II SA/Łd 789/16

Dnia 29 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. i M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. T. i M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. P. K. T. i M. S. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. W treści skargi jej autorzy wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że wykonanie decyzji wymaga nakładów finansowych, które przekraczają możliwości finansowe skarżących (roboty budowlane wyceniono na ponad 200.000 zł, a skarżący są współwłaścicielami nieruchomości w ½ części). Zachodzi ryzyko znacznej szkody w postaci znacznego uszczuplenia majątku skarżących w razie wykonania decyzji, która mogłaby zostać następnie uchylona w toku postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie podkreślić należy, iż to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania aktu musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej (por. np. postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05; z dnia 13 grudnia 2004 roku, sygn. akt FZ 496/04; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, wykonanie decyzji nakazującej realizację określonych robót budowlanych może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek wykonania określonych robót budowlanych wiąże się przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na realizację robót budowlanych, ale także ze znacznym (o ile w ogóle czasami możliwym) utrudnieniem w zakresie przywrócenia stanu poprzedniego. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione (por. postanowienia NSA: z dnia 19 stycznia 2012 roku, sygn. akt II OZ 1382/11; z dnia 24 lutego 2012 roku, sygn. akt II OSK 385/12; z dnia 5 października 2012 roku, sygn. akt II OZ 863/12 oraz z dnia 23 stycznia 2013 roku sygn. akt II OZ 29/13). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku skarżących jest decyzja nakazująca wykonanie określonych robót budowlanych szczegółowo określonych w decyzji. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż tego typu działanie, niezależnie od wielkości i wartości materialnej koniecznych do wykonania prac, z samej istoty, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonania jest formą ochrony tymczasowej. Strona powinna liczyć się z tym, że w razie prawomocnego oddalenia skargi, będzie zobowiązana wykonać nakaz rozbiórki. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. A. P.