II SA/Łd 830/12

Dnia 5 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. Decyzją z dnia [...]., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98. poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia jako: K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...] ustalającą z wniosku P. R. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku inwentarsko – składowego dla obsady do 39 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie krytego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 200m³ na terenie działki o nr ewid. 573, położonej w miejscowości B. nad Pilicą, gm. M. W toku postępowania ustalono, iż wnioskiem z dnia 19 stycznia 2011r. P. R. wystąpił do Wójta Gminy M. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Po dwukrotnym uchyleniu decyzji organu I instancji, wydanej w przedmiotowej sprawie, organ wezwał wnioskodawcę do określenia przedmiotu inwestycji w zakresie rodzaju i charakterystycznych parametrów projektowanego zbiornika oraz udokumentowania powierzchni gospodarstwa rolnego, którego jest władającym. W odpowiedzi inwestor uzupełnił dokumentację o wyjaśnienia obejmujące opis przeznaczenia projektowanego zbiornika, jego charakterystyczne parametry oraz informacje dotyczące posiadanej powierzchni gospodarstwa rolnego. Po stwierdzeniu zgodności wniosku z wymogami formalnymi oraz zebraniu dodatkowych wyjaśnień, Wójt Gminy M. stwierdził, iż przedmiotowa działka znajduje się na terenie pozbawionym obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto ustalono, iż planowana inwestycja zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie jest zaliczona do przedsięwzięć dla których przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem deklarowana we wniosku przez wnioskodawcę projektowana ilość Dużych Jednostek Przeliczeniowych (DJP) na poziomie do 39DJP, nie kwalifikuje projektowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie oddziałujących na środowisko, dla których wymagane byłoby przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Do przedsięwzięć takich, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczane są bowiem budynki i obiekty, w których planowana jest hodowla lub chów o obsadzie powyżej 40 DJP. Następnie, w celu oceny zgodności z obowiązującymi przepisami w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego planowanego sposobu zagospodarowania terenu, organ I instancji przeprowadził analizę w zakresie łącznego spełnienia warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., powoływana w tekście uzasadnienia jako; ustawa). Wokół terenu inwestycji stanowiącego fragment przedmiotowej działki, którego dotyczy wniosek wyznaczono obszar analizy architektoniczno – urbanistycznej, zgodnie z dyspozycją § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U., nr 164, poz. 1588), a następnie stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 61 ust. 4 ustawy. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy oraz załączonego do wniosku zaświadczenia ustalono, iż inwestor jest władającym gospodarstwem rolnym o powierzchni około 21ha co przewyższa średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy M. wynoszącą 4,7ha. Ustalono ponadto, że zostały łącznie spełnione wszystkie pozostałe warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a przedmiotowa inwestycja nie będzie naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Lokalizowana będzie bowiem na terenie już istniejącej zabudowy zagrodowej, na której występują budynki związane z produkcją rolniczą i działalnością hodowlaną. W związku z powyższym Wójt Gminy M., decyzją z dnia [...], na podstawie art. 4 ust. 2, pkt 2, art. 59 pkt 1, art. 60 pkt 1, 2 i 4, art. 61 oraz art. 64, ust. 1 ustawy ustalił warunki zabudowy z wniosku P. R. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. K. zarzucając naruszenie przepisów prawa budowlanego poprzez sankcjonowanie zabudowy dla inwestora w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy z działką sąsiednią, co sankcjonuje zabudowę w granicy. Skarżąca nie wyraziła zgody na zabudowę w granicy z jej działką, bowiem taka zabudowa narusza jej prawa. Ponadto budynek o wysokości 6m spowoduje zacienianie jej działki, a spadek dachu w przedziale 15 – 35 stopni spowoduje zmianę stosunków wodnych i zalewanie jej działki. Skarżąca nie będzie również mogła zrealizować planowanej zabudowy na swojej działce. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego na gruncie przepisów omawianej ustawy po uwzględnieniu dokonanych ustaleń w zakresie zagospodarowania terenu, nie ma wątpliwości co do tego, że projektowane zadanie stanowić będzie dopełnienie istniejącej zabudowy na działce wnioskodawcy i służyć będzie prowadzonej działalności rolniczej i hodowlanej. