II SA/Łd 803/14

Dnia 22 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi K. P. i I. K.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę I. K.-P.; 2. odrzuca skargę K. P.; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi R. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania I. K. i K. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych z garażami w bryle budynku wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz budowie bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, na działce nr 213 w Z. Jak potwierdzają dokumenty w sprawie, postępowanie wszczęte zostało wnioskiem M. T. z dnia [...]. W ramach czynności wyjaśniających ustalono, iż inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 ustawy i uzyskała wymagane prawem uzgodnienia. Powyższe stanowiło dla organu I instancji podstawę do wydania decyzji z dnia [...] o pozytywnym załatwieniu wniosku inwestora. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli I. K. i K. P. zarzucając niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Podnieśli, iż na mapie stanowiącej załącznik do analizy, zamiast symbolu MR użyto symbolu MN dla zabudowy zagrodowej na działce siedliskowej nr 211/4, która należy do nich. Oznacza to wadliwe zakwalifikowanie budynku odwołujących jako zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy budynek został zrealizowany jako budynek rekreacyjny (decyzja ustalająca warunki zabudowy dla tej inwestycji z 2005 r.), nie posiada instalacji grzewczej i garażu. Budynek ten nie ma cech budynku jednorodzinnego, został wykonany w 2010 r. na zasadzie dobrego sąsiedztwa z zastaną zabudową zagrodową, z którą sąsiaduje po obu stronach granicy. Zdaniem strony, fikcją jest wobec powyższego ustalenie, iż wokół działki nr 211/3 istniała kiedykolwiek zabudowa jednorodzinna. Oznacza to, iż budynek rekreacyjny odwołujących nie może stanowić podstawy do oceny, iż planowane zmierzenie stanowi kontynuację funkcji zastanej w obszarze analizowanym, co za tym przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie jest spełniona. Na koniec strona dodała, iż planowane zamierzenie w sposób istotny ogranicza zagospodarowanie jej działki siedliskowej, pozbawia możliwości prowadzenia gospodarstwa rolnego na terenie określonym jako zabudowa jednorodzinna. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...]. W uzasadnieniu Kolegium opisało rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podkreślając, iż wydanie takiej decyzji musi poprzedzać postępowanie przeprowadzone w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, przy zachowaniu warunków zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – przywoływane jako: rozporządzenie). Dalej, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ przeprowadza analizę w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także ustala stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy). Analiza służy sprawdzeniu (w konkretnej sprawie) występowania przesłanek wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Prawidłowość przeprowadzonej analizy przekłada się na ocenę wydanej w sprawie decyzji. Przed wydaniem decyzji jej projekt podlega uzgodnieniom z właściwymi organami specjalistycznymi w zakresie zgodności planowej inwestycji z przepisami odrębnymi (art. 53 ust. 4 cyt. ustawy). Powracając na grunt niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji przeprowadził analizę w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na prawidłowo wyznaczonym, na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 (przyjętej do państwowego zasobu kartograficzno-geodezyjnego w Starostwie Powiatowymi w P.), obszarze analizowanym obejmującym trzykrotną szerokość frontu działki (117 m x 3 = 351 m). Na tak wyznaczonym obszarze analizą objęte zostały następujące nieruchomości zabudowane: 210/1, 211/3, 214/4, 222, 194, 193/5 i 316. Obszar analizowany charakteryzuje się zabudową zlokalizowaną przy drodze wewnętrznej o nr ewid. 214/2. Lokalizacja zabudowy jest częściowo rozproszona a częściowo zgrupowana w kilka działek graniczących ze sobą lub oddzielonych tyko drogą (np. działki o nr ewid. 210/1, 211/3, 211/4 oraz działki o nr ewid. 316, 193/5 i 194). Działka o nr ewid. 222 położona jest w pewnym oddaleniu od pozostałej zabudowy i w otoczeniu pól. Na działkach nr ewid. 211/4, 211/3 i 194 znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś na działkach o nr ewid. 222, 210/1, 316 i 193/5 - zabudowa zagrodowa. Wszystkie działki zabudowane dostępne są z tej samej drogi wewnętrznej o nr ewid. 214/2. Ustalenia analizy wykazały, iż wbrew zarzutom odwołania, spełniony został warunek w zakresie kontynuacji funkcji planowanej zabudowy, ponieważ z tej samej drogi o nr ewid. 214/2 dostępne są trzy nieruchomości zabudowane w sposób pozwalający na ustalenie warunków zabudowy, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zarzuty odwołania podważające w tej kwestii ustalenia organu I instancji są bezzasadne. Funkcję nieruchomości oznaczonych nr ewid. 194, 211/3 i 211/ potwierdza zarówno stan faktyczny zagospodarowania tych nieruchomości jak i okoliczności towarzyszące powstaniu zabudowy na tych działkach. Stan zagospodarowania nieruchomości oznaczonych nr ewid. 211/4 i 211/3 został, na żądnie Kolegium, wyjaśniony i udokumentowany przez organ I instancji. Z