II SA/Łd 806/09

Dnia 15 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 roku sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości Zakładów A S.A. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości w opłacie za wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2006 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego Syndyka masy upadłości Zakładów A S.A. w R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Syndyka Masy Upadłości Zakładów "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w R., uchyliło decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w części dotyczącej określenia podmiotu, dla którego określono wysokość zaległości w opłacie za wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2006 roku, orzekło w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję I instancji. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 maja 2008 roku, II SA/Łd 237/08 uchylił wcześniejszą decyzję organu odwoławczego i organu I instancji wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią art. 292 Prawa ochrony środowiska, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 100% (stan prawny na 2006 rok) w przypadku braku wymaganego pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów. Bezsporny w sprawie, jak wskazał Sąd, był fakt, że strona skarżąca w okresie od 1 lipca do 30 listopada 2006 roku korzystała ze środowiska bez wymaganego pozwolenia. W tej sytuacji organ określił wysokość opłaty należnej za emisję gazów lub pyłów, uwzględniając opłatę podwyższoną uznając, iż wskazany przepis prawny wiąże odpowiedzialność administracyjną, z samym faktem braku pozwolenia. Tym niemniej, Sąd rozpoznający wówczas sprawę nie podzielił tego poglądu oceniając, że organy dokonały błędnej wykładni cytowanego przepisu art. 292, ograniczającej się do wykładni literalnej przepisu w sytuacji, gdy należało uwzględnić wykładnię celowościową powyższego unormowania. Doprowadziło to do niewyjaśnienia i nieuwzględnienia okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zatem niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego (zawężona wykładnia) skutkowało w sprawie uchybieniami procesowymi mającymi wpływ na wynik postępowania. Z akt sprawy wynikało, że strona skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia w dniu 31 stycznia 2006 roku, a więc 6 miesięcy przed wygaśnięciem dotychczasowego pozwolenia. Organ wydał decyzję w przedmiocie pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów i pyłów dopiero w dniu [...] roku. Okoliczność ta, jak podkreślił Sąd, nie została uwzględniona przy wydawaniu decyzji. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji, orzekających w sprawie, pozostawały w sprzeczności z wyrażoną w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Następnie Sąd zacytował uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1998 roku, OPS 13/98 dotyczącą pytania prawnego – "czy wszczęcie postępowania administracyjnego o wydanie decyzji przewidzianej w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 grudnia 1980 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska wyłącza stosowanie art. 86b ust. 7 ustawy w sytuacji kiedy organ, przed którym wszczęto postępowanie, nie załatwia sprawy (nie wydaje decyzji) w terminie przewidzianym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezałatwienie przez organ w terminie przewidzianym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego sprawy o ustalenie rodzajów i ilości substancji zanieczyszczających powietrze dopuszczonych do wprowadzania do powietrza przez jednostkę organizacyjną w drodze decyzji, nie wyłącza samo przez się stosowania sankcji. Tym niemniej, w sprawie o wymierzenie opłaty za wprowadzenie zanieczyszczeń do powietrza, gdy jednostka organizacyjna nie posiada decyzji, o której mowa w art. 30 ustawy nie można całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności, z powodu których dany podmiot nie posiada tej decyzji. Do okoliczności istotnych w tego rodzaju sprawach należałoby zaliczyć to m. in., czy jednostka miała w poprzednim okresie stosowną decyzję, czas wystąpienia o wydanie nowej decyzji, przebieg postępowania w tej sprawie. W odniesieniu do poglądu wyrażonego w cytowanej uchwale Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w sprawie mają wprawdzie zastosowanie przepisy ustawy dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (a nie przepisy ustawy z dnia 31 grudnia 1980 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska) ale jednak przedstawione w uchwale NSA stanowisko pozostaje aktualne. Reasumując – Sąd rozpoznający wówczas sprawę przyjął, że sam fakt korzystania z zasobów środowiska bez wymaganego prawem pozwolenia nie jest wystarczającą przesłanką zastosowania sankcji w postaci podwyższonej opłaty. Następnie