II SA/Łd 84/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi J. N. i J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany gruntu leśnego na użytek rolny oddala skargę. A. P. Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozptarrzeniu odwołania J.N. i J.N., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., znak: [...] o odmowie wyrażenia zgody na dokonanie zmiany gruntu leśnego na użytek rolny na działce oznaczonej nr [...], obręb F., gm. S.. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że wskazaną decyzją organ pierwszej instancji odmówił wyrażenia zgody na dokonanie zmiany gruntu leśnego na użytek rolny na działce o nr ewid. 53/12, obręb F., gm. S. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że 15 lipca 2019 r. wpłynął wniosek J. N. i J. N. o wyrażenie zgody na zmianę lasu na użytek rolny na wskazanej działce. Prośbę wnioskodawcy motywowali tym, że w miejscu podlegającym zmianie znajduje się polana oraz grunty klasy VI. Zamierzają na tym terenie postawić domek letniskowy, wolnostojący, drewniany celem możliwości pobytu tymczasowego. 1 października 2019 r. dokonano oględzin wskazanej działki. W ich wyniku stwierdzono, że działka porośnięta jest drzewostanem sosnowym z domieszką brzozy brodawkowatej i dęba szypułkowego w zmieszaniu grupowym. Drzewostan ten w części wykazuje fazę wzrostu w okresie tyczkowiny, a w dalszej części – fazę czyszczeń późnych. Drzewostan w fazie czyszczeń wykazuje umiarkowane zwarcie koron i zadrzewienie w granicy 0.5-0.6. Drzewostan w fazie tyczkowiny wykazuje umiarkowane zwarcie koron i zadrzewienie w granicy 0.4.-0.5. Stwierdzono w nim obecność podrostu, składającego się z brzozy brodawkowatej oraz lokalnie dęba szypułkowego. W warstwie podszytu odnotowano dęba szypułkowego, brzozę brodawkowatą oraz sosnę zwyczajną. W warstwie runa stwierdzono występowanie głównie mchu. Pismem z 7 października 2019 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżących o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań oraz o możliwości złożenia dodatkowych dokumentów oraz wyjaśnień dotyczących: archiwalnych map, decyzji, określających charakter użytku, który zamierzają zmienić na grunt rolny, sytuacji materialnej i rodzinnej, określającej podstawowe źródło dochodów (w tym kserokopie dokumentacji potwierdzającej powyższy fakt), innych gruntów, jeśli takie posiadają, które mogą przeznaczyć na cele związane ze wzniesieniem obiektu budowlanego. W piśmie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 18 października 2019 r., skarżący poinformowali, że nie dysponują inną działką, którą mogliby przeznaczyć na wzniesienie wspomnianego obiektu budowlanego. Nie posiadają żadnych archiwalnych dokumentów, dotyczących wskazanej działki, którą otrzymali w spadku. Ich jedynym źródłem utrzymania jest emerytura z ZUS. J. N. leczy się w Poradni Pulmonologicznej przy [...] Szpitalu Specjalistycznym im. A oraz w Poradni Chorób Naczyń. Skarżący nie określili wysokości ponoszonych wydatków. Do pisma załączyli kserokopie: zaświadczenia lekarskiego z [...] Szpitala Specjalistycznego z 21 sierpnia 2019 r., wyników badań ze Specjalistycznego Gabinetu Chorób Naczyń, legitymacji emeryta – rencisty J. N. i J. N. Organ pierwszej instancji odwołując się do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm.) stwierdził, że zmiana gruntu leśnego na użytek rolny w tym konkretnym przypadku nie jest zasadna. Podejmując rozstrzygnięcie wziął przede wszystkim pod uwagę aspekt powszechnej ochrony lasu, jako wartości samej w sobie (tj. wartości drzewostanu, z jednoczesną wartością gruntu leśnego, jako całości dla dobra społecznego, historycznego, przyrodniczego i kulturowego), jak również obowiązek utrzymywania lasów i ciągłości ich użytkowania, do czego zobowiązani są wszyscy właściciele gruntów leśnych w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Zdaniem organu pierwszej instancji, występowanie polany na działce leśnej nie może być argumentem, dla którego można byłoby wydać pozytywną dla skarżących decyzję. W środowisku naturalnym, na gruncie leśnym, częstym zjawiskiem jest występowanie tzw. luk. Powyższe spowodowane jest następstwem oddziaływania na powierzchnię leśną destrukcyjnych czynników zewnętrznych – abiotycznych (wiatr, okiść, itp.) oraz biotycznych (związanych z gradacją szkodliwych owadów leśnych). Po wystąpieniu takiego zjawiska następuje tzw. przebudowa drzewostanu, polegająca na odtworzeniu właściwego składu gatunkowego i ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na powierzchnię. Wskazane przez skarżących potrzeby nie zawierają się w szczególnie uzasadnionych potrzebach właścicieli lasów. Są to potrzeby typowe, zwyczajne, związane tylko i wyłącznie