II SA/Łd 849/08

Dnia 11 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] znak [...] 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej M. T. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z wnioskiem M. T. z dnia 4 października 2007 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany budowy budynku wielorodzinnego z usługami przy ul. A [...] w Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...]r. uwzględniając wniosek M. T. wznowił postępowanie, następnie decyzją z dnia [...]r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. W wyniku odwołania M. T., decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił w całości powyższą decyzję z dnia [...] r. oraz postanowienie z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dalej organ wywiódł, iż stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przy czym, zgodnie z art. 148 w/w ustawy termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 w/w ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ wskazał, iż z oświadczenia M. T. z dnia 23 października 2007 r., podpisanego w dniu 15 listopada 2007 r., wynika, iż o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się dopiero w dniu 4 września 2007 r., gdy wraz ze swoim pełnomocnikiem przeglądała dokumentację budowaną budynku frontowego przy ul. A [...] w Ł. Przedmiotowe oświadczenie organ uznał za niewiarygodne, gdyż w aktach sprawy znajdują się również oświadczenia inwestora A Spółki z o.o. z dnia 22 października 2007 r., z dnia 7 listopada 2006 r. oraz z dnia 28 lutego 2008 r. z których wynika jednoznacznie, że decyzja o pozwoleniu na budowę wielokrotnie była okazywana M. T. i jej pełnomocnikowi w latach 2006-2007 w siedzibie firmy i na placu budowy. Nadto, iż M. T. brała udział w zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu 7 lutego 2006 r., a obecność strony potwierdza sporządzona lista obecności, gdzie prezentowany był projekt budynku i podjęta została uchwała Wspólnoty Nr 7/2006 o wyrażeniu zgody inwestorowi na realizację budynku. Organ podkreślił, iż z oświadczenia z dnia 7 listopada 2007 r. wynika dodatkowo, iż na ogrodzeniu przy ul. A [...] wywieszona jest tablica informacyjna, na której znajdują się dane inwestora oraz informacja o pozwoleniu na budowę z numerem decyzji. Reasumując poczynione ustalenia organ wywiódł, iż zebrany materiał dowodowy nie potwierdza wiarygodności oświadczenia wnioskodawcy zaś uprawdopodabnia twierdzenie, iż M. T. wiedziała o decyzji o pozwoleniu na budowę od momentu rozpoczęcia budowy. Odwołując się od powyższej decyzji M. T. wniosła o jej uchylenie i wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia 4 października 2007 r. Nadto o przesłuchanie w charakterze świadków T.K., R. S., J. B. na okoliczność ustalenia chwili faktycznego dowiedzenia się przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej, w tym przez odwołującą, o wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, jak również na okoliczność przebiegu spotkania inwestora z członkami Wspólnoty w dniu 7 lutego 2006r. Uzasadniając postawione wnioski podkreśliła, iż organ w sposób dowolny i subiektywny ocenił zebrany materiał dowodowy, bezpodstawnie dał wiarę oświadczeniom inwestora, przyjmując za niewiarygodne jej oświadczenia, w sytuacji gdy pierwotny wniosek zawierał wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, które organ zbagatelizował i których nie przeprowadził. Tym samym bezpodstawnie przyjął, iż twierdzenia zawarte w oświadczeniu nie są poparte żadnymi dowodami. Strona podniosła również, iż nie jest uzasadnione powoływanie przez organ okoliczności, iż w dniu 7 lutego 2006 r. była obecna na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ zebranie to miało miejsce przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazała też, iż powoływane przez organ kilkukrotne rozmowy i ustalenia z inwestorem miały miejsce przed wydaniem decyzji, a celem ich było zawarcie porozumienia co do ostatecznego kształtu projektu budowlanego. Kończąc skarżąca zarzuciła naruszenie art. 78 Kpa i dowolność w ocenie materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił istotę instytucji wznowienia postępowania. Następnie podał, iż analiza akt sprawy uzasadnia twierdzenie, iż M. T. wiedziała o decyzji o pozwoleniu na budowę udzielając pełnomocnictwa adwokat J. C.