Sąd wskazał, że należy zindywidualizować przypadki braku pozwolenia i w tym celu organ obowiązany jest zbadać, czy korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia wynikało z działania lub zaniechania danego podmiotu. Okolicznością decydującą o zastosowaniu podwyższonej opłaty powinno być np. niezłożenie w terminie wniosku wraz z konieczną dokumentacją, czy też złożenie kolejnego wniosku w terminie tak bliskim wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia, że nie jest możliwe uzyskanie zgody na emisję w odpowiednim czasie. Brak decyzji, gdy jej wydanie nie jest zależne wyłącznie od podmiotu ubiegającego się o pozwolenie, nie powinien przesądzać o automatycznym wymierzeniu podwyższonej opłaty. W rozpoznawanej wówczas sprawie Sąd uznał, że wniosek o kolejne pozwolenie został złożony przez stronę skarżącą w wystarczającym wyprzedzeniem 5 miesięcy. Z załączonego do akt administracyjnych pozwolenia z dnia [...] roku nie wynika by przyczyną tak opóźnionego rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie były braki dokumentacji czy jakiekolwiek działania czy zaniechania strony. W takiej sytuacji, jak wskazał Sąd, naruszenie przez organy wydające pozwolenie na korzystanie ze środowiska, przepisów prawa procesowego (art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego), nie powinno automatycznie prowadzić do zastosowania sankcji wobec strony postępowania. W konkluzji Sąd napisał, że rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny zbadać zatem jaki wpływ na brak pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów miał fakt przewlekłego rozpatrywania sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia. Brak ustaleń w tym zakresie skutkuje tym, iż nie można uznać aby organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2008 roku jest prawomocny od dnia 24 lipca 2008 roku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] roku określił dla D. K. – Syndyka Masy Upadłości Zakładów "A" Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w R., wysokość zaległości w opłacie za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2006 roku w wysokości 120.604 zł. Organ wskazał jednocześnie, że opłata podstawowa wynosi 25,15 zł, a opłata podwyższona – 51.951,49 zł. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania podając, że strona złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza na 5 miesięcy wcześniej (dnia 31 stycznia 2006 roku), ale wniosek ten był niekompletny. Wniosek został uzupełniony przez stronę w dniu 23 sierpnia i 8 listopada 2006 roku. A w momencie gdy wniosek był kompletny, organ niezwłocznie wydał pozwolenie zintegrowane. Sprawy dotyczące wniosków o wydanie pozwolenia zintegrowanego to sprawy złożone, a dokumentacja winna być właściwie przygotowana przez stronę. Prawidłowe przygotowanie dokumentacji rzutuje na ocenę, czy zwłoka w wydaniu decyzji jest zawiniona przez organ, czy stronę. Jak wywodził organ, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zebrany materiał dowodowy wykazały, że wydanie pozwolenia zintegrowanego po terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego spowodowane było niekompletną dokumentacją złożoną przez stronę, a nie zwłoką organu. Strona wniosek o pozwolenie zintegrowane uzupełniła w dniach 23 sierpnia i 8 listopada 2006 roku. Po uzupełnieniu dokumentacji, organ przekazał projekt decyzji do uzgodnienia Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w dniu 14 listopada 2006 roku. Po uzgodnieniu projektu decyzji przez ten organ (w dniu 22 grudnia 2006 roku), organ wydał decyzję – pozwolenie zintegrowane w dniu [...] roku. Na tej podstawie organ I instancji wyjaśnił, że nadal podtrzymuje swoje stanowisko, że strona zobowiązana jest do ponoszenia w podwyższonej wysokości opłaty za brak wymaganego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2006 roku. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o braku zaległości, względnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w I instancji, bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniami co do dalszego postępowania. W motywach odwołania strona zarzuciła, że adresat decyzji został wadliwie określony (w toku postępowania doszło do zmiany osoby pełniącej funkcje syndyka). Nadto strona odwołująca się wskazała, że organ w uzasadnieniu decyzji podjął niedozwoloną polemikę z treścią wyroku WSA wydanego w sprawie. Owszem organ przedstawił prawidłowo kolejność występujących faktów, ale wyciągnął nieprawidłowe wnioski. Zdaniem organu, powodem nie wydania w terminie pozwolenia zintegrowanego była okoliczność, że wniosek strony o wydanie takiego pozwolenia był niekompletny. Jednakże, gdyby doszło do zachowania terminów rozpoznania sprawy, nawet gdyby wniosek był niekompletny i tak pozwolenie powinno być wydane w terminie. Na tej podstawie strona uznała, że w sprawie został naruszony przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku uchyliło kwestionowane rozstrzygniecie I instancji, orzekło w odpowiednim zakresie, a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję I instancji. Organ odwoławczy, po uchyleniu decyzji I instancji, orzekł że podmiotem zobowiązanym dla którego określono wysokość zaległości w opłacie za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w II półroczu 2006 roku są Zakłady "A" Spółka Akcyjna w upadłości – Syndyk Masy Upadłości. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że wbrew poglądowi przedstawionemu w odwołaniu, stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Strona złożyła wniosek o wydanie pozwolenia w dniu 31 stycznia 2006 roku, a stare pozwolenie zintegrowane wygasało z dniem 30 czerwca 2006 roku. Wydanie nowego pozwolenia możliwe było do dnia 31 lipca 2006 roku. Tym niemniej, do tej daty wniosek strony nie był kompletny. Pismem z dnia 13 lipca 2006 roku Starostwo Powiatowe w R., po uzgodnieniu z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska i stroną odwołująca się, cofnęło wniosek o uzgodnienie projektu pozwolenia. W ten sposób organ stworzył stronie szanse na uzupełnienie tego wniosku, które to nastąpiło w dniu 23 sierpnia i 8 listopada 2006 roku. W tej sytuacji organ ocenił, że argumenty strony odwołującej się nie są słuszne. Uznanie przez organ uzgadniający projekt pozwolenia (Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska), że wniosek o wydanie tego pozwolenia był jest kompletny spowodowało, iż zaistniała sytuacja, o której stanowi przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten określa, iż do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W konkluzji uzasadnienia organ podał, że błędne było wymienienie w decyzji I instancji osoby, która pełniła funkcje syndyka masy upadłości z imienia i nazwiska, zatem organ odwoławczy w tym zakresie uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie i orzekł w sposób prawidłowy. Syndyk Masy Upadłości Zakładów "A" Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w R., w skardze do sądu administracyjnego, wniósł o uchylenie decyzji II, jak i I instancji. Strona zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 292 pkt 1 w zw. z art. 209 ust. 2 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że pomimo nie wydania w terminie pozwolenia zintegrowanego, należało zastosować opłatę podwyższoną. W sprawie doszło także do naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organy ponownie rozpoznając sprawę nie uwzględniły oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 maja 2008 roku wydanym w tej sprawie. Strona zwróciła uwagę także na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż wobec uprawdopodobnienia przez podmiot, że nie ponosi on odpowiedzialności za brak pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów i że spowodowane to było wyjątkowo przewlekłym rozpoznawaniem sprawy przez właściwy organ, bezwzględne podwyższenie o 100 % opłaty za gospodarcze korzystanie ze środowiska byłoby trudne do pogodzenia z konstytucyjną zasadą państwa prawa. W odniesieniu do naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona wskazała, że organ odwoławczy całkowicie zignorował pogląd wyrażony w wyroku sądu administracyjnego wydanym w sprawie. Sąd tymczasem wyraźnie napisał, że wniosek o wydanie pozwolenia złożony na 5 miesięcy przed terminem, został złożony z wystarczającym wyprzedzeniem. Z chronologii postępowania, w ocenie strony skarżącej wynika, że opóźnienie nie było spowodowane przez stronę. Wniosek został złożony w dniu 31 stycznia 2006 roku, a przesłanie wniosku do Ministra i publiczne ogłoszenie o złożeniu wniosku nastąpiło dopiero dnia 21 marca 2006 roku. Projekt pozwolenia zintegrowanego wraz z wnioskiem o jego uzgodnienie został przekazany organowi ochrony środowiska dopiero w dniu 7 czerwca 2006 roku. Organ ochrony środowiska dwukrotnie odraczał termin uzgodnienia projektu. Takie działanie organów, w ocenie strony skarżącej, spowodowało narażenie strony na możliwość poniesienia dotkliwych konsekwencji finansowych. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zwłoka organu w rozpoznaniu sprawy nie może powodować ujemnych skutków dla strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na wstępie rozważań wskazać należy na unormowanie przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005). Ustanie mocy wiążącej oceny prawnej może spowodować zmiana, po wydaniu orzeczenia, istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie. Przedstawione poglądy wynikają bezpośrednio z orzecznictwa (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2001 roku, SA/Rz 434/00, Palestra 2002/9-10/199; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 roku, I SA/Ka 2408/98, Lex Nr 44392; wyrok NSA z dnia 28 października 1999 roku, IV SA 1840/97, Lex Nr 47850 i inne). Wykładnia zawarta w przytoczonych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowana na podstawie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jest aktualna również na gruncie obecnego stanu prawnego. W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy podać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zajmował się już skargą strony skarżącej na wcześniej wydane decyzje w przedmiocie określenia wysokości zaległości w opłacie za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia. Wówczas Sąd mocą wyroku z dnia 19 maja 2008 roku, sygn. akt: II SA/Łd 237/08 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd zawarł zalecenia co do ustaleń, które powinien poczynić organ w toku ponownego postępowania wyjaśniającego. Jednocześnie Sąd zawarł opinię, że nie można w sprawie całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności, z powodu których jednostka nie posiada pozwolenia zintegrowanego. W tym kontekście Sąd wyraźnie wskazał, że strona złożyła wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego z wystarczającym wyprzedzeniem, bowiem wynosiło ono 5 miesięcy. Nadto, Sąd napisał, że z załączonego do akt pozwolenia zintegrowanego nie wynika, by przyczyną tak opóźnionego rozstrzygnięcia wniosku o wydanie tego pozwolenia były braki dokumentacji, czy jakiekolwiek inne działania, czy zaniechania strony skarżącej. W kontekście tych uwag podkreślić ponownie należy, iż organ administracji ponownie prowadzący postępowanie związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonym w wyroku sądu administracyjnego wydanym w tej sprawie. Tymczasem organy administracji obu instancji ponownie prowadząc postępowanie stwierdziły, że wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza dla strony skarżącej spowodowane było złożeniem przez tę stronę niekompletnego wniosku. Owszem, w toku prowadzonego postępowania okazało się, że wniosek złożony przez stronę był niekompletny. Nie mniej jednak organ doszedł do takiego wniosku dopiero po kilku miesiącach. Wniosek, co już wielokrotnie zostało podkreślane, został złożony w dniu 31 stycznia 2006 roku. Dnia 21 marca 2006 roku organ podjął działania w celu publicznego ogłoszenia zamieszczenia danych o wniosku strony skarżącej w publicznie dostępnym wykazie. Braków rzeczonego wniosku dopatrzył się dopiero organ ochrony środowiska, któremu organ prowadzący postępowanie przekazał całość dokumentacji wraz z projektem pozwolenia w dniu 7 czerwca 2006 roku. Daty te nie powinny być kontestowane przez organy, gdyż wynikają one z decyzji organu I instancji. Zestawienie tych dat wskazuje na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza przez organy administracji. Na dezaprobatę zasługuje fakt, że postępowanie było prowadzone przez organy właściwe przez kilka miesięcy oraz to, iż braków wniosku wszczynającego postępowanie dopatrzył się dopiero organ czyniący w sprawie uzgodnienia. Wytłumaczeniem dla tak przewlekłego prowadzenia postępowania nie może być zarzut, że dokumentacja obejmująca wniosek o wydanie pozwolenia wraz z niezbędnymi załącznikami była obszerna. Organ nie może się także usprawiedliwiać argumentem, że materia tego postępowania jest trudna, czy skomplikowana. Organ administracji powołany do rozpatrywania danego rodzaju spraw musi dysponować odpowiednimi zasobami ludzkimi, jak również posiadać odpowiednią wiedzę do prowadzenia takich spraw. Rekapitulując dotychczasowe rozważania Sąd pragnie po raz kolejny podkreślić pogląd zawarty we wcześniejszym wyroku, iż wniosek o wydanie pozwolenia złożony został przez stronę skarżącą z pięciomiesięcznym wyprzedzeniem, które było wystarczające do merytorycznego zakończenia postępowania. Uwadze organów nie mogą umknąć przepisy art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 35 stanowi bowiem, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Tym niemniej, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przy czym, do terminów określonych w cytowanych przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego). Owszem, rację ma organ wskazując na przepis art. 35 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże organ dopiero po 5 miesiącach od otrzymania wniosku wszczynającego postępowanie dopatrzył się w nim braków. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie naruszyły przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku na mocy art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę 457 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (240 zł), wpis od skargi (200 zł) i wydatki jednego radcy prawnego w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). K.O.