dokumentów i wyjaśnień wynika niezbicie, iż na działce oznaczonej nr ewid. 211/3, stanowiącej własność P. Z., znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna składająca się z budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Zabudowa ta została zrealizowana na podstawie decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...], w sprawie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze szczelnym zbiornikiem (szambem) na działce nr 211/3, oraz na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], w sprawie zmiany decyzji własnej dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego dla budynku letniskowego całorocznego na działce o nr ewid. 211/3, na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na ww. działce. Zdaniem Kolegium przywołana dokumentacja nie pozostawia wątpliwości co do funkcji zabudowy znajdującej się na działce o nr ewid. 211/3. Również funkcja istniejącej zabudowy na działce o nr ewid. 211/4, stanowiącej własność I. i K. małż. P. nie budzi wątpliwości. Jest to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, na którą składa się budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy w budowie (stan na dzień 16 października 2013 r.). Na działce tej posadowione są również dwa kontenery blaszane. Zabudowa na działce oznaczonej nr 211/4 powstała w oparciu o wydaną przez Starostę [...] decyzję z dnia [...]., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego. Funkcja zabudowy znajdującej się na działce o nr ewid. 194, jako zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, została ustalona w wyniku przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika z analizy graficznej, na działce tej znajduje się budynek mieszkalny oraz położony na tyłach działki budynek gospodarczy. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości, jak również nie była kwestionowana przez skarżących. Reasumując w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna do której, w ramach zasady "dobrego sąsiedztwa", nawiązuje planowana zabudowa. Dalszej oceny wymaga więc, czy ustalone w kwestionowanej decyzji parametry planowanej zabudowy nawiązują do parametrów zabudowy zastanej w obszarze analizowanym. Linia planowanej zabudowy została wyznaczona, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, w odległości 15 m od linii rozgraniczających drogę. Wyznaczenie linii zabudowy we wskazanej odległości od pasa drogowego podyktowane zostało tym, iż znajdująca się w obszarze analizowanym zabudowa zlokalizowana jest w różnej odległości od linii pasa drogowego (w odległości 11,5 m - działka o nr ewid. 193/5, 4 m - działka o nr ewid. 194, 3,5 m - działka o nr ewid. 316, 14,5 m - działka o nr ewid. 222, 15 m - działka o nr ewid. 210/1, 9 m - działka o nr ewid. 211/3, 35 m - działka o nr ewid. 211/4). Innymi słowy linia zabudowy na obszarze analizowanym przebiega tworząc uskok. Jednak wyznaczenie linii planowanej zabudowy zgodnie z zasadą wyrażoną w § 4 ust. 3 rozporządzenia jest nieracjonalne w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, zarówno z uwagi na ograniczenie możliwości ostatecznej lokalizacji planowanej zabudowy oraz z uwagi na to, że co najmniej trzy z działek zabudowanych posiadają zabudowę oddaloną od drogi o około 15 m (działki o nr ewid. 222, 210/1, 193/5). Z tej przyczyny ustalenie linii zabudowy w odległości 15 m od pasa drogowego jest optymalne z punktu widzenia istniejącego ładu przestrzennego. Pozostałe parametry planowanej zabudowy zostały wyznaczonej jako średnie matematyczne poszczególnych parametrów istniejących na działkach zabudowanych. Tak wiec wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki został ustalony na poziomie 17%, szerokość elewacji frontowej została wyznaczona na poziomie 10 m z tolerancją do 20%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki została wyznaczona na poziomie 4,36 m, wysokość kalenicy głównej - na 8,5 m oraz dach o konstrukcji dwuspadowej lub wielospadowej, ze spadkiem połaci dachowych w granicach od 25° do 45°. Kolegium stwierdziło, że ustalone w wydanej decyzji parametry nowej zabudowy zostały ustalone w nawiązaniu do parametrów istniejącej zabudowy oraz z uwzględnieniem warunków określonych w § 4-8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez uprawnionego urbanistę, zgodnie z wymaganiami art. 50 ust. 4 ustawy. Decyzja została uzgodniona z właściwymi organami specjalistycznymi w zakresie melioracji wodnych (poprzez milczącą akceptację projektu decyzji przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. - w zakresie melioracji wodnych oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. - w zakresie ochrony środowiska) jak również w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych (postanowieniem Starosty [...] z dnia [...]). W decyzji zawarte zostały również wymagania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich. Wydana decyzja nie narusza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Decyzja odpowiada również wymaganiom formalnym określonym w art. 54 pkt 3 ustawy oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ dołączony do niej został załącznik graficzny w postaci mapy w odpowiedniej skali z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz załącznik w postaci części tekstowej i graficznej analizy. Oceniając