II SA/Łd 872/09

Dnia 10 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej A Spółki z o. o. z siedzibą w U. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu eksploatacji budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej A Sp. z o. o. z siedzibą w U. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W wyniku przeprowadzonej w dniach 14-18 maja 2009 roku kontroli w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w obiekcie Zamek w U. (stanowiącym własność Gminy U.) Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w P. wydał decyzję z [...] roku nr [...] zakazującą użytkownikowi obiektu "A" spółce z o.o. eksploatacji budynku w części II oraz III piętra do czasu usunięcia następujących nieprawidłowości, których istnienie może powodować zagrożenie życia ludzi: 1. zapewnienie odpowiedniej długości dojścia ewakuacyjnego z pomieszczeń na III piętrze, ponieważ wynosi ono ponad 94 m, a nie powinno przekroczyć 10 m; 2. zapewnienie odpowiedniej długości dojścia ewakuacyjnego z pomieszczeń na II piętrze, ponieważ wynosi ono ponad 57 m, a nie powinno przekroczyć 10 m; 3. zapewnienie skutecznego oddymiania głównej klatki schodowej za pomocą urządzeń posiadających powierzchnię czynną wielkości 5% rzutu poziomego podłogi tej klatki; 4. dostosowania w trybie obowiązujących przepisów korytarza III piętra budynku w części ze skosami do odpowiednich parametrów w zakresie szerokości i wysokości. Jako podstawę prawną organ podał art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. nr 12 z 2009 roku, poz. 68 ze zm.), zwanej dalej ustawą o PSP; § 207 ust. 2, § 242 ust. 2 i 3, § 245 pkt 2, § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690, ze zm.); § 11 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. Nr 80, poz. 563). W uzasadnieniu organ wskazał, iż "A" spółka z o.o. pismem z dnia 2 czerwca 2009 roku wniosła o załączenie do akt sprawy protokołu z rozprawy z dnia 5 listopada 2008 roku w sprawie uzgodnień rozwiązań zastępczych i zamiennych dla Zamku w U., postanowienia [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób odmienny niż w § 68 i § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz o przeprowadzenie dowodu z oględzin obiektu. Organ uznał, iż powołane postanowienie nie powoduje usunięcia nieprawidłowości, które są podstawą do uznania obiektu za zagrażający życiu ludzi. W wyniku analizy w/w postanowienia organ doszedł do przekonania, iż okres od wydania tego postanowienia ([...]roku) do daty wydania decyzji ([...] roku) przesądził o tym, że rozwiązania zamienne nie mogły zostać przez stronę wykonane w całości. Konkludując organ uznał, iż stwierdzone nieprawidłowości, poważnie naruszając przepisy przeciwpożarowe, mogą powodować zagrożenia dla życia ludzi i stąd konieczne jest wyłączenie z eksploatacji części budynku, których owe nieprawidłowości dotyczą. W ustawowym terminie odwołania wniosły: Gmina U. oraz "A"spółka z o.o.. Gmina U. zarzuciła organowi naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP (później w uzasadnieniu wskazano art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP); poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz określenie sposobu usunięcia nieprawidłowości w sposób sprzeczny z przyjętymi rozwiązaniami zamiennymi oraz art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. nr 81, poz. 351 ze zm.) i art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118, ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i skierowanie decyzji wyłącznie do użytkownika, zamiast do właściciela i użytkownika. "A" spółka z o.o. natomiast podniosła zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP (później w uzasadnieniu wskazano art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP) oraz art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz określenie sposobu usunięcia nieprawidłowości w sposób sprzeczny z przyjętymi rozwiązaniami zamiennymi, podczas gdy § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakazane obowiązki mogą zostać spełnione w inny sposób niż podany w przepisach; art. 107 § 1 i 2 K.p.a. przez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich wymaganych elementów; § 242 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zobowiązanie do wyłącznego zapewnienia skutecznego oddymiania klatki schodowej za pomocą urządzeń służących do oddymiania; art. 7, art. 10, art. 61 § 4, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu. Spółka podkreśliła, iż zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem nie zakreślało terminu, a organ nie wstrzymał się z wydaniem decyzji do czasu określonego przez stronę. Odwołujący się również podnieśli, iż zastosowano § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, mającego podstawę w art. 13 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, zaś skarżona decyzja tego ostatniego aktu nie wskazuje jako podstawy prawnej, lecz ustawę o PSP. Dlatego też § 12 powołanego rozporządzenia nie można – zdaniem stron – stosować wprost, a jedynie odpowiednio. W wyniku rozpoznania odwołań [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 27 ustawy o PSP, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, uznając dokonaną kwalifikację obiektu oraz wskazaną podstawę prawną rozstrzygnięcia za prawidłową, stwierdził, iż organ I instancji nie mógł skorzystać z innego środka oddziaływania, jakim jest nakazanie usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Jednakże dalej organ wyjaśnił, iż decyzja I instancji nie określiła obowiązków do wykonania tylko nałożyła na stronę sankcję w postaci zakazu eksploatacji. Organ podniósł, iż powoływane przez "A" spółka z o.o. postanowienie [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] pozwoliło na doprowadzenie obiektu do zgodności z obowiązującymi przepisami warunków technicznych jednak nie usunęło istniejących nieprawidłowości, które stanowią o uznaniu budynku za zagrażający życiu ludzi, a zatem zakaz eksploatacji jest zasadny. Organ ocenił, iż kwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane treścią art. 107 K.p.a. i jest wystarczająco precyzyjna. Ponadto wskazał, iż skarżąca spółka – wbrew twierdzeniem odwołania – była należycie zawiadamiana i miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego a jej wnioski dowodowe zostały uwzględnione i organ I instancji dokonał ich oceny. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Powiatowy PSP w P. skorzystał z możliwości, jaką daje z art. 10 § 2 K.p.a. i z uwagi na to, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną był uprawniony do odstąpienia od zasady czynnego udziału strony. Zaś zastrzeżenie strony zawarte w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 roku, iż w razie kontynuacji postępowania zapozna się ona z materiałem w drugim tygodniu lipca 2009 roku i zgłosi ewentualne środki dowodowe - zdaniem organu odwoławczego - nie mogło odnieść skutku, bo postępowanie dowodowe zostało już zakończone. W odpowiedzi na zarzut stron, iż decyzja została skierowana do niewłaściwego adresata organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawą takiego rozstrzygnięcia jest art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, zgodnie z którym odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do kwestionowanego obiektu przejęła "A" spółka z o.o. na podstawie zawartego porozumienia z właścicielem – Gminą U. Organ nadto wyjaśnił, iż § 208 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uzasadnia stosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów wprost. Powyższe rozstrzygnięcie w ustawowym terminie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. "A" spółka z o.o. zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP; 2. § 245 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zobowiązanie do wyłącznego zapewnienia skutecznego oddymiania klatki schodowej za pomocą urządzeń służących do oddymiania, pomimo możliwości uwzględnienia alternatywnego rozwiązania dopuszczonego przez ten przepis; 3. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej; 4. przepisów postępowania art. 107 § 1 i 2 Kpa przez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich wymaganych elementów; 5. przepisów postępowania art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 81 kpa poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzenia w toku postępowania oraz nie zakomunikowanie faktów znanych organowi z urzędu. Skarżąca spółka powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu a ponadto podniosła, że w zaistniałym stanie możliwe było jedynie nałożenie obowiązku wykonania określonych prac w oparciu art. 26 ust. pkt 1 ustawy o PSP, natomiast organ wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 26 ust. pkt 2 ustawy o PSP nie był uprawniony do wskazania sposobu usunięcia nieprawidłowości, co jednak uczynił. Zarzuciła również, iż nałożone obowiązki są niewykonalne i w tym zakresie powołała się na ekspertyzę zatwierdzoną postanowieniem [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...]. Nadto zwróciła uwagę, iż organ zamiast polemizować ze stroną powinien był zbadać sprawę merytorycznie w jej całokształcie i nie ograniczać się do li tylko weryfikacji rozstrzygnięcia organu I instancji, czym naruszył art. 15 K.p.a. Skarżąca stwierdziła jednocześnie, iż adresatem decyzji winna być Gmina U., bowiem "A" spółka z o.o. realizuje zadania własne gminy. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując argumentację wniósł o jej oddalenie. Ponadto organ stwierdził, że przepisy o ochronie przeciwpożarowej dopuszczają zastosowanie rozwiązań zastępczych w przypadku, gdy w istniejącym budynku należałoby przeprowadzić prace mające na celu dostosowanie do wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie warunków techniczno-budowlanych wówczas, jeśli istniejący budynek uznany zostałby za zagrażający życiu ludzi. Organ powołał się na art.1 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP i wynikające z niego kompetencje Państwowej Straży Pożarnej dla uzasadnienia zastosowania stosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów wprost , a nie odpowiednio. Pismem z dnia 18 listopada 2009 roku organ powiadomił Sąd o przeprowadzonej kontroli Zamku w U. w dniach 3-5 listopada 2009 roku, w wyniku której stwierdzono, że roboty budowlane dotyczące rozwiązań przeciwpożarowych zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej. Jednakże zakres wykonanych prac nie objął wszystkich zagadnień określonych w postanowieniach [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...]roku nr [...] oraz [...] z dnia [...] roku w sprawie uzgodnień rozwiązań zastępczych i zamiennych dla Zamku w U. Podczas rozprawy w dniu 10 lutego 2010 roku strona skarżąca zaprzeczyła twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę i oświadczyła, że wszystkie zalecenia zawarte w zaskarżonej decyzji zostały zrealizowane a sytuacja nie uległa zmianie od czasu sporządzenia protokołu z dnia 3 listopada 2009 roku. Pełnomocnik organu poparł dotychczasowe stanowisko organu i wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że nie wszystkie zalecenia zostały zrealizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, a także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Natomiast według postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaś art. 135 p.p.s.a. uprawnia Sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując, w tak zakreślonej kognicji, kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej Sąd dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują uchyleniem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, iż nie badał słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz jego zgodność z prawem procesowym i materialnym. Sąd zauważa, iż organy wydając skarżone rozstrzygnięcia dopuściły się istotnej niekonsekwencji, bowiem oparły się o ustalenia faktyczne poczynione podczas kontroli w dniach 14-18 maja 2009 roku, a zatem decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o dane zebrane wcześniej niż dokonanie uzgodnień (postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...]roku nr [...]). Przed wydaniem rozstrzygnięcia nie dokonano kolejnej kontroli obiektu, chociaż w piśmie z dnia 2 czerwca 2009 roku wnosiła o przeprowadzenie dowodu z oględzin, zaś w odwołaniu skarżąca podnosiła, iż "zarządca niezwłocznie przystąpił do realizacji zadań określonych postanowieniem". Niezrozumiałe jest na jakiej podstawie organ I instancji doszedł do przekonania, że okres od wydania tego postanowienia ([...]roku) do daty wydania decyzji ([...] roku) przesądził o tym, że rozwiązania zamienne nie mogły zostać przez stronę wykonane w całości, skoro nie przeprowadził w tym celu oględzin. Sąd stwierdza, iż powyższe postępowanie organu stanowi naruszenie prawa procesowego przez organ, polegające na nie przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego. W tym miejscu warto podkreślić, iż zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ administracji jest obowiązany podać w uzasadnieniu faktycznym swej decyzji m.in. dowody, na jakich się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Nie znajduje też uzasadnienia twierdzenie organu II instancji, iż organ I instancji uwzględnił wnioski dowodowe "A" sp. z o.o. i dołączył do akt sprawy określone dokumenty, skoro organ I instancji wyraźnie wskazał, iż owszem dołączył do akt sprawy dokumenty, ale nawet nie odniósł się do treści uzgodnień wynikających z postanowienia [...] z dnia [...] roku, stwierdzając, iż przeprowadzenie dowodu z postanowienia [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] na okoliczność kolejności realizacji nałożonych obowiązków nie zostało uwzględnione. Taka niespójność stanowisk organów I i II instancji, w przypadku wydania decyzji drugoinstancyjnej utrzymującej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, nie może się ostać. Przypomnieć warto, iż z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaś niewątpliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy ma dla każdego postępowania kluczowe znaczenie, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Jedynie dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można właściwie zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Uznać zatem należy, że organ nie dokonał analizy całokształtu zgromadzonego materiału, do czego obliguje go art. 80 K.p.a. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). (por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94, Lex nr 9409). Powyższa regulacja skutkuje po stronie organu obowiązkiem rozpatrzenia wszystkich zebranych dowodów mających odzwierciedlenie w aktach sprawy, które organ powinien rozpatrzyć we wzajemnej ich łączności. W świetle powyższych rozważań uprawniony jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 K.p.a., który ustanawia zasadę dwuinstancyjności. Kontrola jedynie zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji nie stanowi wypełnienia zasady dwuinstancyjności, bowiem wymaga ona nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Jednocześnie należy podnieść, iż podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Podkreślić