-O. Wyjaśnił, iż w dniu 4 września 2007 r. pełnomocnik strony przed przeglądaniem akt sprawy przedłożyła pełnomocnictwo, od którego opłata skarbowa została dokonana w dniu 30 sierpnia 2007 r. Organ wywiódł, iż wobec poczynionych ustaleń poza sporem pozostaje okoliczność, iż strona wiedziała o przedmiotowej decyzji co najmniej w dniu uiszczania opłaty od pełnomocnictwa. Tym samym niewiarygodne jest oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 23 października 2007 r., iż o przedmiotowej decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 4 września 2007 r. i jako niezgodne z rzeczywistością oraz odbiegające od prawdy nie może zostać uwzględnione w prowadzonym postępowaniu. Następnie podkreślił, że z oświadczeń uczestników spotkania wynika, iż w siedzibie inwestora w dniu 14 listopada 2006 r. strona oglądając opieczętowany projekt budowlany zapoznała się z decyzją, która wpięta była do teczki jako pierwsza, przeczytała ją i zrozumiała jej treść, poświadcza to późniejsza rozmowa w toku której odwołująca wskazała, że jeżeli nie dojdzie do porozumienia w kwestii zamurowania okien to zaskarży przedmiotową decyzję. Organ wskazał, iż za przyjęciem, że strona wiedziała o przedmiotowej decyzji już w dniu 14 listopada 2006 r. może świadczyć również fakt złożenia przez stronę zastrzeżeń do proponowanej przez pełnomocnika inwestora umowy, przesłanych temu pełnomocnikowi pocztą elektroniczną w dniu 17 listopada 2006 r. Reasumując poczynione ustalenia organ odwoławczy podkreślił, iż w świetle powyższego należy przyjąć, że strona dowiedziała się o wydaniu przedmiotowej decyzji najpóźniej w dniu 14 listopada 2006 r., zatem wniosek o wznowienie złożony w dniu 28 września 2007 r. należy uznać za spóźniony, a okoliczność ta obliguje organ do odmowy wznowienia postępowania. Ustosunkowując się do wniosków dowodowych zwartych w odwołaniu organ wyjaśnił, iż wobec bezspornego ustalenia, kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji, nie jest uzasadnione przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków na okoliczność spotkania jakie miało miejsce w dniu 7 lutego 2006 r. i treści składanych podczas niego oświadczeń. Organ wskazał, iż nie bez znaczenia pozostaje również fakt umieszczenia na placu budowy tablicy informacyjnej zawierającej dane o wydaniu decyzji pozwolenia na budowę, bowiem było to okolicznością ujawniającą, że roboty prowadzone są na podstawie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. T. zarzuciła organom administracji publicznej naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 36 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Motywując postawione zarzuty strona skarżąca za niezasadne uznała przyjęcie, iż znając sygnaturę sprawy, która ułatwiła ustalenie daty wizyty w urzędzie, znała również treść decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreśliła, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa istotne jest nie tylko dowiedzenie się o samym fakcie wydania decyzji, ale o treści rozstrzygnięcia, natomiast organ skupił się jedynie na okoliczności dowiedzenia się o jej wydaniu. Dalej wywiodła, iż przed wydaniem decyzji organ odwoławczy nie umożliwił jej końcowego zapoznania się z materiałem sprawy. Wyjaśniła iż wcześniej przeglądała akta, ale po tej czynności organ zebrał dodatkowe dokumenty i już nie zapoznał jej z ich treścią. Podniosła, iż organ niezasadnie powołuje się na korespondencję emailową, gdyż istnienie tej korespondencji nie dowodzi, iż strona miała wiedzę o treści rozstrzygnięcia wydanej decyzji. Skarżąca nie zgodziła się z organem co do bezzasadności przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, ponieważ z uwagi na wielokrotne spotkania członków Wspólnoty z inwestorem trudno jest zweryfikować prawdziwość twierdzeń zawartych w oświadczeniu inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie podzielając zarzutów skarżącej, podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Podkreślić należy, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd może dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji, w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się szeregu uchybień, w szczególności naruszenia art. 7, art. 10, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a więc musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak również rozstrzygnięcia ją poprzedzającego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż organy administracji publicznej działając w myśl określonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej, obowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W celu wykonania tego obowiązku winny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy (art. 77 Kpa), a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębiać zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 Kpa). Materiał dowodowy, na którym jest oparte rozstrzygniecie winien być kompletny i dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Dlatego też organy administracji mają obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności, które zmierzać będą do zebrania wszystkich dostępnych materiałów oraz mają prawo i obowiązek żądać od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń, z żądaniem takim mogą również wystąpić do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. Istotne jest również, aby stosownie do art. 78 § 1 Kpa organ uwzględniał żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ponieważ nie ma ustawowej definicji "okoliczności istotne w sprawie", ani nie jest możliwe sformułowanie uniwersalnej, zawsze poprawnej definicji tego określenia, organ jest zobowiązany zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu (art. 10 § 1 Kpa), a w szczególności - organ powinien ustosunkowywać się do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę dla wyjaśnienia swego postępowania (art. 78 i nast. Kpa). Organy administracyjne mają obowiązek działać racjonalnie, a nie - arbitralnie. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 Kpa), obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 Kpa), jak i wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA z dnia 7 listopada 2007r., sygn. akt III SA/Kr 710/07, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 366743). W ocenie Sądu orzekającego, w sprawie niniejszej, postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kontrolowanych decyzji nie zostało prawidłowo przeprowadzone. Materiał dowodowy nie został należycie i wyczerpująco zebrany, a następnie rozpatrzony, dokonana zaś ocena zgromadzanego w sprawie materiału przekracza zasadę swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 Kpa, a tym samym uchybia również art. 107 § 3 Kpa. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. Strona skarżąca jako podstawę wznowienia podała art. 145 § 1 pkt 4 Kpa podnosząc, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji. Stosownie do art. 148 § 2 Kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z powyższej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zgodnie zaś z wykształconym na tym tle orzecznictwem sądów administracyjnych, w pełni podzielanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie, z treści art. 148 § 2 Kpa wynika wprost, iż liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, nie dzień, w którym miała taką możliwość. Jednocześnie nie jest wymagane aby dowiedziała się o wydaniu takiej decyzji od organu wydającego akt, lecz także z innych źródeł. Strona musi udowodnić, kiedy, w jakiej dacie, dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1662/1997, dostępny w Lex Nr 48730; wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/1997, dostępny w Lex Nr 43046; wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt I SA 855/1999, dostępny w Lex Nr 54136; wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/2005, publ. ONSAiWSA 2006/5/133). Nadto organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 976/2005, dostępny w Lex Nr 275519). Organ administracji publicznej zobligowany z urzędu do zbadania zachowania przez skarżącą jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, naruszył szereg przepisów postępowania dowodowego i zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego, który jednocześnie nie został w pełni zebrany. Począwszy od złożenia wniosku o wznowienie postępowania, strona wskazywała, iż o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedziała się w dniu 4 września 2007 r., gdy wraz ze swoim pełnomocnikiem przeglądała akta sprawy. Okoliczność tę potwierdziła załączoną do akt sprawy notatką służbową sporządzoną przez pracownika organu. Jednocześnie na potwierdzenie daty faktycznego dowiedzenia się o spornej decyzji skarżąca, tak we wniosku, jak i później w odwołaniu, składała wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków imiennie wskazanych członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Organy orzekające w sprawie zupełnie pominęły powyższe wnioski i wyjaśnienia strony opierając swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach składanych przez inwestora, który niewątpliwie posiada opozycyjne w stosunku do skarżącej interesy. Traktując złożone przez inwestora oświadczenia jako jedynie pewne i wiarygodne źródło informacji, organy autorytatywnie, oparły swoje rozstrzygnięcia na oświadczeniach jednej strony odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom skarżącej, bez wszechstronnej ich oceny i wyczerpującego przeprowadzenia. Organy powołując się na oświadczenia osób biorących udział w spotkaniu w siedzibie inwestora w dniu 14 listopada 2006 r. wywiodły, że strona zapoznała się z wówczas z decyzją, która wpięta była jako pierwsza w teczce. Dodatkowym potwierdzeniem zapoznania się z treścią decyzji miała być korespondencja emailowa strony z pełnomocnikiem inwestora. Niemniej jednak, po lekturze tej korespondencji, nie można jednoznacznie stwierdzić, iż potwierdza wiedzę skarżącej o wydaniu decyzji. Owszem, strona posługuje się w niej zwrotami "w związku z budową", "kontynuowanie budowy", ale nie wskazuje na legitymację do prowadzenia tej budowy, a więc nie daje podstaw do tak jednoznacznych wniosków jakie wywiódł organ. Bowiem dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1999r., sygn. akt IV SA 957/1997, dostępny w Lex Nr 47861). Daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji nie potwierdza też informacja inwestora o wywieszeniu od dnia 16 października 2006 r. tablicy informacyjnej zawierającej dane budowy, w tym datę i numer pozwolenia na budowę. Bowiem wówczas została jedynie stworzona możliwość powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji, ale nie dowodzi to faktu, iż strona z tej możliwości skorzystała. Argumentacja zaś organu, iż skarżąca uczestniczyła w spotkaniu Wspólnoty Mieszkaniowej, na którym podjęto uchwałę z dnia 7 lutego 2006 r. wydaje się pozostawać bez związku z istotą ustaleń w tej sprawie, bowiem zdarzenie to miało miejsce przed wydaniem pozwolenia na budowę. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, organy administracji przedwcześnie odmówiły wiarygodności oświadczeniom skarżącej i znaczenia dla sprawy zgłaszanym przez nią dowodom, a opierając się wyłącznie na informacjach przekazanych przez inwestora wywiodły, iż strona wiedziała o wydaniu decyzji przed dniem 4 września 2007r., tj. już w dniu 14 listopada 2006 r. Przepis art. 148 § 2 Kpa wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji i faktu tego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem. Aby więc odmówić wznowienia postępowania z tej przyczyny nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji, trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2007r., sygn. akt I OSK 522/06, dostępny w Lex Nr 347997). Lektura motywów rozstrzygnięcia wskazuje, iż organ administracji oparł je na domniemaniu posiadania przez stronę wiedzy o wydaniu decyzji i wskazaniu spotkania z dnia 14 listopada 2006 r. jako obrazującego możliwość strony dowiedzenia się o jej treści. W toku całego postępowania i we wszystkich swych wywodach organ powołuje, iż strona nie udowodniła i nie uwiarygodniła swych twierdzeń, jednocześnie odmawia uwzględnienia, zgłaszanych przez skarżącą, wniosków dowodowych. Strona nie miała zatem realnej możliwości udowodnienia swych twierdzeń i oświadczeń, bo organ odmówił przeprowadzenia zgłoszonych dowodów, a jednocześnie nie wykazał, iż powoływane dowody nie przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Taki sposób działania organów wskazuje na pewien rodzaj niekonsekwencji, bowiem nie można postawić zarzutu stronie, iż czegoś nie wykazała skoro od początku odmawia się jej możliwości udowodnienia swych racji. Strona skarżąca złożyła wnioski dowodowe, a organ pominął je, przyjmując za podstawę swoich ustaleń i rozstrzygnięć wyłącznie oświadczenia inwestora. Dopiero po przeprowadzeniu wszystkich dowodów organ winien rozważyć, którym dowodom dać wiarę a którym tej wiarygodności odmówić. Tylko wówczas nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Jednakże obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest należyte wyjaśnienie motywów zajętego stanowiska. Organ powinien przedstawić argumenty, którymi kierował się nie uwzględniając wniosków dowodowych strony (wyrok WSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1622/05, dostępny w Lex Nr 222029). Podzielić należy nadto zarzut skarżącej co do naruszenia art. 10 i art. 81 Kpa, gdyż przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy wystosowano do strony jedynie wezwanie w trybie art. 64 § 2 Kpa, nie została zaś pouczona o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia co do przeprowadzonych dowodów, a nie wskazano przy tym na okoliczności o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. Konkludując, organ pominął wnioski dowodowe strony skarżącej zmierzające do wykazania, że zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania bezpodstawnie uniemożliwiając wykazanie tej kluczoej dla sprawy okoliczności, a opierając rozstrzygnięcie na dowodach wykazujących okoliczności przeciwne, co narusza reguły postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy powinny w sposób wyczerpujący przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, ustalając na podstawie wszystkich dostępnych i możliwych do przeprowadzenia dowodów, okoliczność zachowania przez stronę skarżącą terminu z art. 148 § 2 Kpa i rozstrzygnąć w oparciu o art. 149 § 3 Kpa jeżeli uznają, że termin nie został zachowany bądź przy ustaleniu zachowania terminu wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i rozpatrzeć sprawę zgodnie z zasadami z art. 150 i art. 151 Kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. ar