II SA/Łd 871/13

PostanowienieWSA w Łodzi2013-09-17

Skład orzekający: Arkadiusz Blewązka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w trybie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dotyczące niesłuszności zażalenia na bezczynność organu) podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w trybie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzające niesłuszność zażalenia na bezczynność organu, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, a ma charakter wpadkowy. W związku z tym nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga wniesiona na taki akt jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które stwierdziło niesłuszność jego zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie przyznania zasiłków celowych i wniosku o zwiększenie kwoty na dożywianie. SKO wniosło o odrzucenie skargi. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niesłuszności wniesionego zażalenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] stwierdzające niesłuszność wniesionego zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie "skarg i wniosków" dotyczących przyznania zasiłków celowych oraz wniosku o zwiększenie kwoty na dożywianie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kodeks postępowania administracyjnego nie precyzuje formy rozstrzygnięcia zażalenia złożonego w tym trybie. Zatem zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 123 k.p.a. – "w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia" - organ rozstrzyga to zażalenie w formie postanowienia. Podkreślić należy, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, nie rozstrzyga jej co do istoty. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma więc charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone w wyniku wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Ustawa ta nie przewiduje też samodzielnej możliwości jego zaskarżenia. Powyższe oznacza, iż nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienia: NSA z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2259/10; NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt l OSK 1014/11; NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11 - orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło