, w przypadku stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a K.p.a. albo w przypadku istnienia ku temu podstaw uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), ewentualnie w przypadku stwierdzenia, że nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a. ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno co do podstaw wznowienia jak i istotę sprawy administracyjnej. W opinii organu II instancji na etapie wznowionego postępowania nie można już dociekać, jak to uczynił organ I instancji, czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem niedochowanie tego terminu musi skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 3 K.p.a. Negatywne ustalenia w tym zakresie nie mogą być zatem podstawą do wydania, w oparciu art. 151 § 1 K.p.a., decyzji kończącej to postępowanie, pomijając już fakt, że jak już wyżej wskazano, taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. M.K. stanął na stanowisku, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawomocnym wyrokiem WSA w Ł. w sprawie o sygn. akt [...]. Nadto zarzuca organowi wydanie decyzji – w sprzeczności z art. 35 i art. 36 K.p.a. - dopiero po 7 miesiącach od uprawomocnienia się wyroku. Zdaniem skarżącego organ winien był - zgodnie z powołanym wyrokiem – rozpatrzeć merytorycznie odwołanie strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowałyby Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie można pominąć milczeniem, iż w sprawie zapadł już prawomocny wyrok WSA w Ł. z dnia [...] r., sygn. akt [...], uchylający wcześniejsze rozstrzygnięcia organu II instancji i nakazujący temu organowi określone działania. W niniejszej zaś sprawie dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, sąd I instancji – stosownie do art. 153 p.p.s.a. - nie może pominąć kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w ramach postępowania wznowieniowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Przypomnieć należy, że przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określone zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 i art. 145a § 1 (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., zaś tryb postępowania uregulowany został przepisami art. 146 -152 K.p.a. Omawiane postępowanie składa się w zasadzie z dwóch etapów, co też prawidłowo w przedmiotowej sprawie zaznaczył organ II instancji. W ramach pierwszego etapu, który można określić mianem "wstępnego", organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym i przedmiotowym a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – co ma miejsce w niniejszej sprawie - organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., II OSK 1981/06, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 510752). Przy czym postanowienie o wznowieniu postępowania może zapaść wyłącznie, gdy organ ustali zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, organ bada, czy decyzja, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania posiada przymiot ostateczności i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które - co trzeba podkreślić - muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają wnioski organu odwoławczego co do zaistnienia przesłanek niezbędnych dla wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 1 K.p.a., tak więc : decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. posiada walor ostateczności i funkcjonuje w obrocie prawnym, wniosek K.S. o wznowienie postępowania oparty został na jednej z ustawowych podstaw (tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i złożony został w terminie przewidzianym w art. 148 K.p.a. Okoliczności te zdają się być nadto niesporne w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu warto pochylić się nad kwestią zachowania terminu określonego w art. 148 K.p.a. Przypomnieć tu warto, że K.S. brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]r., w szczególności składał do organu pisma (np. pisma opatrzone datą 13 października 2005r. i 1 lipca 2004r.), w których jako adres zamieszkania wskazywał adres na terenie Niemiec. Nadto w aktach sprawy znajduje się kopia pełnomocnictwa z dnia 10 marca 2002r. udzielonego przez K.S. radcy prawnemu G. H. z W. Tymczasem - mimo informacji pochodzących z powyższych dokumentów – organ I instancji zawiadomienia i rozstrzygnięcia w sprawie wysyłał K.S. na adres w Ł. (adres lokalizacji spornego obiektu). Tak również wysłano przesyłkę zawierającą zakwestionowaną decyzję z