II SA/Łd 797/13

Dnia 9 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję Wójta Gminy T. ustalającą na wniosek J. I. warunki zabudowy dla na nadbudowy budynku gospodarczego - w części dotyczącej geometrii dachu, jednocześnie ją ustalając i wskazało, że w pozostałym zakresie decyzja organu I instancji nie ulega zmianie. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy T., uwzględniając treść art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej: u.p.z.p.), na podstawie wniosku J. I. z dnia 10 września 2012 r. (uzupełnionego pismem z dnia 23 listopada 2012 r.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku gospodarczego, w celu legalizacji samowoli budowlanej, na działkach nr ewid. 937, 938, 339 obręb [...], gm. T. Organ wyjaśnił, że budynek gospodarczy planowany do nadbudowy został wybudowany w oparciu o prawomocną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia 15 czerwca 1998 r. Na terenie objętym wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określił rodzaj zabudowy jako zabudowa zagrodowa, sposób użytkowania budynku jako budynek gospodarczy i wskazał, że przedmiotem wniosku jest zmiana parametrów istniejącej zabudowy. Określił też warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Organ wskazał, że linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, udział powierzchni biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej nie ulegną zmianie. Wysokość elewacji frontowej (do dolnej krawędzi okapu) określił do 4,21 m, dach jednospadowy, nachylenie połaci dachowej – do 9,6 %, wysokość głównej kalenicy – do 5,87 m. Nadto, dopuścił lokalizację inwestycji w granicy z działką nr 340. Wskazał, że obsługa komunikacyjna będzie odbywać się istniejącym zjazdem z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej, inwestycja zaopatrywana będzie w wodę z istniejącego przyłącza sieci wodociągowej, a w energię elektryczną - z przyłącza do sieci elektroenergetycznej. Odprowadzanie ścieków będzie się odbywało do istniejącego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, odprowadzenie wód opadowych - powierzchniowo na nieutwardzony teren inwestycji, a gromadzenie odpadów stałych – w zamkniętych pojemnikach usytuowanych na terenie inwestycji. Organ wskazał, że inwestycja zalicza się do zabudowy zagrodowej, a wielkość gospodarstwa rolnego wnioskodawcy (4,59 ha) przekracza średnią wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie T. wynoszącą 3 ha. W związku z tym ma zastosowanie art. 61 ust.4 ustawy wyłączający stosowanie art. 61 ust. 1 pkt. 1, tj: wymogu aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Dlatego też parametry nowej zabudowy, określono zgodnie z wnioskiem inwestora. Zdaniem organu przeprowadzona analiza daje podstawę do uznania, że spełnione zostały łącznie warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że projekt decyzji uzyskał uzgodnienie Marszałka Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych oraz Starostwa Powiatowego w T. w zakresie ochrony gruntów rolnych. Grunty rolne znajdujące się na terenie inwestycji nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze oraz decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej. W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. (właściciel działki nr 340 graniczącej z planowaną inwestycją) zarzucił naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 4 oraz art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 28 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, § 3 ust. 2, § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji błędnie określił lokalizację przedmiotowej inwestycji, wskazując, że obejmuje działki nr 937, 938, 339, podczas, gdy istniejący budynek w części usytuowany jest również na działce nr 340. Z uwagi na to uchybienie zarzucił także nieprawidłowe określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Zdaniem odwołującego się nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, położona jest w miejscu gdzie nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza, tereny te były przeznaczone na cele mieszkaniowe - osiedle domów jednorodzinnych, zatem przedmiotowy budynek gospodarczy oraz planowana w nim działalność w ogóle nie pasuje do otaczających go nieruchomości. Organ nie wskazał dowodu, który stanowił podstawę do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość zalicza się do kategorii zabudowy zagrodowej i że związana jest z prowadzeniem przez wnioskodawcę gospodarstwa rolnego. Taka sytuacja narusza art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie brak jest dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia przez wnioskodawcę gospodarstwa