przeprowadzoną analizę oraz wydaną w jej wyniku decyzję z punktu widzenia wskazanego wyżej stanu prawnego Kolegium stwierdziło, że odpowiada ona w pełni jego wymaganiom. Wójt Gminy D. zobowiązany był więc wydać przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy, gdyż w myśl art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami, przy czym przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. I. K. i K. P. na powyższą decyzję złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i § 3, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkującą ustaleniem stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności pominięcia kluczowych dowodów. Nadto naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy, poprzez błędne przyjęcie, iż spełnione są wszystkie warunki uzasadniające wydanie decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. Sąd wezwał skarżącego K. P. a do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę, wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu oraz dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 144 k.c. ze względu na uciążliwości zamierzonej inwestycji dla nieruchomości strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga I.K. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych z garażami w bryle budynku wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz budowie bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, na działce nr 213 w Z.. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora (orzeczenia WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2015 r., w sprawie II SA/Łd 1044/14 oraz z dnia 10 czerwca 2015 r., w sprawie II SA/Łd 344/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalając warunki zabudowy właściwy organ działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy, ustanawiającego przesłanki, których spełnienie upoważnia do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Stosownie do treści tego artykułu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozpatrując wniosek inwestora i ustalając zaistnienie (bądź nie) przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy organ winien mieć także na względzie przepisy ogólne dotyczące zasad kształtowania polityki przestrzennej, w tym art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 2 ustawy. W myśl pierwszego z tych przepisów w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1/ wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2/ walory architektoniczne i krajobrazowe; 3/ wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4/ wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5/ wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6/ walory ekonomiczne przestrzeni; 7/ prawo własności; 8/ potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9/ potrzeby interesu publicznego; 10/ potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. Z kolei art. 6 ust. 2 ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1/ zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2/ ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nie można również tracić z pola widzenia definicji ładu przestrzennego, który definiowany jest w art. 2 pkt 1 ustawy jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Istotne jest, iż uznanie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze wszystkimi cytowanymi wyżej normami pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wymienione warunki zostały w pełni spełnione. W szczególności poprawnie wykonano analizę urbanistyczną, w sposób odpowiadający przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsprzecznie, informacje zawarte w przeprowadzonej analizie, a także dane wynikające z załączników, zestawień poszczególnych parametrów, zarówno opisowych jak i graficznych, pozwalają na ocenę warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy. W zakreślonym obszarze analizowanym – wyznaczonym jako trzykrotność frontu działki (wyznaczony obszar ma w najwęższym miejscu szerokość równą trzykrotności frontu działki) - niewątpliwie znajdują się obiekty pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Wskazany w analizie teren pozwala również na ocenę pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy. W ocenie Sądu w przeprowadzonej analizie urbanistycznej organy odniosły się wyczerpująco do wszystkich parametrów planowanej zabudowy w odniesieniu do przepisów rozporządzenia. Lektura dokumentów zgromadzonych dla potrzeb niniejszej sprawy, w szczególności tabelarycznych zestawień parametrów zabudowy znajdującej się w wyznaczonym obszarze analizy, nie budzi wątpliwości co do prawidłowego wyznaczenia parametrów, o których mowa w § 4 - § 8 rozporządzenia. Większość parametrów dla nowej zabudowy, § 5 - § 8 rozporządzenia, zostało wyznaczonych jako średnie matematyczne poszczególnych parametrów zabudowy istniejącej na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. Jedynie linia zabudowy (§ 4 rozporządzenia) nie została wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Niemniej jednak ustawodawca dopuścił odmienne wyznaczenie tej linii, stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, wskazując, iż takie odmienne ukształtowanie linii zabudowy musi wynikać z analizy urbanistycznej. I tak też jest w niniejszej sprawie, organ wnikliwie przeanalizował jak przebiegają