II SA/Łd 877/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi K. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zamiany nieruchomości stanowiących własność Miasta Ł. na nieruchomości stanowiące własność PKS w Ł. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. WSA/post.1 - sentencja postanowienia II SA/Łd 877/10 UZASADNIENIE W dniu 20 sierpnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga K. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zamiany nieruchomości stanowiących własność Miasta Ł. na nieruchomości stanowiące własność PKS w Ł. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Strona skarżąca formułując szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Uzasadniając postawione wnioski skarżąca skupiła się na argumentacji dotyczącej merytorycznej poprawności zaskarżonej uchwały, zasadniczo pozostawiając wniosek o wstrzymanie jej wykonania bez uzasadnienia. Strona wskazała jedynie, iż utrzymanie w mocy spornej uchwały spowoduje, iż teren, w obrębie, którego znajduje się działka skarżącej, zmieni właściciela i dlatego też Gmina odmówiła stronie zawarcia na dalszy okres umowy dzierżawy tej działki. Zaznaczyła, iż ostatecznie teren ogródków działkowych zostanie zlikwidowany i zmieniony zostanie dotychczasowy sposób jego użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanego unormowania wywieść należy, iż obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powołanego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając jednak obowiązku ich udowodnienia, wystarczy ich uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie natomiast nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, Sąd musi dysponować jakimś materiałem pozwalającym zająć stanowisko w przedmiocie wniosku. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Podkreślić należy, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008r., II OZ 766/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zamieścił wśród wniosków skargi. Taki sposób sformułowania wniosku jest w pełni dopuszczalny, jednocześnie jednak prowadzi do założenia, iż uzasadnienie skargi będzie zawierało także uzasadnienie dla złożonego wniosku. Lektura uzasadnienia niniejszej skargi nie pozwala na jednoznaczne wyodrębnienie z niego argumentacji potwierdzającej zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały. Nie sposób bowiem uznać za takie uzasadnienie kilku zdań, z których wywieść można jedynie, iż działka skarżącej, do której de facto nie posiada żadnego tytułu prawnego, znajduje się na obszarze, który w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały zmieni właściciela, co za tym teren ten nie będzie już użytkowany jako teren ogródków działkowych. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się ze stroną, iż realizacja postanowień zaskarżonego aktu wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można również przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Wprawdzie Sąd w postępowaniu sądowym obowiązany jest uwzględniać całość akt administracyjnych jednakże obowiązek ten nie oznacza, że Sąd miałby się domyślać lub przewidywać jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków a jednocześnie jakie dowody strona chciałaby przedstawić, aby wykazać spełnienie przesłanek z przywołanego art. 61 §3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2008r., I FSK 1243/08, Lex nr 575350; postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. m.o.