II SA/Łd 792/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej nakazu przedłożenia dokumentów - oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 104, art. 105 i art. 151 § 1 ust. 2 K.p.a. oraz art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. - Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), działając z urzędu, uchylił decyzję własną z dnia [...], nr [...], znak: [...] nakazującą P. S. przedłożenie: inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem o stanie technicznym wykonanych robót, projektu budowlanego robót docelowych oraz ewentualnych zmian i przeróbek doprowadzających obiekt do zgodności z prawem z załączeniem dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczących części frontowej budynku prawej oficyny na nieruchomości przy ul. A w Ł. oraz umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w części frontowej budynku prawej oficyny na powyższej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji podano, że w trakcie czynności kontrolnych na nieruchomości przy ul. A w Ł. ustalono, iż P. S. prowadzi roboty budowlane w części frontowej budynku prawej oficyny. W związku z tym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Na powyższe postanowienie inwestor złożył zażalenie. Postanowieniem nr [...] organ drugiej instancji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Na postanowienie to P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Następnie w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, decyzją z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji zobowiązał P. S. do przedłożenia wymienionych wyżej dokumentów. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych na nieruchomości stwierdzono, że pomimo wstrzymania robót postanowieniem nr [...] inwestor zakończył roboty budowlane. W związku z tym, decyzją nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał inwestorowi rozbiórkę wykonanych robót budowlanych. W wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez P. S. i J. Z., decyzją nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w/w decyzję. Z uwagi na to, że inwestor – P. S. przedłożył wymagane dokumenty, decyzją nr [...] organ nadzoru budowlanego stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. Od decyzji tej odwołał się jednak J. Z. i decyzją nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ją uchylił. Z kolei wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót w części frontowej budynku prawej oficyny przy ul. A. W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wznowił postępowanie administracyjne. Z uwagi na treść art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane byt prawny decyzji nr [...] uzależniony był bowiem od wydania na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane postanowienia o wstrzymaniu robót. Zdaniem organu pierwszej instancji, zaistniała więc sytuacja określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., tzn. została wydana przez organ decyzja na podstawie postanowienia, które zostało następnie uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W aktualnym stanie prawnym i faktycznym decyzja z dnia [...], nr [...] nie mogła się więc ostać, a ponieważ inwestor w trakcie postępowania przedłożył wymagane dokumenty, z których wynika, że nie zachodzi konieczność wykonania zmian i przeróbek dla doprowadzenia do zgodności z prawem, dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Z., G. Z., M. Z. wnieśli o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu zarzucili, że zaskarżona decyzja sankcjonuje prowadzone niezgodnie z prawem prace budowlane. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 4 października 2006r. ustalono, iż bez wymaganych zgłoszeń wykonano: boniowanie (elewacja frontowa), otwór na drzwi zewnętrzne z nadprożem, połączenie schodami parteru z I piętrem. Jednocześnie nie przedstawiono dokumentu stwierdzającego prawo P. S. do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlane, a wymóg w tym zakresie wynika w szczególności z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt II SA/Łd 331/04, postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...] o wstrzymaniu robót budowlanych niewątpliwie stanowiło przewidzianą w art. 148 § 1 pkt 8 K.p.a. podstawę do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], wydaną w oparciu o w/w postanowienia. Jakkolwiek decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana na podstawie postanowienia, które zostało uchylone przez Sąd, aktualny stan faktyczny sprawy, tj. zakończenie robót budowlanych (co wynika z protokołu z dnia 4 października 2006r.), stanowi podstawę do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego prawidłowość tych robót w celu ewentualnej ingerencji organu w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stanowi podstawy do nakładania obowiązku przedłożenia określonych dokumentów wyjaśniających stan faktyczny i z tej racji zasadne jest uchylenie decyzji z dnia [...], nr [...]. W ocenie organu odwoławczego postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest jednakże niewystarczające, aby orzec o umorzeniu postępowania. Organ pierwszej instancji nie dokonał analizy, czy wskazany w przedłożonych dokumentach zakres robót jest konieczny do doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, a tym samym, czy nie zachodzą przesłanki do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W szczególności nie odniesiono się do kwestii wykonania zabezpieczenia drewnianych schodów prowadzących na piętro oraz krawędzi stropu otwartej na bieg schodów, za pomocą balustrady o wysokości nie mniejszej niż 1,10 m i maksymalnym prześwicie lub wymiarze otworu między elementami wypełnienia 0,20 m, a także wykonania kanału wywiewnego typu "Z" w pomieszczeniu wc położonym na I piętrze i wypełnieniu ubytków w murze przy stalowych belkach wsporczych balkonu. W tym stanie sprawy, zdaniem organu odwoławczego, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania byłoby przedwczesne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył P. S. Wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucił: rażące naruszenie prawa w zakresie postępowania administracyjnego, wydanie decyzji bez podania podstawy prawnej, naruszenie art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a. przez stosowanie całkowitej dowolności w zakresie stawianych wymogów, jakie prace oraz wykonane roboty i dlaczego mają być przedmiotem ponownego postępowania, a także zmuszanie inwestora do wielokrotnego powielania opracowań budowlanych i niechęć do wydawania decyzji pozytywnych. Uzasadniając skargę, P. S. podniósł, iż postępowanie w sprawie toczy się od 2003r. Podstawowym celem wykonanych prac było zabezpieczenie części budynku przed katastrofą budowlaną (wzmocnienie wsporników stalowych wiszącego nad chodnikiem balkonu), naprawa dachu. Organy nadzoru budowlanego nałożyły na niego obowiązek wykonania szeregu prac, opracowań dokumentacyjnych, które miały na celu określenie stanu technicznego wykonanych robót oraz samych robót budowlanych. Wszystkie nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane w dniu 25 października 2004r., zaś decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] organ pierwszej instancji stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nr [...], znak: [...]. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionuje wszystkie prace, które zostały wykonane prawidłowo. We wznowionym postępowaniu dwukrotnie przeprowadzono oględziny zrealizowanych robót, a skarżący przedstawił wszystkie wymagane przez organ dokumenty, wskutek czego organ pierwszej instancji uznał, iż nie zachodzi konieczność dalszych zmian i przeróbek celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem skarżącego działanie organu pierwszej instancji było uzasadnione w przeciwieństwie do organu odwoławczego, który orzekł bez podstawy prawnej. P. S. zarzucił także, iż nieprawdziwy jest zarzut dotyczący braku barierki. Przy czym wyjaśnił, iż balustrada była wykonana w styczniu 2004r. i posiada wysokość 1,10 m oraz wypełnienia co 0,20 m. Skarżący podniósł także, iż wykonany został wywiew typu "Z" w wc, a ubytki przy belkach wsporczych nie tylko zostały uzupełnione, ale dodatkowo wkuto nowe belki wsporcze, które zostały połączone ze starymi belkami stalowymi. Brakuje wystających cegieł w miejscu belek drewnianych, które zostały wymienione na nowe i zespalają deski balkonu, ale nie mają one znaczenia dla konstrukcji nośnej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 2 października 2007r. uczestnicy postępowania: J. Z., G. Z. i M. Z., wnosząc o oddalenie skargi podnieśli, iż organ pierwszej instancji nie wypełnił wskazań wynikających z wyroku z dnia 25 kwietnia 2005r., a P. S. nie został zobowiązany do przedstawienia dokumentów potwierdzających jego prawo do dysponowania tą częścią nieruchomości na cele budowlano – remontowe, chociaż jest tylko jej współwłaścicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż zadaniem sądów administracyjnych jest jedynie badanie zgodności z prawem kwestionowanych aktów lub czynności (bezczynności) organów administracji publicznej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazać także trzeba, iż sąd wprawdzie rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Bada zatem z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji. Przy czym uwzględnia stan faktyczny ustalony w czasie wydawania zaskarżonego aktu lub podejmowania czynności. Wyrok jest natomiast wydawany na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza zatem przedmiot tego aktu – w rozpoznawanej sprawie decyzja kasatoryjna organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wskazać należy, iż zgodnie ze stanowiącym podstawę prawną jej wydania – art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wyjaśnienie spornych kwestii dotyczących stanu faktycznego sprawy wyłącznie w postępowaniu odwoławczym stanowiłoby bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2000r., I SA 1145/99 – Lex nr 54432). W myśl zaś tej zasady, przewidzianej w art. 15 K.p.a., każda sprawa powinna być nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. W postępowaniu odwoławczym wyłączone jest więc konwalidowanie wadliwego w tym zakresie postępowania organu pierwszej instancji. Wskazać w tym miejscu również trzeba, że organ odwoławczy przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się. O treści rozstrzygnięcia może jednak w przypadku tego rodzaju decyzji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji (tak też NSA w wyroku z dnia 11 lutego 1998r., III SA 1679/96 – Lex nr 35460). W Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest bowiem przepisu, z którego wynikałoby związanie organu pierwszej instancji oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego. Powyższe oznacza, iż w razie wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia strona ma pełną możliwość dochodzenia swoich racji przed organem