II SA/Łd 820/08

Dnia 17 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o sprostowanie oraz uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 roku, sygn. akt: II SA/Łd 820/08; 2. odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 roku, sygn. akt: II SA/Łd 820/08. LS Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 roku, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 roku, sprawy ze skargi M. K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w Ł. z dnia [...], w przedmiocie odmowy udzielenia informacji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prokuratora Rejonowego w Z. z dnia [...] oraz zasądził od Prokuratora Okręgowego w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 18 marca 2009 roku. W dniu 1 kwietnia 2009 roku skarżący złożył wniosek o uzupełnienie oraz sprostowanie powyższego wyroku. W treści wniosku wskazał, że na podstawie art. 156 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi on o uzupełnienie wyroku poprzez zobowiązanie organu do przekazania mu pozostałej informacji prostej wynikającej z jego wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne. Strona żąda sprostowania tegoż wyroku, na podstawie art. 157 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podane w jej treści. W dalszej części wniosku skarżący podjął polemikę z treścią uzasadnienia wyroku poprzez zarzucenie Sądowi, iż nie zawarł w tym uzasadnieniu wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 roku, II CKN 817/97, OSNC 1999/1/16). Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 roku, II CZ 48/67, OSNC 1968/1/10). Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego. Dlatego każdy tego rodzaju wypadek musi podlegać indywidualnej ocenie Sądu po rozważeniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku należy mieć na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 roku, OZ 887/04, niepubl.). Z treści przepisu art. 156 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i powołanych orzeczeń wynika, że sprostowanie uzasadnienia wyroku nie może prowadzić do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego i wskazaniami co do dalszego postępowania. Tymczasem argumentacja wniosku skarżącego w tym zakresie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku. Gdy strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu, winna kwestionować je w trybie skargi kasacyjnej. Z tego powodu Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym postanowienia, na mocy art. 156 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 157 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dopuszczalność uzupełnienia wyroku jest konsekwencją zasady, według której Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Uzupełnić to znaczy uczynić zupełnym, kompletnym; dopełnić; kompletować; stanowić dopełnienie czegoś. Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku jest możliwe także co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. Nie można natomiast żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze, np. żądania na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylenia wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Skarżący w treści wniosku domagał się uzupełnienia wyroku poprzez zawarcie w jego treści sformułowania o zobowiązaniu organu do przekazania mu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem. Sąd, w przedmiotowej sprawie, rozpoznawał skargę na akt w postaci decyzji administracyjnej. W sprawach skarg na takie akty, uprawnienia Sądu określone są w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla tę decyzję w całości albo w części, stwierdza jej nieważność w całości lub w części, bądź stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wynika z tego, że Sąd nie ma możliwości zobowiązać organu do działania, w postaci jakiej domaga się skarżący. Tym samym wniosek ten nie mógł być uwzględniony. Na marginesie wskazać należy, iż Sąd może zobowiązać organ do określonego działania tylko na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając skargę na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 157 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie drugim postanowienia. LS