linie zabudowy na działkach sąsiednich. Oceniwszy, iż nie jest w stanie ustalić linii dla planowanej inwestycji jako przedłużenie istniejącej, wyznaczył ją odmiennie, przy czym uzasadnił taki sposób wyznaczenia linii zabudowy, podkreśliwszy, iż jest ono optymalne z punktu widzenia istniejącego ładu przestrzennego. Reasumując, zdaniem Sądu, prawidłowość tak wyznaczonych parametrów dla nowej zabudowy nie budzi wątpliwości i znajduje oparcie w materiale sprawy oraz argumentacji organu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Kolegium prawidłowo uznało, że organ I instancji w sposób wyczerpujący ustalił istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich oraz istniejące zagospodarowanie terenu, dokonując prawidłowej analizy terenu. Niewątpliwym jest, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. Podkreślić należy, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy i ten wymóg został spełniony. Jak wskazują dokumenty sprawy, analiza urbanistyczna i mapa, z tej samej drogi publicznej dostępne są trzy nieruchomości z zabudową mieszkaniową jednorodzinną zatem zabudowane w sposób pozwalający na ustalenie warunków zabudowy dla nowego zamierzenia. W tym miejscu wyjaśnić należy, mając na uwadze zarzuty skarżącej, iż dla oceny charakteru danej zabudowy nie są miarodajne oznaczenia na mapie. Posłużenie się symbolami MN czy MR nie oznacza, iż takie jest rzeczywiste przeznaczenie terenu, należy pamiętać, iż są to oznaczenia służące rzeczywiście oznaczeniu sposobu zagospodarowania nieruchomości, dopuszczalnej je zabudowy lub nie, ale dla potrzeb miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie budzi zaś wątpliwości, iż dla całego obszaru objętego analizą urbanistyczną nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przeciwnym razie nie byłoby potrzeby wystąpienia przez inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy). Oznacza to, iż wiążące organ są ustalenia faktyczne, rzeczywistego charakteru zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Jak obszernie wyjaśnił i udokumentował organ zabudowa na działkach 211/4, 211/3 i 194 to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w odpowiednich decyzjach: o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla działki nr 211/3 zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego dla działki 211/4. Z kolei w odniesieniu do działki nr 194 organ poczynił szczegółowe ustalenia i analizę funkcji i cech tej zabudowy, wywodząc zasadnie, iż jest to zabudowa mieszkaniowa. Wobec powyższego nie można podzielić zarzutu skarżącej, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie została spełniona. Pamiętać przy tym trzeba, iż decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, bowiem organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom. Obowiązek odmowy ustalenia warunków ma tylko wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy, a z taką sytuacja nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sąd nie stwierdził również podnoszonych przez skarżącą uchybień stanowiących naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Organy w sposób wyczerpujący i wnikliwy ustaliły stan faktyczny sprawy, co potwierdza zgormadzona dla potrzeb postępowania dokumentacja. Następnie dokonały analizy tak zgromadzonego materiału z poszanowaniem zasad postępowania oraz mając na uwadze interes strony skarżącej w stopniu jakim jest on ograniczony przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie dopatrzył się naruszeń w zakresie podnoszonym przez skarżącą, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, jeszcze raz należy podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy oraz jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 56 ustawy), co prawidłowo ocenił organ w zaskarżonej decyzji. Wobec tego, iż Sąd uznał działanie organu administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego i nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę I. K., czemu dał wyraz w pkt 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd postanowił o odrzuceniu skargi K. P. Przyczynkiem dla takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż skarga K. P nie została podpisana. Wyjaśnić należy, iż w myśl art. 46 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 p.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego, pełnomocnika, podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy jego identyfikacji, dlatego też nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania. Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie, w którym zostanie dokładnie określony termin, w jakim strona winna uzupełnić ten brak oraz pouczenie o skutkach jego nieuzupełnienia we wskazanym terminie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Mimo wezwania Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. do usunięcia braku skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni z zakreśleniem rygoru odrzucenia skargi, brak ten nie został uzupełniony. Mając powyższe na względzie, Sąd obowiązany był odrzucić skargę K. P., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż bezsprzecznie nie mogła skutkować wszczęciem postępowania sądowego. Wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu Sąd przyznał na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.). ms