rolnego oraz powierzchni tego gospodarstwa. Strona podniosła, że wnioskodawca nie prowadzi gospodarstwa rolnego, a jedyną działalnością prowadzoną na nieruchomości objętej wnioskiem jest nielegalny chów trzody chlewnej. Ponadto, organ nie uzupełnił materiału dowodowego o aktualne dane dotyczące średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie. P. K. zarzucił, że z lakonicznego uzasadnienia organu I instancji nie wynika, iż pozwolenie na usytuowanie budynku przy granicy nieruchomości zostało wydane w związku z wyjątkową sytuacją i że istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Skarżący zauważył, że w związku z usytuowaniem istniejącego budynku na granicy nieruchomości sąsiedniej nie będzie można ustanowić pasa zieleni oddzielającego od przyległych terenów budowlę rolniczą uciążliwą dla otoczenia, zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zarzucił, że z treści decyzji nie wynika aby wnioskodawca wskazał we wniosku obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji. P. K. zwrócił uwagę, iż z treści załączonych do decyzji dokumentów (mapy i wyniki analizy) nie wynika, iż stanowią one załączniki do zaskarżonej decyzji. Zauważył, że organ nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie (art. 28 k.p.a.). Pominięto np. właściciela działki nr 340/2, który posiada ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dodał, że organ błędnie wyznaczył granice obszaru analizowanego, naruszając tym samym § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, zarzucił organowi naruszenie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 powołanego rozporządzenia w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez nieprecyzyjne określenie parametrów nowej zabudowy, w tym brak określenia kierunku głównej kalenicy. Według odwołującego się zaskarżona decyzja jest wadliwa również z powodu braku uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej geometrii dachu, ustalając geometrię dachu wskazując dach jednospadowy, nachylenie połaci dachowej – do 9,6%, wysokość głównej kalenicy – do 5,87 m, kierunek głównej kalenicy prostopadły do frontu działki i wskazując jednocześnie, że w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja nie ulega zmianie. Organ wyjaśnił, że art. 59 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera ograniczeń odnośnie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy względem obiektu już istniejącego, wybudowanego samowolnie. W takim wypadku chodzi o deklaratywną ocenę zgodności obiektu z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza, że organ zobowiązany jest rozpatrzeć wniosek o ustalenie warunków zabudowy również po jego samowolnym wybudowaniu. Do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda właścicieli terenu inwestycji, jak i sąsiednich nieruchomości, bowiem decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stosunki między współwłaścicielami nieruchomości normowane są zaś przez przepisy prawa cywilnego. Organ wskazał, że do elementów decyzji ze sfery planowania przestrzennego nie należą rozwiązania w zakresie sytuowania projektowanego obiektu względem granic działki, które należą do materii normowanej przez przepisy Prawa budowlanego i rozstrzyga o nich organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Stwierdził jednak, że usytuowanie budynku na granicy działki jest elementem istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji ładu przestrzennego, to dopuszczenie lokalizacji inwestycji w granicy działki może być elementem decyzji o warunkach zabudowy (jako warunek ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), jednakże organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy, nie jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Wskazał, że opis załączników do decyzji, z którego wynika, iż stanowią załącznik do decyzji z [...], a nie decyzji z dnia [...] może stanowić oczywistą omyłkę, która podlega sprostowaniu przez organ I instancji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że mimo, iż z analizy wynika, iż obszar analizy wyznaczony został w odległości 60 m od granic działki, to jednak z załącznika graficznego do analizy wynika bezsprzecznie, że obszar ten wyznaczono jako trzykrotną szerokość frontu działki wynoszącą 30 m tj. 90 m od granicy działki. Dodał, że na wynik rozstrzygnięcia nie mogą mieć wpływu zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z końcem 2003 r. Ponadto, z uwagi na przedmiot inwestycji, wbrew zarzutom odwołania, nie wszystkie cechy zagospodarowania są zmieniane i wymagają ustalenia. Podzielił ustalenia organu I instancji, wedle których powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, co wyłącza stosowanie w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Uznał, że organ I instancji wykazał natomiast spełnienie pozostałych warunków z art. 61. ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., co znajduje potwierdzenie w analizie urbanistycznej i jej wynikach. Wydanie decyzji zostało nadto poprzedzone uzgodnieniami na podstawie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest dotknięte wadą skutkującą jej uchyleniem. Stwierdził jednak, że zaskarżoną decyzję należało zreformować w zakresie geometrii dachu, gdyż organ I instancji nie ustalił kierunku kalenicy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P. K. powielając argumentację przytoczoną w odwołaniu. Zarzucił ponadto naruszenie art. 60 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic dopuszczalności reformowania na etapie postępowania odwoławczego decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...]. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektów budowlanych lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy brak jest miejscowego planu. Warto w tym miejscu przypomnieć, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, bowiem organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom. Obowiązek odmowy ustalenia warunków ma tylko wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie niniejszej organy przyjęły, że realizacja nadbudowy przedmiotowego budynku gospodarczego planowana jest na terenie zabudowy zagrodowej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa", co więcej brak jest w systemie prawa legalnej definicji tego pojęcia mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" użyte w § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A to zarówno ze względu na zakres delegacji wynikający z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1129 z późn. zm.), który to przepis nie zawierał upoważnienia do formułowania w rozporządzeniu definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych, jak i brzmienie § 3 ww. rozporządzenia z którego wynika, że definicje w nim zawarte mają zastosowanie jedynie w ramach przepisów tego rozporządzenia, o czym świadczy zwrot: "Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. II OSK 1118/06, LEX nr 352065 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1046/11, LEX nr 1138736). Rzeczą organów stosujących prawo jest więc samodzielne dokonanie wykładni językowej tego pojęcia. W oparciu o wykładnię językową – słownikowe znaczenie tego pojęcia oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać można, że zabudowa zagrodowa to zespół obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie położone w obrębie jednego podwórza, w prowadzonym gospodarstwie rolnym. Przez gospodarstwo rolne należy rozumieć pewną całość produkcyjną, przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie. Jak wynika z akt sprawy oraz twierdzeń samego skarżącego, inwestor na posiadanych gruntach rolnych prowadzi hodowlę zwierząt. Co więcej, dla potrzeb niniejszego postępowania nie ma znaczenia czy jest ona legalna. Planowana przez J. I. zabudowa w postaci budynku gospodarczego będzie zatem związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym i będzie jego integralną częścią. W tym zakresie ustalenia organu nie budzą wątpliwości. Zastosowanie w sprawie znajduje zatem art. 61 § 4 u.p.z.p., wedle którego nie stosuje się regulacji ust. 1 pkt 1 art. 61 u.p.z.p., jeśli powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady "dobrego sąsiedztwa" wyrażonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i oznacza, że w takim przypadku organ nie wyznacza obszaru analizowanego i nie przeprowadza oceny kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jak wynika z akt sprawy, aktualna powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez inwestora wynosi 4,55 ha, przy czym średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie T. wynosi 2,81 ha. Wielkość gospodarstwa prowadzonego przez inwestora i jego małżonkę potwierdzona została, znajdującymi się w aktach sprawy, decyzjami Wójta Gminy T. z dnia [...] ustalającymi wymiar podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2013. Aktualną średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie T. potwierdził Wójt Gminy w piśmie z dnia 5 kwietnia 2013 r., załączając informację Głównego Urzędu Statystycznego dotyczącą spisu rolnego z 2010 r. Mając zatem na uwadze treść art. 61 § 4 u.p.z.p. oraz wielkości gospodarstwa rolnego inwestora, wskazać należy, że w takiej sytuacji organ nie miał obowiązku wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia oceny kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania trenu, a zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące wskaźników i cech zabudowy oraz obszaru analizowanego nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Organ miał natomiast obowiązek dokonać oceny spełnienia warunków przewidzianych w punktach: 2 - 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. W tym zakresie ustalił, że spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2, bowiem teren ten ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej o kategorii drogi gminnej (dz. nr 818). Prawidłowo organ ustalił, że spełniony został warunek zapewnienia uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego (pkt 3). Z akt administracyjnych wynika bowiem, że zaopatrzenie nadbudowanego budynku w wodę będzie następowało z istniejącego przyłącza sieci wodociągowej, a w energię elektryczną – z przyłącza do sieci elektroenergetycznej. Odprowadzanie ścieków będzie się odbywało do istniejącego bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, odprowadzanie wód opadowych – powierzchniowo na nieutwardzony teren inwestycji, a gromadzenie odpadów stałych – w zamkniętych pojemnikach usytuowanych na terenie inwestycji. Zasadnie stwierdził też organ, że inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 pkt 4, bowiem grunty rolne znajdujące się na działkach 339, 937 i 938 tj. grunty klasy IVa i V, nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych t.j. Dz. U. 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Planowana inwestycja została ponadto prawidłowo oceniona przez organ w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jako zgodna z przepisami odrębnymi. W sytuacji zaś, gdy planowana inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i zgodna jest z przepisami odrębnymi, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy (art. 56 u.p.z.p.). W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie przekroczyło granic dopuszczalności reformowania na etapie postępowania odwoławczego decyzji o warunkach zabudowy, bowiem weryfikując ją w zakresie parametrów geometrii dachu organ dokonał de facto jedynie zmiany kierunku kalenicy (pozostałe parametry dachu określił organ I instancji), nadto dokonane zmiany nie zaburzyły zgodności między decyzją o warunkach zabudowy, a treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzonej przez uprawnionego architekta i stanowiącej integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym organowi II instancji nie można w tym wypadku zarzucić naruszenia zasady dwuinstancyjności, tym bardziej, że określenia kierunku głównej kalenicy domagał się sam skarżący. Nie jest też zasadny zarzut strony skarżącej co do błędnej lokalizacji inwestycji poprzez pominięcie wskazania działki nr 340. Działka ta nie należy do gospodarstwa rolnego skarżącego i nie została objęta wnioskiem. Poza tym spory co do własności nieruchomości i ich granic nie są zagadnieniem wstępnym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji i nie stanowią przeszkody do wydania decyzji, która ma jedynie stwierdzić dopuszczalność proponowanego przez inwestora sposobu zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom skarżącego, strona zawarła w piśmie z dnia 23 listopada 2012 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, informację dotyczącą obszaru oddziaływania, wskazując, że przedmiotowa inwestycja (nadbudowany budynek gospodarczy) nie będzie oddziaływała na środowisko. Mając na uwadze treść załączników do decyzji organu I instancji nie ma też wątpliwości, że stanowią one integralną część decyzji nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu błędnego ustalenia kręgu stron postępowania wyjaśnić należy, że z wypisu z rejestru gruntów załączonego do akt sprawy oraz zgromadzonych dokumentów wynika, że właściciele graniczącej z terenem inwestycji działki nr 340 brali udział w przedmiotowym postępowaniu. Brak jest natomiast w wypisie z rejestru gruntów informacji o istnieniu/wydzieleniu działki nr 340/2. Nie jest natomiast zrozumiały zarzut dotyczący naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odnoszącego się do ustanowienia pasa zieleni oddzielającego od przyległych terenów budowlę rolniczą uciążliwą dla otoczenia. Decyzja organu I instancji nie przewidziała bowiem realizacji jakiegokolwiek pasa zieleni, co więcej w uwagi na charakter przedsięwzięcia decyzja nie przewidziała żadnych specjalnych warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu. Podsumowując, w ocenie sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w szczególności odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. A. P.