II SA/Łd 888/13

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za zasadne zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy nadzoru nad schroniskiem dla bezdomnych zwierząt postanawia: odrzucić skargę. a.bł. Skargą z dnia 24 lipca 2013r. Stowarzyszenie A w J. zaskarżyło do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uznania za zasadne zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy nadzoru nad schroniskiem dla bezdomnych zwierząt. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w części dotyczącej niezarządzenia ustalenia osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie, a także w części ustalającej, że do przekroczenia terminu nie doszło z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wniósł o umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym, z uwagi na to, że w dniu [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wydał na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r, poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) postanowienie, na mocy którego uwzględnił przedmiotową skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r, poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r, poz. 267, w skrócie K.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Powołany wyżej art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, dlatego zastosowanie w tym zakresie mają ogólne zasady dotyczące postanowień, a konkretnie art. 123, z którego wynika, iż w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (§ 1). Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż rozpoznanie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej i przyjmuje formę postanowienia. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest zatem wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Skoro zatem ustawa nie przewiduje zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a., a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty to oznacza, iż nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienia: NSA z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2259/10; NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt l OSK 1014/11; NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. wydane w trybie art. 37 K.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Na marginesie wskazać należy, iż w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a., bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie skarg na akty lub czynności organu administracji, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie ma natomiast możliwości na podstawie powołanego przepisu uwzględnienia przez organ administracji skargi, która jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.