II SA/Łd 850/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie postępowania nadzorczego dotyczącego uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy D. w zakresie dojazdu do nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. m.ch. W dniu 21 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Z. R. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] r. w przedmiocie postępowania nadzorczego dotyczącego uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy D. w zakresie dojazdu do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi argumentując, iż zaskarżone pismo nie jest aktem, ani czynnością objętą dyspozycją art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Artykuł 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazuje na grupę aktów nie będących decyzjami, ani postanowieniami, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i które można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Istotne jest przy tym, iż zakres przedmiotowy takich aktów należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają możliwość wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku lub uprawnienia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że dany akt lub czynność powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową), a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn.akt I OSK 194/12; postanowienie WSA w Kielcach z dnia 5 września 2014 r., sygn.akt II SA/Ke 683/14 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego zauważyć należy, iż przedmiotem swej skargi Z.R. uczynił pismo Wojewody [...] z dnia [...] r., w którym organ odpowiada na wcześniejsze pismo strony skarżącej dotyczące wszczęcia postępowania nadzorczego w sprawie legalności uchwały Rady Gminy w D. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy D.. Wyjaśnia w nim, iż wspomniana uchwała była przedmiotem oceny organu nadzoru, który nie stwierdził naruszenia prawa. Nadto wskazuje jakimi kryteriami kieruje się organ nadzoru nad działalnością uchwałodawczą gmin. Nadto, iż postepowanie skargowe w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego jest postępowaniem uproszczonym i jednoinstancyjnym. W ocenie Sądu, lektura zaskarżonego pisma z dnia [...] r. nie pozostawia wątpliwości, iż nie jest to akt autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej. Bezsprzecznie nie jest to akt nakładający na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Zaskarżone pismo nie mieści się w zakresie aktów lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, gdyż jej przedmiot nie mieści się w kognicji tego sądu, wyznaczonego treścią art. 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.) – B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str.157. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. m.ch.