II SA/Łd 81/10

Dnia 4 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi Miasta Ł. – miasta na prawach powiatu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Miasta Ł.– miasta na prawach powiatu kwotę 528 (pięćset dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS II SA/Łd 81/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Starosta [...] na podstawie art. 132 w związku z art. 26 ust. 2 i 3, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 12 ust. 4a, 4b, 4f i 5, art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w związku z art. 128, art. 132, art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) orzekł o zmianie decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. w sprawie ustalenia odszkodowania za przejętą pod drogę publiczną nieruchomość położoną w Ł., oznaczoną jako działka nr 114/13, w ten sposób, że w pkt 3 sentencji decyzji zobowiązał Miasto Ł. – miasto na prawach powiatu do wypłacenia odszkodowania osobom określonym w pkt 2 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż decyzją własną z dnia [...]r. rozstrzygnął o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną i zobowiązał do wypłacenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość Gminę Miasto Ł. Dalej wskazał, iż w dniu [...]r. wpłynęło odwołanie Prezydenta Miasta Ł., w którym zarzucił błędne wskazanie jednostki samorządu terytorialnego zobowiązanej do zapłaty odszkodowania. Starosta wskazał, iż jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, która odsyła do przepisów z dnia 16 grudnia 2005r. ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego oraz przepisów ustawy z dnia 21 marca 1989r, o drogach publicznych, przepisów ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi niezależnie od kategorii finansowane są z budżetu państwa. Starosta wywiódł, iż odszkodowanie w niniejszej sprawie powinno być zatem wypłacone z budżetu Miasta Ł. - miasta na prawach powiatu, zasadne było zatem rozstrzygnięcie o zmianie decyzji z dnia [...]r. Wyjaśnił, iż rozstrzygnięcie takie było możliwe, gdyż stosownie do art. 132 §1 Kpa jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony a organ, który wydał decyzję uzna, że to odwołanie zasługuje na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Uregulowanie takie stosuje się także do sytuacji, gdy odwołanie wiosła jedna ze stron a pozostałe wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ w dniu 6 lipca 2009r. na dziennik Starostwa wpłynęło pismo A. Z.-S., w którym wyraziła wymaganą zgodę, taką też zgodę wyraził Zarząd Dróg i Transportu w piśmie z dnia 9 lipca 2009r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta Ł. podnosząc, iż Starosta [...] wydał decyzję bez podstawy prawnej. Wyjaśnił, iż organ I instancji może w ramach samokontroli, na podstawie art. 132 Kpa, uchylić lub zmienić nieostateczną decyzję, ale tylko wtedy, gdy w całości uwzględni odwołanie, zatem gdy wszystkie żądania strony zostaną uwzględnione. Strona podniosła, iż w przedmiotowym odwołaniu wskazywała, że część przedmiotowej działki była zajęta pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998r. zgodnie z ustawą o drogach publicznych, co stanowi przesłankę do nabycia jej własności przez Miasto Ł. z dniem 1 stycznia 1999r. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zdaniem strony uwzględnienie odwołania w całości wymagało od organu odwoławczego ustosunkowania się również do tej kwestii, podniósł także zarzut niewłaściwej oceny dowodu przyjętego w sprawie, gdyż wartość jednostkowa gruntu jest znacznie zawyżona w stosunku do wartości nieruchomości podobnych występujących na rynku. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. zmienioną decyzją z dnia [...]r. w pkt 3 i orzekł o zobowiązaniu Miasta Ł. – miasta na prawach powiatu do wypłacenia odszkodowania osobie określonej w pkt 2 w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. Uzasadniając organ odwoławczy, powołując się na wykształcone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż postępowanie dowodowe nie jest prowadzone przez organ w wypadku art. 132 Kpa, w tym postępowaniu organ I instancji podejmuje następujące czynności procesowe: zawiadamia strony o wniesieniu odwołania, następnie ustala, czy może skonsumować kompetencję do samokontroli decyzji - ustala zatem łączne wystąpienie przesłanek. W ramach samokontroli decyzji organ administracji najpierw musi dokonać kontroli własnego postępowania, jakie przeprowadził przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Powinien ponownie rozpoznać sprawę i ustalić, czy stanowisko zajęte poprzednio w danej sprawie może być zmienione czy nie. W kolejnej fazie powinien skonfrontować to swoje stanowisko z żądaniem stron wyrażonym w odwołaniu. Jeżeli organ ustali, że nie może wzruszyć własnej decyzji - bowiem przesłanki z art. 132 § 1 i 2 Kpa nie zostały spełnione - to w terminie 7 dni powinien przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi II instancji. Wbrew brzmieniu przepisu art. 132 § 1 Kpa niedopuszczalne jest wydanie decyzji kasacyjnej, która ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji, ani też decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Podkreślił, iż częściowa zmiana przez organ I instancji decyzji, od której strona wniosła odwołanie, zgłaszając także inne wnioski zmierzające do definitywnego zakończenia sprawy, nie mieści się w uprawnieniach określonych w art. 132 § 1 Kpa. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż Prezydent Miasta Ł. w pierwszym odwołaniu podnosił fakt zobowiązania niewłaściwego podmiotu do wypłaty ustalonego odszkodowania oraz zajęcia części przedmiotowej działki pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., natomiast nie podnosił kwestii zawyżenia wartości jednostkowej gruntu. Odnosząc się do kwestii niewyjaśnienia faktu zajęcia części przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie będzie ona przedmiotem rozpatrzenia, gdyż w obrocie prawnym istnieje decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Nr [...] (utrzymana decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]) o ustaleniu lokalizacji drogi powiatowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie odcinka ul. A (drogi powiatowej) wraz z włączeniem do ronda "B" istniejącej ul. C (drogi gminnej) m. in. na działce nr 114/13. Stosownie zaś do art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości lub ich części, które z dniem, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ wywiódł, iż skoro w obrocie prawnym istnieje decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi powiatowej z dnia 23 stycznia 2008 r., to w niniejszym postępowaniu należy się odnieść jedynie do ustalenia odszkodowania na jej podstawie za nieruchomość, która stała się z mocy prawa własnością Miasta Ł. z dniem [...]r. Dodał, iż kwestia ewentualnego zajęcia nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz jej nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego winna być podnoszona przez Prezydenta Miasta Ł. przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powiatowej. Ustosunkowując się do zarzutu zawyżenia wartości jednostkowej gruntu Wojewoda wyjaśnił, iż rzeczoznawca majątkowy przy piśmie z dnia 23 marca 2009 r. ustosunkował się do wszystkich uwag zgłoszonych przez Urząd Miasta Ł. przy piśmie z dnia 19 lutego 2009 r. Podał, iż oszacowanie wartości rynkowej nieruchomości dokonano wg stanu na dzień 23 stycznia 2008 r. i wartości z dnia 19 listopada 2008 r., natomiast podstawę do ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną stanowiła wartość rynkowa ustaloną w operacie szacunkowym, sporządzonym w dniu 16 grudnia 2008 r. przez rzeczoznawcę majątkowego , wartość działki nr 114/13 określono na kwotę 7 198,00 zł. Do określenia wartości nieruchomości zastosowano podejście porównawcze oraz metodę korygowania ceny średniej, lokalizację nieruchomości określono jako średnio korzystną w odniesieniu do nieruchomości przyjętych do porównania. Organ wskazał, iż różnica w odnotowanych cenach transakcyjnych wynikała głównie z lokalizacji ogólnej nieruchomości, dostępności komunikacyjnej, jakości drogi dojazdowej oraz stopnia i charakteru zagospodarowania terenów sąsiadujących. Nadto, iż z uwagi na fakt, iż na analizowanym rynku nie odnotowano wystarczającej ilości transakcji gruntami zajętymi pod drogi publiczne, wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości oszacowano na podstawie analizy cen transakcyjnych dotyczących niezabudowanych działek gruntu o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych (pozostałych terenów zabudowanych strefy niezurbanizowanej). Reasumując Wojewoda wskazał, iż wobec faktu, iż decyzja organu I instancji odnosiła się jedynie do pkt. 3 decyzji z dnia [...]r., w kwestii zmiany podmiotu zobowiązanego do wypłaty ustalonego odszkodowania, a strona odwołująca się podniosła w odwołaniu z dnia [...]r. zawyżenie wartości jednostkowej gruntu oraz fakt zajęcia części przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., odniósł się w powyższej decyzji do