należy również, że art. 107 § 1 i 2 k.p.a. określa składniki obligatoryjne decyzji. Dodatkowe składniki, tj. termin, warunek czy zlecenie mogą być zawarte w decyzji, jeżeli są one przewidziane w przepisach szczególnych, a więc gdy te przepisy uprawniają organ do ich zamieszczenia w decyzji. Z uwagi na powyższe, określenie w osnowie decyzji organu I instancji zakazu eksploatacji części obiektu do czasu usunięcia wskazanych nieprawidłowości w sytuacji gdy podstawą tegoż rozstrzygnięcia jest art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP, uprawniający komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych do wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru, prowadzi do naruszenia przez organ powołanego art. 107 § 1 i 2 k.p.a oraz wskazanego przepisu prawa materialnego. Sąd zauważa, że dopiero w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP organ może nakazać usunięcie stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie, jednakże tego przepisu w niniejszej sprawie organy nie powołały. Zatem organ I instancji wykroczył poza normę art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP, jako że w osnowie decyzji określił warunki jakie winny być spełnione, aby możliwym była eksploatacja budynku zamku. Z zapisów w treści decyzji jasno wynika, że organ zakazuje eksploatacji budynku do czasu usunięcia nieprawidłowości, następnie kolejno je wymieniając ze wskazaniem sposobu ich eliminacji. W ten sposób nie powołując się na pkt 1 art. 26 ust. 2 ustawy o PSP, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, organ zastosował jego dyspozycję wskazując w jaki sposób należy usunąć występujące nieprawidłowości. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia przez organy prawa materialnego jest uzasadniony. Zdaniem Sądu dopiero ustalenie, iż nie wykonano uzgodnionych prac mogło skutkować wydaniem decyzji o zakazie eksploatacji. Nie ulega wątpliwości, iż samo wydanie postanowienia uzgadniającego zastosowanie rozwiązań zamiennych nie stanowi już usunięcia uchybień, jednakże organ, nie sprawdzając czy odpowiednie roboty budowlane wykonano (i w jakim zakresie), doprowadził do przedwczesnego zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP, co skutkuje stwierdzeniem naruszenia przez organy prawa materialnego. Należy bowiem zauważyć, że § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza zastosowanie rozwiązań zastępczych (tzn. spełnienie wymogów ochrony przeciwpożarowej w sposób inny niż określony w rozporządzeniu) w przypadku, gdy w istniejącym budynku należałoby przeprowadzić prace mające na celu dostosowanie do wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie warunków techniczno-budowlanych wówczas, jeśli istniejący budynek uznany zostałby za zagrażający życiu ludzi. Ponadto Sąd dostrzega kolejne naruszenie prawa procesowego polegające na wątpliwym określeniu w decyzji pierwszoinstancyjnej zakresu obowiązków do wykonania. Brak jasności co do zakresu postępowania i brak precyzji w określeniu obowiązku nie zasługuje na akceptację. Istotne jest, aby decyzja, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, wyrażała ten obowiązek precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej odnośnie nie zobowiązania również gminy do wyłączenia obiektu z eksploatacji. Zdaniem Sądu organ właściwie skierował decyzję do zarządcy – zgodnie z art. 4 ust. 1 a ustawy o ochronie przeciw pożarowej, który stanowi, iż odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W aktach sprawy znajduje się kopia stosownego porozumienia między właścicielem obiektu (Gminą U.) a "A" spółką z o.o., będącą adresatem kwestionowanych decyzji, mocą którego zobowiązano skarżącą spółkę do przestrzegania zaleceń, wymogów i przepisów przeciwpożarowych. Rozważając zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd dostrzega, iż strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału, jednak – co istotne – bez zakreślenia terminu dla strony do wypowiedzenia się. Jeżeli nawet błędnie organ nie określił tego terminu to powinien był konsekwentnie wstrzymać się z wydaniem decyzji do terminu wskazanego przez skarżącą. Niezrozumiałe jest jednak dla Sądu czemu w odpowiedzi na powyższy zarzut zawarty w odwołaniu organ odwoławczy usiłował uzasadnić takie postępowanie organu I instancji potrzebą natychmiastowego wyeliminowania występującego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi (art. 10 § 2 K.p.a.), skoro organ I instancji nie powołał się na te okoliczności. Ponownie rozpatrując sprawę organy winny niewątpliwie ustalić stan faktyczny oraz prawny, w szczególności czy wykonano wszystkie roboty budowlane objęte uzgodnieniami zastępczymi oraz czy wykonane prace w stopniu wystarczającym usunęły uchybienia, które mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Prowadząc postępowanie organy zapewnią stronie, jeżeli to będzie możliwe, czynny udział w postępowaniu oraz wyczerpująco odniosą się do wniosków dowodowych strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 p.p.s.a. m.ch.