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni około 21ha, które przekracza średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie M. wynoszącą 4.70 ha. Wobec tego w sprawie ma zastosowanie powołany wyżej przepis art. 61 ust. 4 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy podejmowana jest na pierwszym etapie procesu budowlanego i nie przesądza jeszcze o tym. że zamierzenie nią objęte będzie realizowane. Wydając decyzje organ co do zasady nie przesądza też o usytuowaniu obiektu w określonym miejscu, w tym nie wskazuje odległości projektowanej zabudowy od granic nieruchomości czy istniejących obiektów. Decyzja ta jest aktem wstępnym i nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a w efekcie do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów innych osób. Rolą decyzji jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 ustawy, do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Organ wskazał także, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno – budowlanych. Kwestie te nie należą bowiem do przedmiotu postępowania o warunkach zabudowy. O tym zaś rozstrzygać może jedynie organ wydający pozwolenie na budowę, związany powyższymi przepisami i wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Zakres ochrony interesów osób trzecich jest więc różny dla każdego z postępowań, a o ostatecznym kształcie projektowanego obiektu przesądzi organ architektoniczno – budowlany. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do sądu administracyjnego wniosła H. K., która zarzuciła naruszenie przepisów ustawy przez przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, z uwagi na pkt 4 powołanego artykułu, a także naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1b oraz pkt 7 i pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r., gdyż według zaskarżonej decyzji teren inwestycji oznaczony graficznie, jest w granicy z działką skarżącej, podczas, gdy według wskazanych przepisów, linia zabudowy powinna być w odległości 3m od granicy ze skarżącą. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie § 29 ww. rozporządzenia z uwagi na okoliczność, iż budowa w granicy na wysokość 6m spowoduje spływ wód opadowych na działkę skarżącej, jak również przez wyznaczenie lokalizacji zbiornika na gnojowicę w granicy, podczas gdy zbiornik powinien być oddalony od granicy na odległość co najmniej 3m, a przy sąsiedztwie budynków na pobyt stały ludzi w odległości co najmniej 10m od granicy. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w przedmiocie warunków zabudowy. Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647), która w przepisie art. 59 ust. 1 stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając ma uwadze charakter projektowanej zabudowy oraz jej lokalizację należy także wskazać na przepis ust. 4 art. 61 ustawy, który pozwala nie stosować wymagań określonych w ust. 1 pkt 1 tegoż artykułu do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Uwzględniając, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez inwestora wynosi około 21ha, zaś średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie Gminy M. to tylko 4,7ha, zatem wydanie decyzji wnioskowanej przez inwestora mogło nastąpić po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Powyższa konstatacje pozwala pominąć, jako niezwiązane z istotą sprawy, te wszystkie zarzuty skargi, które odwołują się do naruszenia przez organy przepisu art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy. Skoro bowiem zasada "dobrego sąsiedztwa" statuowana owym przepisem nie stanowiła w niniejszej sprawie wyznacznika dla możliwości ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, to tym samym organy nie mogły wydać kwestionowanych z decyzji z pogwałceniem owej zasady. Nie można także zgodzić się z zarzutem dowolności organu przy ustalaniu wielkości gospodarstwa prowadzonego przez inwestora. Kwestia ta była elementem odrębnego ustalenia przez organ I instancji, który w powyższym zakresie dysponował nie tylko oświadczeniem inwestora, ale także zaświadczeniem Urzędu Gminy M. z dnia 2 grudnia 2011r., z którego wynika, iż inwestor jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni 10,41ha, a wraz z żoną współwłaścicielem 2.56ha i dzierżawcą dalszych 8.45ha użytków rolnych. Powyższe ustalenia są wystarczające do wyprowadzenia wniosku o zbędności spełnienia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy dla zabudowy zagrodowej projektowanej przez inwestora. Domaganie się przez skarżącą wykazania prawa inwestora do dysponowania całą powierzchnią gospodarstwa na cele budowlane nie znajduje oparcia w treści art. 61 ust. 4 ustawy. W realiach niniejszej sprawy, w szczególności uwzględniając zakres wniosku inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale i zarzuty skargi należy jednoznacznie wskazać, iż planowana inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Sąd analizując powyższą kwestię poza granicami zarzutów skargi nie stwierdził niespełnienia przez planowaną inwestycję powyższych warunków. Powyższa konstatacja dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma jednak ograniczone znaczenie bowiem pozwala uznać jedynie, iż planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ogólnymi wymaganiami stawianymi przez omawianą ustawę, nie przesądza natomiast o parametrach, cechach i wskaźnikach projektowanej zabudowy, w tym o gabarytach i formie architektonicznej obiektów budowlanych, a w szczególności o linii zabudowy. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dokonując oceny kwestionowanej decyzji z punktu widzenia powyższej regulacji należy wskazać, iż odpowiada ona prawu, bowiem kształtując niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, szerokość i wysokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy, geometrię dachu, czyni to w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji. Należy także wskazać, iż strona skarżąca nie podnosiła w powyższym zakresie wobec zaskarżonej decyzji jakichkolwiek zarzutów. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu wykreślenie na załączniku graficznym nr 1 do decyzji organu I instancji linii wyznaczających obszar planowanej inwestycji. Obszar ten obejmuje działkę nr 573 należącą do inwestora, stanowiącą obręb jednego podwórza na terenie gospodarstwa rolnego. Wydaje się, iż ostateczne wyznaczenie całego obszaru inwestycji, a więc terenu, na którym inwestycja winna być zlokalizowana, dokonane zostało poprzez zaakceptowanie przez organy wniosku inwestora. W realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności, które pozwalałyby takie stanowisko organów zakwestionować. Na załączniku nr 2 do decyzji wykreślona została także linia zabudowy. Jest to linia wyznaczona w oparciu o istniejącą zabudowę, tak na działce inwestora, jak i na działkach sąsiednich. Ponieważ na działkach w obszarze analizowanym występują zabudowania znacznie bliżej zlokalizowane od linii pasa drogowego niż projektowana zabudowa, to oczywiście należy zaakceptować sposób wyznaczenia tej linii w niniejszej sprawie, uznając przez to, iż spełnione zostały wymagania § 4 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.. Dla wyjaśnienia nieporozumienia, które zapewne jest wyłączną przyczyną zarzutu tyczącego nieprawidłowego wyznaczenia w zaskarżonej decyzji linii zabudowy, należy wskazać, iż linia ta ogranicza teren projektowanej inwestycji ale tylko od strony drogi publicznej, nie zaś od strony działek sąsiednich. Tym samym, skoro strona skarżąca formułuje zarzuty odnoszące się do nadmiernego zbliżenia projektowanej inwestycji do granicy jej działki, to tym samym nie kwestionuje przebiegu linii zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i wspomnianym już § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.. Z przepisu art. 54 omawianej ustawy, mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że decyzja taka winna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowania planowanego obiektu w terenie. Tak właśnie czynią zaskarżone decyzje. Wbrew temu co podnosi strona skarżąca kwestionowane decyzje nie określają jakichkolwiek elementów, które pozwalałby ustalić precyzyjną lokalizację projektowanej inwestycji. Decyzje ustalają jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, a więc wskazują w jakich przestrzennych granicach winna zawierać się inwestycja. To w żadnym razie nie przesądza w jakim miejscu owego obszaru inwestycja zostanie ostatecznie ulokowana, w szczególności czy będzie w linii granicy nieruchomości. Stąd zarzuty skargi formułowane w powyższym zakresie oparte na naruszeniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.), należy uznać co najmniej za przedwczesne. Istotną okolicznością jest to, że usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno – budowlany, który zatwierdza przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce. Mając na uwadze powyższe kwestie należy zwrócić uwagę, iż wśród warunków technicznych, którym będzie musiała sprostać projektowana inwestycja są nie tylko te określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U nr 132, poz. 877 ze zm.). Tak więc rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno – budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z istotą tego postępowania i naruszałoby zarówno przepis art. 54 omawianej ustawy, jak i przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r. w sprawie sygn. akt II OSK 2065/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query, M. Bator, "Nowe Zeszyty Samorządowe" 2010, nr 6, poz. 105). Konkludując należy raz jeszcze wskazać, iż wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym argumenty skarżącej odnoszące się do nadmiernego zbliżenia planowanej inwestycji do granicy z jej nieruchomością i szkodliwego wpływu owej inwestycji staną się aktualne dopiero wówczas gdy inwestor zainicjuje postępowanie oparte o przepisy ustawy – Prawo budowlane. W ramach obecnego postępowania argumenty te nie mogą być przez Sąd kompetentnie ocenione. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. a.z.