II SA/Łd 81/15

Dnia 5 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania J.J., uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – K. K. pozwolenia na budowę budynku garażowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej, na działce o nr ewid. 122/1, w obrębie [...], położonej przy ul. A 7 w Ł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 ze zm., dalej jako: "P.b."). Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania J. J., uchylił decyzję pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), jak również art. 35 ust. 1, 3 i 4 P.b. Stwierdzone nieprawidłowości oraz konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) powodują, iż w decyzja pierwszoinstancyjna powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta. W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent winien wyjaśnić stan techniczny budynku odwołującej, właściwie uzasadnić lokalizację projektowanego budynku w granicy, ewentualnie rozważyć inną jego lokalizację oraz zobowiązać inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, poprzez uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanych kwestiach, wydając postanowienie w trybie art. 35 ust. 3 P.b. i dopiero po zgromadzeniu całości materiału dowodowego i sprawdzeniu w trybie art. 35 ust. 1 P.b. wydać właściwe rozstrzygnięcie. Powyższe rozstrzygnięcie zakwestionowała w drodze skargi do sądu administracyjnego K. K., w której wywodziła, iż pogląd organu odwoławczego nie jest uzasadniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia. J. J. w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 roku wniosła o oddalenie skargi wywodząc w szczególności, iż planowana lokalizacja inwestycji w granicy z jej działką i bezpośrednio przy jej budynku spowoduje dalsze zniszczenie mienia oraz zagrożenia dla zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn, a w szczególności gdy doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, wygaśnięcia rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem skargi, bądź zrealizowania takiego rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 85/05, Lex nr 188791). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, że mamy do czynienia właśnie z bezprzedmiotowością skargi. Nie przesądza o tym jednak ocena zasadności zarzutów skargi, lecz fakt, iż po jej wniesieniu organ pierwszej instancji, w wykonaniu zaskarżonej decyzji, wydał kolejne rozstrzygnięcie. W takiej sytuacji uznać należy, iż zaskarżona decyzja została niejako skonsumowana, spełniła swoją rolę o tyle, że postępowanie zostało ponownie przeprowadzone i zakończone. Podczas rozprawy skarżąca okazała decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to może kwestionować strona skarżąca w drodze odwołania do organu drugiej instancji. Z tego wynika, że dalsze postępowanie sądowoadministracyjne, mające na celu weryfikację ostatecznej decyzji kasatoryjnej, która jest przedmiotem skargi, a po której zapadało kolejne rozstrzygnięcie organów administracji, byłoby niecelowe, tym bardziej, że uruchomione mogą zostać przez stronę skarżącą kolejne środki odwoławcze w toku dalszego postępowania administracyjnego. Wydanie w trakcie postępowania administracyjnego decyzji sprawiło, iż zaskarżona decyzja została definitywnie wykonana, wypełniając swoją rolę. Z tych względów uznać należy, że postępowanie ze skargi na decyzję kasatoryjną Wojewody [...] z dnia [...] stało się w tej konkretnej sprawie bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z tym sąd orzekł, jak w sentencji. a.tp.