całości żądania strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Miasto Ł. – miasto na prawach powiatu, zarzuciło naruszenie art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną poprzez ich niezastosowanie, nieuwzględnienie faktu przejścia prawa własności z dniem 1 stycznia 1999r. części przedmiotowej działki zajętej pod drogę publiczną na rzecz Miasta Ł. oraz poprzez ustalenie i przyznanie odszkodowania za tę część nieruchomości. Nadto art. 7 w związku z art. 77 §1 Kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności pominiecie, ze część przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998r. była zajęta pod drogę, art. 97 §1 pkt 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii przejścia prawa własności części działki, art. 138 §1 pkt 2 Kpa poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej jako p.p.s.a.). Kontrola ta polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa (w tym prawa materialnego, procedury administracyjnej oraz reguł kompetencji) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do nieprawidłowego zastosowania, a w konsekwencji naruszenia, przepisów art. 132 i art. 133 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 132 §1 Kpa, jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Natomiast w sytuacji, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, organ I instancji może działać w ramach §1, jednakże wyłącznie, gdy pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę zgodnie z żądaniem odwołania. Jednocześnie jednak organ I instancji, jak wynika z art. 133 Kpa, ma jedynie 7 dni na uchylenie lub zmianę swojej decyzji, a co za tym uwzględnienie w całości żądania odwołania, jeżeli w tym terminie nie wyda nowej decyzji wówczas obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie. Przywołana regulacja prawna pozwala organowi I instancji na samodzielne, ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją nieostateczną, po wniesieniu odwołania i bez nadawania mu dalszego biegu. Ta kompetencja do "samokontroli" organu ma charakter wyjątkowy, bowiem zasadą jest związanie organu wydającego własną decyzją od momentu jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 Kpa). Przede wszystkim wymaga spełnienia łącznego wszystkich przesłanek, ponieważ wzruszenie decyzji w trybie art. 132 Kpa przy niedopełnieniu któregokolwiek z warunków ustanowionych w §1 i §2 art. 132 Kpa, jak i przy niezachowaniu terminu ustawowego z art. 133 Kpa stanowi naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania. Przesłanka materialna samokontroli w postępowaniu odwoławczym przybiera postać uznania przez organ I instancji, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Ustalenie jej zaistnienia wymaga ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji nieostatecznej, a następnie zestawienia ponownego rozstrzygnięcia z żądaniem strony. Należy więc przestrzegać tożsamości sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji i zestawić ją z żądaniami (zarzutami, wnioskami) odwołującej się strony. Częściowa zmiana przez organ I instancji decyzji, od której strona wniosła odwołanie, zgłaszając także inne wnioski zmierzające do definitywnego zakończenia sprawy, nie mieści się w uprawnieniach określonych w art. 132 § 1 Kpa (wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2005r., sygn.akt VI SA/Wa 1513/05, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex 190921). Organ I instancji może uchylić lub zmienić własną decyzję w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie. Upływ tego terminu rodzi obowiązek przekazania sprawy organowi odwoławczemu (wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 1758/06, niepul., dostępny w Lex nr 329111). W niniejszej sprawie organ I instancji w ramach samokontroli, w trybie art. 132 i art. 133 Kpa, wydał zaskarżoną decyzje organu odwoławczego, jednakże analiza kroków podejmowanych przez Starostę [...] wskazuje na popełnione uchybienia. Po pierwsze Starosta [...] niewątpliwie uchybił terminowi zakreślonemu w art. 133 Kpa, jak bowiem wynika z akt sprawy odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. nadał na poczcie w dniu [...]r. Przedmiotowy dokument do organu wpłynął w dniu [...]r. i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wydania decyzji w ramach "samokontroli", natomiast stosowne rozstrzygnięcie wydane zostało dopiero w dniu [...]r., proste zestawienie powyższych dat jednoznacznie wskazuje na uchybienie terminowi wyraźnie określonemu i wymaganego przywołanym art. 133 Kpa. Po wtóre Starosta nie uwzględnił w całości żądania strony, rozumianego jako uwzględnienie co do treści żądania zawartego w odwołaniu oraz uwzględnienie żądania co do zakresu zmiany lub uchylenia decyzji. Wymóg uwzględnienia odwołania w całości ma charakter bezwarunkowy. Jeśli organ uznaje, że w całości lub jakiejkolwiek tylko części nie może ono być uwzględnione, przesłanka materialnoprawna nie zostaje zrealizowana. Ustalenie zaistnienia tej przesłanki wymaga ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji nieostatecznej, a następnie zestawienia ponownego rozstrzygnięcia z żądaniem strony. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta Ł. w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. zarzucał błędne określenie podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod rozbudowę drogi publicznej. Argumentował, iż stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, który odsyła do przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów ustawy z dnia 21 marca 1989r. o drogach publicznych oraz przepisów ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Krajowym, odszkodowania za nieruchomości nabywane w granicach miasta na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi niezależnie od kategorii dróg finansowane są z budżety tych miast. Starosta [...] uwzględniając w tym zakresie żądanie odwołania, decyzją z dnia [...]r. zmienił decyzję własną z dnia [...]r. wskazując w pkt 2, iż podmiotem obowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Miasto Ł. – miasto na prawach powiatu. Należy jednak zauważyć, iż na tym zarzucie nie kończyło się omawiane odwołanie, jego zakres był znacznie szerszy. Prezydent Miasta Ł. podniósł bowiem nadto, iż część przedmiotowej działki była zajęta pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998r. zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, co stanowi przesłankę do nabycia jej własności przez Miasto Ł. z dniem 1 stycznia 1999r., na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Starosta [...] działając w ramach art. 132 Kpa, który wymaga stwierdzenia, iż odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, zupełnie nie odniósł się do tej części odwołania. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż w sytuacji, gdy odwołanie zawiera kilka wniosków, jeżeli nawet część z nich jest zasadna, zaś część nie ma oparcia w przepisach prawa, to pominięcie tych niezasadnych i wydanie decyzji w warunkach art. 132 Kpa nie jest dopuszczalne. Przy ocenie czy odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, należy uwzględniać nie tylko wnioski odwołania co do zaskarżonej decyzji, lecz także merytoryczną treść żądania. W sytuacji gdy organ administracji uzna, że odwołanie jednej strony zasługuje na uwzględnienie jedynie w części albo że z wniesionych przez wszystkie strony odwołań na uwzględnienie zasługuje jedno odwołanie lub tylko niektóre z odwołań, wówczas nie może skorzystać z uprawnień przewidzianych w przepisie art. 132 Kpa (wyrok NSA z dnia 27 marca 1985 r., sygn.akt III SA 119/85, publ. ONSA 1985/1/16; PiP 1990/3/113). Z powyższego wywieść należy, iż uznanie, że odwołanie tylko w części zasługuje na uwzględnienie zobowiązuje organ I instancji do przekazania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie określonym w art. 133 Kpa. Jeśli organ I instancji stwierdzi, iż zachodzą przesłanki do wydania decyzji w trybie i w terminie określonych w art. 132 i art. 133 Kpa, wówczas związany obowiązującymi przepisami prawa obowiązany jest odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania i do pełnej jego argumentacji, wywiedzione wnioski zobligowany jest następnie uzasadnić w sposób wynikający z art. 107 §3 Kpa. W niniejszej sprawie organ pominął część wniosków strony i w żaden sposób nie odniósł się do nich w swojej decyzji z dnia 13 lipca 2009r. Jeśli bowiem uznał, iż w postępowaniu o odszkodowanie nie można skutecznie postawić zarzutu dotyczącego wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej to powinien był odnieść się do tej kwestii. Z pewnością natomiast takiego zarzutu w odwołaniu nie można pominąć i orzec w trybie art. 132 Kpa, który bezwzględnie wymaga stwierdzenia, iż odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie. Ponownie rozpatrując odwołanie strony skarżącej, organ administracji obowiązany jest mieć na uwadze powyższe uwagi i obowiązującą regulację prawną, przede wszystkim zaś w pełnym zakresie zająć się rozpatrzeniem sprawy. Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego. ar