pierwszej instancji. Gdyby w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ zapadło rozstrzygnięcie, które nie satysfakcjonuje strony, może ona wnieść środek zaskarżenia do organu odwoławczego. Ten natomiast powinien wówczas ponownie rozważyć, mając na względzie ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji oraz przeprowadzone przez ten organ postępowanie, jak należy daną sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej. Z uwagi na to, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie toczyło się w trybie wznowienia postępowania, dodać także trzeba, że w świetle art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., tj. postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (2). Z treści tego przepisu wynika więc, iż w sytuacji o jakiej stanowi art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., po ustaleniu podstaw wznowienia organ administracji winien rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną zakończoną decyzją ostateczną, w której postępowanie zostało wznowione – wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. W takim jednak wypadku organ administracji musi na nowo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przy czym jak wskazano w wyroku NSA z dnia 22 marca 2000r., I SA 1145/99 (Lex nr 54432) przez rozstrzygnięcie o istocie sprawy należy w tym przypadku rozumieć zarówno rozstrzygnięcie merytoryczne, jak też rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. W związku z tym, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wyjaśnić także trzeba, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych w warunkach samowoli budowlanej. Dotyczy bowiem obiektów budowlanych będących w budowie bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Przy czym art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przewiduje obowiązek wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu nie może się więc ograniczać wyłącznie do nakazania przedłożenia inwestorowi określonych dokumentów, ekspertyz oraz ocen technicznych. Obowiązek dostarczenia organom nadzoru budowlanego przez inwestora tego rodzaju dokumentów, ekspertyz oraz ocen technicznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wynika z art. 81c ustawy Prawo budowlane i stanowi element postępowania dowodowego. Dopiero zatem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz, ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odnośnie kwestii obowiązku przedłożenia przez inwestora dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako warunku legalizacji wykonanych robót budowlanych zauważyć z kolei trzeba, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma znaczenie przy udzielaniu pozwolenia na budowę, co wprost wynika z treści art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowiącego, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto, złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane tego rodzaju wymogu nie formułuje, gdyż w postępowaniu prowadzonym na jego podstawie organ orzeka wyłącznie o przydatności tych robót i zgodności z przepisami prawa budowlanego, w tym z warunkami technicznymi. Zgoda współwłaścicieli na wykonanie określonych robót bądź jej brak nie ma zatem w tym postępowaniu znaczenia. W razie zaś naruszenia ich uprawnień, mogą oni ich dochodzić swoich praw przed sądem powszechnym (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2003r., IV SA 523/01 – ONSA 2004, z. 2, poz. 54). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja, która została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., czyni zadość wskazanym wyżej wymogom wynikającym z treści tego przepisu. W zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prawidłowo bowiem wskazał na braki w ustaleniach organu pierwszej instancji w zakresie analizy, czy wskazany w przedłożonych dokumentach zakres robót jest konieczny do doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, a tym samym, czy nie zachodzą przesłanki do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. O brakach zaś tych świadczy w sposób niewątpliwy chociażby ogólnikowość uzasadnienia decyzji z dnia [...], które poza stwierdzeniem, iż z przedłożonych przez P. S. dokumentów wynika, że "nie zachodzi konieczność wykonania zmian i przeróbek dla doprowadzenia do zgodności z prawem" nie odnosi się w żaden bardziej szczegółowy sposób do tej kwestii. Tymczasem w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić przy tym trzeba, że prawidłowe uzasadnienie przez organ administracji decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, ale także daje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji możliwość polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno, jeśli idzie o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Poza tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał jedynie na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydania stosownej decyzji zgodnej z przepisami prawa nie przesądzając wszak treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Gdy zaś organ pierwszej instancji dokona wyczerpujących ustaleń w zakresie wykonanych robót budowlanych i oceni w świetle przedłożonej przez inwestora dokumentacji, że wykonane roboty nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umorzy postępowanie, bowiem nie będzie miał podstaw materialnoprawnych w art. 51 ustawy Prawo budowlane do merytorycznego wypowiadania się. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. A.D.