z samą chęcią zmiany klasyfikacji gruntów, a nie z jej nieodzownością i pilnością. Samo wystąpienie uzasadnionych potrzeb po stronie właściciela lasu nie jest wystarczające dla dopuszczalności dokonania zmiany lasu na użytek rolny, zważywszy na zadania stawiane właścicielom lasu w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o lasach. Według tego przepisu właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Biorąc pod uwagę lokalne warunki terenowe oraz występujące luki w drzewostanie, poprawę jakości technicznej, hodowlanej i sanitarnej drzewostanu można osiągnąć poprzez zastosowanie zabiegów gospodarczych (tj. trzebieży wczesnej oraz cięć sanitarnych), a występujące luki wypełnić uzupełnieniami i poprawkami nowego pokolenia drzew. Powyższe wpłynie pozytywnie na stabilność drzewostanu i odporność na destrukcyjne działania czynników zewnętrznych (biotycznych i abiotycznych). W odwołaniu od tej decyzji J. N. i J. N.stwierdzili, że ich potrzeby są szczególne. Sytuacja zdrowotna J.N., która choruje na astmę, uzasadnia konieczność postawienia na działce leśnej drewnianego domku letniskowego do 35 m2, w którym mogłaby przebywać. Działka jest ogrodzona i zadbana. "Nie leży w puszczy". Do działki doprowadzona jest energia elektryczna i woda. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się zabudowania gospodarcze całoroczne i letniskowe. Nie jest zdozumiałe, dlaczego organ wzywał ich do określenia wysokości wydatków. Jedynym źródłem utrzymania skarżących jest emerytura z ZUS (o czym informowali w piśmie z 17 października 2019 r.), z której starają się pokryć potrzeby i wydatki. Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji wskazał, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Ustawa o lasach nie definiuje ani nie precyzuje pojęcia "szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, że to pojęcie należy rozumieć jako sytuację wyjątkową, będącą dla właściciela czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji i jednocześnie uzasadnioną nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Tym samym powody wystąpienia z wnioskiem o zmianę lasu na użytek rolny powinny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet jeżeli jest on uzasadniony. Szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych. Musi to być realna (a nie potencjalna) potrzeba wykraczająca poza potrzebę zwykłą (a więc wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami), która w sytuacji konkretnego właściciela, przeważa nad ciążącymi na nim obowiązkami ochrony i trwałości utrzymania lasu. Zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy właściciel wykaże, że wystąpiły szczególnie uzasadnione potrzeby. Ciężar wykazania, że zaistniały takie potrzeby spoczywa na właścicielu lasu, a zaistnienie tej przesłanki podlega ocenie organu rozpoznającego wniosek. Nie wystarcza przy tym wskazanie potrzeb po stronie właściciela. Konieczne jest wykazanie uzasadnionych potrzeb i ich szczególnego charakteru. Jest to zatem przesłanka kwalifikowana. Za szczególne potrzeby z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu. Argumentacja skarżących sprowadza się do stwierdzenia, że na planowanym do przekształcenia gruncie leśnym mają zamiar postawić domek letniskowy, w którym, ze względu na stan zdrowia, mogłaby przebywać J. N. We wniosku o odlesienie 0,05 ha gruntów działki leśnej nr 53/12, obręb F., gm. S., jako uzasadnienie skarżący wskazywali "chęć odwiedzania rodzinnych stron w okresie lata", co umożliwiłby im postawiony na tej działce wolnostojący, drewniany domek letniskowy do 35 m2. Ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów i to na użytek rolny, a nie na inne cele. W ocenie organu drugiej instancji, za taką "szczególnie uzasadnioną" potrzebę nie może być uznany zamiar zmiany lasu na inny użytek po to, by można było postawić na tym gruncie domek letniskowy. Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach można orzec o zmianie lasu wyłącznie na użytek rolny (grunty rolne, łąki, pastwiska, sady), rozumiany jako trwały sposób korzystania z gruntu, a nie w innym celu (postawienia domku letniskowego). Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, działka nr 53/12 o powierzchni 0,3001 ha w całości sklasyfikowana jest jako las (LsVI). W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. N. i J.N. wnieśli o jej zmianę, gdyż uniemożliwia im zmianę gruntu leśnego na użytek rolny (5 arów polany) na działce oznaczonej nr 53/12, obręb F., gm. S. Zdaniem skarżących, zachodzą w sprawie potrzeby szczególne wynikające z konieczności postawienia domku letniskowego, drewnianego do 35 m² celem możliwości pobytu tymczasowego. Skarżący wskazali, że są w wieku emerytalnym. J.N. przepracował 50 lat, a J. N. 43 w Polsce. Oboje potrzebują opieki medycznej. Skarżąca choruje na astmę oskrzelową typu zawodowego (43 lata w pracy w Laboratorium Chemicznym), a zalecenia lekarzy to przebywanie w lasach sosnowych. Według skarżących, jest to właśnie potrzeba szczególna. Do działki doprowadzona jest energia elektryczna i woda. Działka jest ogrodzona i zadbana. Teren jest odwodniony. Woda wysycha w pobliskiej rzece, a podwodem tego jest odwodnienie terenu przez przeszło 40 lat przez Kopalnię Węgla Brunatnego B. W bezpośrednim sąsiedztwie w lesie znajdują się domy murowane całoroczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Adminsitracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z przepisów tych wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Stwierdzenie istnienia którejkolwiek z wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy o lasach. Zgodnie z art. 3 ustawy o lasach lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Z mocy z art. 13 ust. 1 ustawy o lasach właściciele lasów zobowiązani są do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich leśnego użytkowania, a w szczególności do: zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk (pkt 1); ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu (pkt 2); pielęgnowania i ochrony lasu, w tym ochrony przeciwpożarowej (pkt 3); przebudowy drzewostanu, która nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej, zawartych w planie urządzenia lasu, uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3 (pkt 4); racjonalnego użytkowania lasu w sposób trwale zapewniający realizację wszystkich jego funkcji przez: pozyskiwanie drewna w ganicach nieprzekarczajacych możliwości produkcyjnych lasu (pkt 5 lit. a), pozyskiwanie surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu w sposób zapewniający możliwość ich biologicznego odtwarzania, a także ochronę runa leśnego (pkt 5 lit. b). Stosownie do art. 8 ustawy o lasach podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Z woli ustawodawcy las można przekształcić zatem wyłącznie w użytek rolny i tylko wtedy, gdy zaistnieje szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu. Ustawodawca nie defniuje jednak w ustawie o lasach pojęcia użytku rolnego. Definicję taką zawiera art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1362) stanowiący, że użytkami rolnymi są grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i grunty pod rowami. Poprzez opisane wyżej priorytetowe cele i wartości chronione ustawą o lasach i szczególną wyjątkowość przekształcenia gruntu leśnego w użytek rolny, organ właściwy do udzielania zezwoleń na powyższe przekształcenie winien dokonać oceny wskazywanych przez wnioskodawcę powodów wystąpienia z wnioskiem. Powody wystąpienia z wnioskiem winny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet uzasadniony. Konstrukcja art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wskazuje, że organ go stosujący działa w warunkach uznania administracyjnego, tj. ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku właściciela lasu z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, samodzielnie oceniając czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że niezdefiniowane ustawowo pojęcie: "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową. Użycie sformułowania "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek – może nawet uzasadnionej – potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wykraczająca poza sytuację zwykłą, tj. nadzwyczajna, wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. "Szczególna" potrzeba w sposób wyraźny winna odbiegać od potrzeb typowych (por. wyroki: WSA w Łodzi z 24 lutego 2017 r., II SA/Łd 926/16; WSA w Białymstoku z 24 lipca 2012 r., II SA/Bk 374/12; z 20 października 2015 r., II SA/Bk 562/15 i z 6 grudnia 2016 r., II SA/Bk 372/16; WSA w Opolu z 9 sierpnia 2016 r., II SA/Op 186/16; WSA w Lublinie z 4 lutego 2014 r., II SA/Lu 634/13; NSA z 20 października 2011 r., II OSK 1448/10 i z 19 maja 2016 r., II OSK 2196/14). "Szczególnie uzasadnionej potrzeby" nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych. Zmiana przekształcenia lasu w użytek rolny musi być zatem dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym i wyjątkowym. Przejściowe nawet pozbawienie lasu drzew nie stanowi przesłanki do zmiany przeznaczenia terenu na użytek rolny na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, ale zobowiązuje właściciela do uzupełnienia struktury lasu i jego zalesienia (por. wyroki: NSA z 20 października 2011 r., II OSK 1448/10; WSA w Białystoku z 24 lipca 2012 r., II SA/Bk 374/12). Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta winna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania i jako wyjątek winien być stosowany tylko po dogłębnej analizie przesłanek. Każdy wniosek o przekształcenie działki leśnej w użytek rolny wymaga przeprowadzenia oddzielnego postępowania, w którym zostanie dokonana ocena występowania przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Prawo żądania przez właściciela zmiany lasu na użytek rolny nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. Potrzeba zmiany przeznaczenia lasu powinna być usprawiedliwiona nie tylko z subiektywnego punktu widzenia wnioskodawcy, ale również w kontekście obiektywnych kryteriów oceny sytuacji strony i jej argumentów. Za potrzeby, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, mogą być uznane tylko takie wyjątkowe okoliczności, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad ustawowymi zasadami ochrony i trwałości utrzymania lasu, przy czym ciężar wykazania zaistnienia tego rodzaju okoliczności spoczywa na właścicielu lasu To właściciel lasu powinien przedstawić rację i argumenty przemawiające za niezbędnością zmiany przeznaczenia konkretnej działki leśnej w użytek rolny (por. wyroki NSA z 19 maja 2016 r., II OSK 2196/14 i WSA w Opolu z 9 sierpnia 2016 r., II SA/Op 186/16). Ocena organów administracji dokonana w rozpoznawanej sprawie nie narusza regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o lasach i jest w pełni zgodna z wyżej przedstawioną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Sąd podziela ocenę organów administracji, że skarżący nie wykazali spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Poza sporem jest, że działka nr 53/12, obręb F., gmina S. jest lasem. Niezależnie od wpisu w ewidencji gruntów spełnia kryteria lasu zawarte w art. 3 ustawy o lasach, co zostało to wykazane w trakcie oględzin przeprowadzonych 1 października 2019 r. przez przedstawiciela Starostwa Powiatowego w B., z których został sporządzony protokół i dokumentacja fotograficzna. Skarżący, pomimo zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu, nie przedłożyli dowodów przeciwnych. Okoliczność, że działka jest "ogrodzona i zadbana" i jest do niej doprowadzona energia elektryczna i woda, nie zmienia charakteru tej działki. Planowana przez skarżących zmiana jej przeznaczenia wymagała zatem spełnienia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, co nie zostało wykazane, jak słusznie oceniły organy administracji. Chęć postawienia na działce domku letniskowego, stan zdrowia skarżących, a nawet zalecenia lekarzy, co do potrzeby "przebywania w lasach sosnowych", chociaż z załączonych do akt sprawy dokumentów takie zalecenia nie wynikają, nie stanowią "szczególnie uzasadnionej potrzeby" w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Nie są to okoliczności uzasadniające zmianę przeznaczenia działki zgodnie z wnioskiem skarżących. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że skarżący nie wykazali, aby ich zamiarem była zgodna z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiana przeznaczenia lasu na działce nr 53/12 na użytek rolny. Zamiarem skarżących jest bowiem budowa domku letniskowego. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy o lasach tylko zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna, na co zasadnie wskazały organy administracji obu instancji Planowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania tej działki nie jest zatem na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach w ogóle dopuszczalna. Argumentacja skarżących, że w sąsiedztwie w lesie są murowane budynki całoroczne, teren jest odwodniony i wysycha woda w pobliskiej rzece, nie zmienia leśnego charakteru działki i nie może zmienić powyższej oceny. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że argument dotyczący odwodnienia terenu i wysychania wody w rzece został zgłoszony dopiero w skardze. Nie jest także znany stan prawny działek, na których budynki te się znajdują, a kwestia ta nie może być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy ona tylko działki skarżących a nie działek należących do innych podmiotów. Poza tym faktem powszechnie znanym jest, że lasy i znajdujące się w nich drzewa przeciwdziałają dalszej degradacji środowiska naturalnego. W sposób istotny wpływają na gospodarkę wodną – przeciwdziałają pogorszeniu ekologicznych funkcji wód oraz stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód. W ocenie sądu, organy administracji przeprowadziły pełne postępowanie dowodowe i podjęły decyzje odpowiadające wymogom przepisów prawa materialnego, które to decyzje należycie uzasadniły. Nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i nie naruszyły prawa. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc