II SA/Łd 831/15

Dnia 3 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda- Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. oddala skargę E. B.; 2. odrzuca skargę J. B. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania E. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. ustalił opłatę adiacencką w wysokości 498,75 zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości położonej w T. przy ul. A 4, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 327 obr. [...], na skutek wybudowania drogi i zobowiązał do jej uiszczenia właścicielkę nieruchomości E. B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę znak [...] z dnia [...]r. zrealizowano budowę dróg-ulic: A, B, C i D. Zgodnie z protokołem odbioru końcowego robót budowlanych z dnia 30 czerwca 2011 r. budowę ulic zrealizowano wykonując między innymi: jezdnię z mieszanki mineralno-asfaltowej, chodniki i zjazdy bramowe z kostki betonowej, sieć kanalizacji deszczowej wraz z wpustami ulicznymi i przykanalikami, przebudowę linii napowietrznej NN polegającą na przestawieniu i wymianie słupów energetycznych oraz wymianę przyłączy przy słupach podlegających przestawieniu, przebudowę sieci telekomunikacyjnej polegającą na przestawieniu i wymianie słupów drewnianych na żelbetonowe. W dniu 11 maja 2012 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. złożono zawiadomienie o zakończeniu budowy, a pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. PINB oświadczył, że nie wnosi sprzeciwu odnośnie przystąpienia do użytkowania zgłoszonego obiektu. Zgodnie z powyższym stworzono warunki do korzystania z wybudowanego obiektu. Następnie organ I instancji stwierdził, że nieruchomość położona w T. przy ul. A 4, oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 327 w obr. [...], w dniu zakończenia budowy stanowiła własność E. B. W toku postępowania został powołany rzeczoznawca majątkowy R. G., który sporządził operat szacunkowy określający wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości w wyniku budowy drogi. Określenia wartości rynkowej nieruchomości dokonano podejściem porównawczym metodą porównywania parami. Zgodnie ze sporządzonym operatem, wartość przedmiotowej nieruchomości gruntowej odpowiada cenom kształtującym się na lokalnym rynku nieruchomości. Cena jednostkowa nieruchomości zawiera się między ceną minimalną i maksymalną. Według operatu szacunkowego wartość prawa własności przedmiotowej nieruchomości przed wybudowaniem drogi wynosiła 28.311 zł, a po wybudowaniu drogi wartość prawa własności nieruchomości wynosi 29.736 zł. Wzrost wartości nieruchomości wynosi 1.425 zł. Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej na terenie Miasta T. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2007 r., Nr 160, poz. 1500), Prezydent Miasta T. uprawniony jest do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 35 % wzrostu wartości nieruchomości. Opłata wynosi więc: 1.425 zł x 35 % = 498,75 zł. Według organu I instancji wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego R. G. operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. nr 207, poz. 2109 ze zm.) – dalej "rozporządzenie" oraz przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 782) - dalej jako u.g.n. Operat szacunkowy zawiera w swej treści informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń, wyniku końcowego. Prezydent uznając, iż wycena została dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, przyjął ją jako właściwą odnośnie określenia wartości przedmiotowej nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji E. B. zarzuciła naruszenie art. 145 ust. 2 u.g.n., ponieważ jej zdaniem upłynął już trzyletni termin, w trakcie którego organ mógł ustalić rzeczoną opłatę. Pokreśliła, że z wybudowanej drogi - ul. A mieszkańcy korzystają od czerwca 2011 r. Według odwołującej protokół odbioru końcowego robót budowlanych z dnia 30 czerwca 2011 r. przesądza o dacie stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi i od tego dnia należy liczyć trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką, która powinna być wydana najpóźniej do dnia 30 czerwca 2014 r. Bez znaczenia dla sprawy jest fakt, kiedy złożono do PINB zawiadomienie o zakończeniu budowy. Wobec powyższego ustalenie opłaty adiacenckiej jest nieuzasadnione. Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji przywołał brzmienie przepisów art. 143 ust. 1 i 2, art. 145 ust. 1 i 2, art. 146 u.g.n. i wyjaśnił, że na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...]r. znak: [...] Miasto T. wybudowało drogi - ulice: A, B, C i D. Do czasu wybudowania tych dróg mieszkańcy korzystali z dróg gruntowych lub częściowo utwardzonych żużlem, o szerokości od 5 m do 6 m. Według projektu budowlanego ul. A w wyniku jej wybudowania otrzymała klasę funkcjonalną D-1/2 o szerokości w liniach rozgraniczających od 10 m do 13 m. Odbiór końcowy robót nastąpił w dniu 30 czerwca 2011 r. Natomiast pismem z dnia 8 czerwca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował inwestora o niewniesieniu sprzeciwu odnośnie przystąpienia do użytkowania rzeczonego obiektu. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nie upłynął jeszcze trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n. Trzyletni termin na wydanie decyzji zaczyna się następnego dnia po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi, dlatego ważne jest w jaki sposób ustalić ten dzień. Po dodaniu art. 148 b u.g.n. - nowelą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), straciło aktualność orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym data końcowego odbioru urządzeń technicznych jest datą, z którą należy wiązać termin stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Obecnie za datę stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo do korzystania z wybudowanej drogi należy uznać datę wynikającą z możliwości przystąpienia do użytkowania tych urządzeń lub drogi, ustaloną według przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni (w dniu zakończenia budowy drogi - ulicy A w T. termin ten wynosił 21 dni, zmiana od 28 czerwca 2015 r.) od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosił sprzeciwu w drodze decyzji. Wydanie przez PINB zaświadczenia o przyjęciu złożonego przez gminę zawiadomienia o zakończeniu robót związanych z budową drogi z jednoczesnym stwierdzeniem, że organ nie zgłasza sprzeciwu co do zamiaru przystąpienia do użytkowania inwestycji stanowi spełnienie warunków do - zgodnego z prawem - korzystania z drogi i od tej daty należy liczyć termin 3 lat do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Trzyletni termin, w którym organ gminy może wydać decyzję ustalającą opłatę adiacencką jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużaniu ani przywróceniu. Po jego upływie, właściwy organ traci kompetencje do orzekania. Decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej nie musi mieć przymiotu ostateczności, zatem istotna dla uznania dochowania omawianego terminu pozostaje data wydania decyzji przez organ I instancji. Zdaniem Kolegium w tej sprawie bieg terminu przedawnienia rozpoczął się od następnego dnia po potwierdzeniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. zakończenia budowy drogi, tj. w dniu 9 czerwca 2012 r. Zatem trzyletni termin, w którym organ I instancji mógł wydać decyzję ustalającą opłatę adiacencką upływał w dniu 9 czerwca 2015 r. i wydając w dniu [...]r. zaskarżoną decyzję, organ I instancji zachował trzyletni termin do jej wydania. Wskazując następnie na dyspozycję art. 146 ust. 1, 1a, 2 i 3 u.g.n., Kolegium podniosło, że w związku ze stworzeniem warunków do korzystania z wybudowanej drogi Prezydent Miasta T. wszczął z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłat adiacenckich, o czym poinformował właścicieli nieruchomości położonych w T. przy ul. A. Wartości nieruchomości (przed i po wybudowaniu drogi) organ I instancji przyjął zgodnie z danymi zawartymi w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego R. G. Do określenia wartości rynkowej nieruchomości przed wybudowaniem i po wybudowaniu drogi rzeczoznawca wykorzystał po 3 transakcje dotyczące nieruchomości wykorzystywanych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dostępem do drogi asfaltowej i bez takiego dostępu (z dostępem do dróg gruntowych). Uzyskane w tych transakcjach ceny skorygował z uwagi na cechy różniące te nieruchomości. Kolegium stwierdziło, że nie znalazło uchybień w operacie szacunkowym, które powodowałyby niezgodność ze wskazanymi wyżej aktami prawnymi dotyczącymi zasad i trybu wyceniania nieruchomości. Rzeczoznawca w operacie szczegółowo przytoczył dane i wyliczenia niezbędne do ustalenia wartości nieruchomości. Celem dokonanej wyceny nieruchomości było wskazanie, czy nastąpił wzrost wartości nieruchomości w związku z wybudowaniem drogi i to było podstawowym kryterium określenia wartości nieruchomości. Ze sporządzonego operatu wynika, że na skutek wybudowania drogi wzrosła wartość przedmiotowej nieruchomości, co stanowi podstawę do ustalenia opłaty adiacenckiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. B. i J. B. wnieśli o uchylenie decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa, wskazując, że termin do ustalenia opłaty adiacenckiej uległ przedawnieniu. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, argumentując, że za datę stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi należy uznać datę wynikającą z możliwości przystąpienia do użytkowania tych urządzeń lub drogi, ustaloną według przepisów Prawa budowlanego. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie ma wpływu wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaświadczenia o przyjęciu zgłoszenia zakończenia budowy po upływie 21 dni od dnia zgłoszenia (miało by to znaczenie w przypadku wniesienia sprzeciwu). Wydając w dniu [...]r. decyzję, organ I instancji zachował trzyletni termin, bowiem za dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi należy przyjąć 31 maja 2012 r., tj. dzień, w którym upłynął bezskutecznie termin do wniesienia przez PINB sprzeciwu co do zamiaru użytkowania drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: Skarga E. B. nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja w o nałożeniu na skarżącą opłaty adiacenckiej w wysokości określonej przez organ I instancji. Podstawę ustalenia takiej opłaty stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 856 z późn. zm.). Stosownie do jej art. 144 ust. 1, właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Opłatę tę ustala organ (wójt, burmistrz, prezydent miasta) w drodze decyzji każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 1 ustawy). Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2 ustawy. W kwestii zachowania w niniejszej sprawie terminu do wydania decyzji w przedmiocie analizowanej opłaty adiacenckiej z art. 144 ust. 1 i 145 ust. 1 ustawy, co stanowiło zasadniczy zarzut odwołania, wskazać należy, że wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała stosowna uchwała rady gminy (ust. 2 art. 145). Z brzmienia powołanej normy wynika, iż rozpoczęcie biegu 3-letniego terminu należy liczyć od dnia stworzenia warunków do korzystania przez skarżącą z wybudowanej drogi (początek biegu terminu) do dnia wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej (zakończenie biegu terminu). Niedochowanie tego terminu przez organ skutkuje przedawnieniem dopuszczalności ustalenia opłaty adiacenckiej, czyniąc postępowanie w tym przedmiocie bezprzedmiotowym. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta T. ([...]r.) nie upłynął jeszcze trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n. W dacie orzekania przez ten organ obowiązywał powołany art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Jednocześnie art. 146 ust. 2 stwierdzał, że wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. W tym czasie obowiązywał również art. 148 b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący, iż ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 148 b dodany został do ustawy nowelą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218) i jak wynika z uzasadnienia projektu, dodanie tej regulacji było konsekwencją wcześniejszego uchylenia art. 148 a ww. ustawy (Dz. U. Nr 220, poz. 1600). Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 148 b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. Do przepisów tych należą, między innymi: - ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), - ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.), - ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059), - ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), - ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), - przepisy wykonawcze do ww. ustaw. Powyższa regulacja (art. 148 b) jednoznacznie wskazuje, że stworzenie warunków do korzystania z drogi to, nie jak twierdzi skarżąca, data odbioru końcowego robót i przekazania do użytkowania zamawiającemu przez wykonawcę, ale data pozwolenia na użytkowanie względnie data zawiadomienia o zakończeniu budowy i zgłoszenia do użytkowania drogi właściwemu organowi. Zatem w rozpoznawanej sprawie datą stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi będzie data wynikająca z możliwości przystąpienia do użytkowania tego obiektu, ustalona według przepisów ustawy Prawo budowlane. Proces inwestycyjno-budowlany jest wieloetapowy, i w jego przebiegu zasadniczymi elementami są decyzja o warunkach zabudowy lub lokalizacji celu publicznego, a następnie pozwolenie na budowę. Procesu tego nie kończy sama realizacja robót budowlanych, gdyż o zakończeniu budowy świadczy dopiero spełnienie przez inwestora warunków umożliwiających przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego (por. Prawna regulacja procesu inwestycyjno-budowlanego. Pod red. Z. Niewiadomskiego. Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2009, str. 68-71). Datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej oraz stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi są daty wynikające z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, ustalone według przepisów prawa budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 18.01.2011 r. sygn. akt I OSK 398/10 – LEX nr 952027; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10.04.2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1333/12 – LEX nr 1310191). Zgodnie z powołanym przez organ odwoławczy z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni (w dniu zakończenia budowy drogi - ulicy A termin ten wynosił 21 dni, zmiana nastąpiła od 28 czerwca 2015 r.) od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosił sprzeciwu w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie za dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi należy przyjąć dzień, w którym upłynął bezskutecznie termin do wniesienia przez do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w T. sprzeciwu co do zamiaru użytkowania drogi i od tej daty należy liczyć termin 3 lat do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, iż protokół odbioru końcowego robót budowlanych z dnia 30 czerwca 2011 r. przesądza o dacie stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi i od tego dnia należy liczyć trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką, która powinna być wydana najpóźniej do dnia 30 czerwca 2014 r. Organ I instancji wydając decyzję o ustaleniu opłaty adiacenckiej w dniu [...] r. nie uchybił zatem 3-letniemu terminowi, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n. Skarga E. B. jako bezzasadna podlegała przeto z mocy art. 151 p.p.s.a oddaleniu. Skarga wniesiona przez J. B. podlega natomiast z mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę m. innymi, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Za "inną przyczynę" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy uznać brak po stronie wnoszącego skargę interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., co czyni ten podmiot nieuprawnionym do wniesienia skargi (vide: postanowienie NSA z 22.06.2012r. sygn. akt II GSK 965/12 – LEX nr 1413466). Stosownie do przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacja do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a także prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz niektórym organizacjom społecznym. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, jednostka ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli między jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 144). W rozpoznawanej sprawie nie istnieje żadna norma prawa, na podstawie której skarżący może wywieść prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta T. ustalił opłatę adiacencką w wysokości 498,75 zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości położonej w T. przy ul. A 4, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 327 obr. [...], na skutek wybudowania drogi i zobowiązał do jej uiszczenia wyłącznie właścicielkę nieruchomości E. B. Z akt administracyjnych wynika, że J. B. nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości, dla której organ zaskarżoną decyzją określił opłatę adiacencką, a co za tym idzie nie jest adresatem wspomnianej decyzji. Nie ma zatem interesu prawnego w jej zaskarżeniu. Nie składał również odwołania od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Skarga wniesiona przez J. B. jako podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej w oparciu o powołany powyżej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała zatem odrzuceniu. A. P.