II SA/Łd 80/10

Dnia 9 listopada2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej p o s t a n a w i a : - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. K.O. Wyrokiem z dnia 4 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. W dniu 30 marca 2010 roku został doręczony skarżącym odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 13 kwietnia 2010 roku skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 roku przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Pismem Okręgowej Izby Radców Prawnych w Łodzi z dnia 8 czerwca 2010 roku pełnomocnik z urzędu został powiadomiony o wyznaczeniu jego osoby do pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie. W dniu 13 września 2010 roku pełnomocnik z urzędu – radca pr. D. B. wystąpił do Sądu z wnioskiem o wyrażenie zgody na wykonanie kserokopii z akt sądowych. W dniu 27 września 2010 roku pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W motywach wniosku wskazał, iż pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych o ustanowieniu i wyznaczeniu do pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu otrzymał w dniu 21 czerwca 2010 roku. Pismem z dnia 28 czerwca 2010 roku powiadomił skarżących o tym fakcie. Po mimo upływu terminu skarżący nie podjęli próby skontaktowania się z pełnomocnikiem. Po zbadaniu akt sprawy w dniu 28 czerwca 2010 roku pełnomocnik uznał bowiem, że istnieje szansa na skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej. Wielokrotne próby skontaktowania się ze skarżącymi podejmowane przez pełnomocnika w okresie od dnia 28 czerwca 2010 roku do dnia 20 września 2010 roku nie odniosły skutku. Dopiero w dniu 20 września 2010 roku skarżący skontaktowali się telefonicznie z pełnomocnikiem. Skarżący wyjaśnili, że przez prawie trzy miesiące nie mogli korzystać z telefonu stacjonarnego. Zarządzeniem Sędziego z dnia 6 października 2010 roku pełnomocnik skarżących – radca pr. D. B. został wezwany do złożenia pisma Poczty Polskiej zawierającego informację o dacie odebrania przez skarżących pisma pełnomocnika z dnia 28 czerwca 2010 roku, czyli listu poleconego Nr 125810085 nadanego w placówce pocztowej w dniu 30 czerwca 2010 roku, w terminie 14 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W wykonaniu zarządzenia pełnomocnik złożył pismo z Urzędu Pocztowego Łódź – 1 wskazujące, iż skarżący odebrali list polecony w dniu 5 lipca 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek, a więc w szczególności brak winy w niedochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2001 roku, I SA 1735/00, Lex Nr 54157, postanowienie NSA z dnia 15 marca 2001 roku, I SA 2637/00, Lex Nr 54513, postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2000 roku, I SA 743/00, Lex Nr 54515). O braku winy można zatem mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętnego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 roku, II OZ 42/05, nie publ.). Ustosunkowując się do argumentów wniosku o przywrócenie terminu należy podkreślić, że skarżący od dnia 5 lipca 2010 roku posiadali informację o wyznaczeniu osoby do pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu. W tym bowiem dniu skarżący odebrali list polecony skierowany przez pełnomocnika do nich zawierający informację o fakcie wyznaczenia jego do pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu. W piśmie tym pełnomocnik zastrzegł, iż prosi o kontakt pod wskazanym numerem telefonu celem omówienia szczegółów sprawy. Tymczasem skarżący pierwszy raz skontaktowali się z pełnomocnikiem w dniu 20 września 2010 roku. Z zestawienia dat wynika, że zaniechanie podjęcia kontaktu z pełnomocnikiem po stronie skarżących nosi znamiona niedbalstwa. Żadnego usprawiedliwienia w tym zakresie nie stanowi okoliczność braku możliwości korzystania z telefonu stacjonarnego przez skarżących. We współczesnym świecie telefon stacjonarny jest tylko jedną z wielu możliwości nawiązania kontaktu. Chociażby bowiem zasięg telefonii komórkowej jest bardzo szeroki. Z drugiej jednak strony okres ponad 2 miesięcy (od dnia 5 lipca do dnia 20 września 2010 roku) nie wykluczał osobistego stawienia się w siedzibie radcy prawnego celem skonsultowania się w sprawie. Reasumując, okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu nie świadczą o zachowaniu przez stronę skarżącą należytej staranności w dbaniu o swoje sprawy. Stwierdzenie takie przesądza o braku podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. K.O.