dnia [...] r., którą odebrała – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – I. U., legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym. Wyjaśnienia wymaga, iż pełnomocnictwo pocztowe, uregulowane w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), jest odmiennym typem pełnomocnictwa od tych, o których mowa jest w art. 40 § 2 i 3 K.p.a. Skoro art. 40 § 2 K.p.a. nakazuje – w razie ustanowienia pełnomocnika - doręczenie pisma pełnomocnikowi strony, z potwierdzenia odbioru powinno wynikać, że osoba taka otrzymała kierowaną do niej korespondencję. Doręczenie pisma osobie nie będącej pełnomocnikiem strony postępowania, choćby to była osoba legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym, w takich okolicznościach nie może być uznane za doręczenie zgodne z art. 40 § 2 K.p.a. i nie może wywołać skutków prawnych, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2001r., sygn. akt I SA 2605/99, LEX nr 54139). W realiach niniejszej sprawy należało zatem przyjąć, że doręczenie decyzji z dnia [...] r. I. U. nie mogło wywołać skutków wobec K.S.. Następnie opierając się na zebranym materiale dowodowym organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że K.S. z treścią wspomnianej decyzji zapoznał się dopiero w dniu 13 lipca 2006 r., zatem jego wniosek z dnia 11 sierpnia 2006 roku o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym ustawą. Z powyższego organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że w takiej sytuacji - tak jak wyjaśniono wcześniej - po stronie organu stopnia podstawowego zaistniał obowiązek wszczęcia postępowania w trybie wznowienia. Jak bowiem jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu I instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145. § 1 pkt 4 K.p.a. (wyroki NSA: z 7.04.2009 r., sygn. akt II OSK 505/08 – LEX nr 554884; z 24.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1762/09 – LEX nr 746776). W myśl art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania daje podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Takie też postanowienie w przedmiotowej sprawie wydano dnia [...] r., co umożliwiło prowadzenie dalszego postępowania i badanie spełnienia powołanej ustawowej przesłanki wznowienia tj. czy podmiot wnoszący podanie, a więc K.S., istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [...] z dnia [...] r. nakazującą wykonanie robót budowlanych, a w następnej kolejności – w razie stwierdzenia przez organ, że K.S. ma przymiot strony postępowania –rozpoznanie sprawy co do istoty. Organ I instancji tymczasem – po ustaleniu, że wniosek K.S. złożono w ustawowym terminie i jest on dopuszczalny w tym sensie, że może doprowadzić do wznowienia postępowania – w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. rozstrzygnął (sprzecznie z wcześniej podjętym postanowieniem o wznowieniu), że wniosek K.S. był spóźniony. Zaakcentowania więc wymaga, że nawet gdyby owo ustalenie organu było trafne to mogło doprowadzić tylko do odmowy wznowienia postępowania (a więc rozstrzygnięcia z zakresu procedury, uniemożliwiającego przejście do badania meritum), a nie do odmowy uchylenia decyzji, która możliwa jest dopiero po wznowieniu postępowania i rozpoznania sprawy co do istoty. W tej sytuacji zarzuty organu II instancji zawarte w zaskarżonej decyzji wobec decyzji organu I instancji są zasadne. Nie ulega wątpliwości, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...]r. było nieuchronne z uwagi na konieczność usunięcia wyżej omówionej sprzeczności w ustaleniach organu. Na aprobatę zatem zasługuje stanowisko organu II instancji, iż na obecnym etapie, po ustaleniu, iż dopuszczalne jest wznowienie postępowania, należy przejść do badania podstaw wznowienia i meritum sprawy. Zatem – wbrew twierdzeniom skargi – organ II instancji prawidłowo uwzględnił wytyczne prawomocnego wyroku z dnia [...] r., sygn. akt [...] Nadto – wobec treści skargi – wyjaśnić należy, że naruszenie terminów załatwiania spraw, określonych w art. 35 i 36 K.p.a. nie przesądza o wadliwości rozstrzygnięcia. W trakcie przewlekłego prowadzenia postępowania, strona może złożyć zażalenie na bezczynność organu do organu wyższej instancji, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., a następnie skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organu odwoławczego w sprawie za zgodne z regulacją przepisów procedury. Wobec tego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi. m.ch.