II SA/Łd 891/10

Dnia 30 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 roku sprawy ze skarg J. K. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji 1. oddala skargę J. K.; 2. ze skargi A. M. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu B. N.-D. prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ulicy [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A. M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, trzech zbiorników na ścieki, przyłączy energetycznych i wodociągowych oraz trzech zjazdów, planowanej do realizacji na działkach nr [...] i [...] przy ul. A 27/31 w Ł. Pismem z dnia 7.lipca 2008r. odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. M., w części dotyczącej pominięcia uzupełniającego wniosku z dnia 6.marca 2008r. przez uwzględnienie pobudowania budynków podpiwniczonych z oświetleniem dziennym. Następnie w piśmie z dnia 22.lipca 2008r. złożyła oświadczenie, że jej "odwołanie" stanowi wniosek uzupełnienie decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. M., uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że oświadczenie woli złożone przez A. M. dnia [...] jednoznacznie wskazywało, iż strona żąda uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy. Nadto decyzję o odmowie uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy doręczono stronie w dniu 17.listopada 2008r, zaś w dniu 18.listopada 2008r. A. M. wspólnie z I. S. złożyła w organie pierwszej instancji wniosek o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] na I. S. Decyzją z dnia [...] organ przeniósł decyzję o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem, na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27.marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.). Zdaniem organu, przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na rzecz innego podmiotu (przy akceptacji warunków zawartych w treści decyzji przez podmiot będący przyszłym adresatem i zgodzie dotychczasowego adresata na przeniesienie decyzji), dotyczy decyzji ostatecznych. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołująca się składając wniosek o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy jednocześnie wycofała wniosek o uzupełnienie tej decyzji. W innym wypadku, bowiem przeniesienie decyzji nie byłoby dopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z dnia 25.sierpnia 2009r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 213/09 uchylił wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], stwierdzając w uzasadnieniu, że nie znajduje podstaw w przepisach prawa twierdzenie, jakoby złożenie wniosku o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy automatycznie oznaczało cofnięcie wniosku o uzupełnienie tej decyzji. Najpierw bowiem musi zakończyć się ostateczną decyzją postępowanie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, żeby można było zakończyć postępowanie w sprawie jej przeniesienia na inny podmiot. Nadto Sąd wyjaśnił, że termin do złożenia odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 111 § ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.), rozpoczął bieg z momentem doręczenia decyzji o odmowie uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy. Doręczenie to miało miejsce w dniu 17.listopada 2008r. W tej sytuacji A. M. mogła złożyć odwołanie do dnia 1.grudnia 2008r. Tymczasem w dniu 18.listopada 2008r. złożyła wniosek o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Poprzez ten fakt, decyzja o warunkach zabudowy nie stała się wszakże ostateczna. W konsekwencji powyższego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. zawiesił na wniosek A. M. postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie wymienionej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jednocześnie pismem z dnia 10.lutego 2010r. A. M. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o przeniesieniu w/w decyzji o warunkach zabudowy, powołując się na fakt przeniesienia decyzji nieostatecznej raz wskazując na przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dla uzasadnienia żądania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] o przeniesieniu decyzji nr [...] z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, trzech zbiorników na ścieki, przyłączy energetycznych i wodociągowych i trzech zjazdów, planowanej do realizacji na działkach nr [...] i [...], przy ul. A nr 27/31. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru stwierdził, że obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono. W badanej sprawie bezspornym jest, iż zarówno w dacie złożenia wniosku o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy, jak i w dacie wydania decyzji o przeniesieniu decyzji decyzja o warunkach zabudowy nie była ostateczna. Jednakże, w opinii Kolegium, przepis art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzelanym, stanowiąc o możliwości przeniesienia decyzji warunkach, nie normuje jednocześnie, że przeniesienie dotyczyć ma jedynie decyzji ostatecznych. Konieczność uzyskania zgody strony, na rzecz której decyzja została wydana, a przede wszystkim warunek przyjęcia przez osobę na rzecz której przeniesienie nastąpiło wszystkich warunków zawartych w tej decyzji, mogą wprawdzie sugerować, iż przeniesieniu powinna podlegać decyzja w ostatecznym jej kształcie, brak jednak wyraźnej woli ustawodawcy, co do ostatecznego charakteru decyzji, która stanowi przedmiot przeniesienia, co uzasadnia z kolei domniemanie, iż przeniesieniu podlegać może nieostateczna jak i ostateczna decyzja o warunkach zabudowy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. M., powołując się na wywody zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25.sierpnia 2009r., ponowiła zarzut rażącego naruszenia prawa, wobec przeniesienia nieostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy w/w własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], podtrzymując w uzasadnieniu swoje uprzednio wyrażone stanowisko. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO wskazało, że poglądy wyrażone przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej uzupełnienia decyzji o warunkach zabudowy wiążą jedynie w tejże sprawie. Dodatkowo, w ocenie organu, we wspomnianym wyroku nie został wyrażony pogląd, że przedmiotem przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy może być jedyni rozstrzygnięcie ostateczne. Skargę na powyższą decyzję złożył J. K., wskazując, iż reprezentuje również swą siostrę A. M. W piśmie z dnia 7.stycznia 2001r. sprecyzował określenie strony skarżącej podnosząc, iż działa w imieniu własnym - jako właściciel terenu, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy oraz jako pełnomocnik A. M. Zarządzeniem z dnia 21.stycznia 2001r. skarga w niniejszej sprawie potraktowana została jako wniesiona przez A. M. i J. K. Precyzując zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji skarżący ponownie odwołali się do uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 25.sierpnia 2009r. wyrażając pogląd, iż wiąże on organy administracji w niniejszej sprawie oraz wskazując, iż przepis art. 63 ust. 5 ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób niebudzący wątpliwości określa ostateczny charakter decyzji będącej przedmiotem przeniesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargi wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli A. M., będąca stroną postępowania zarówno w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy jaki i o stwierdzenie jej nieważności oraz J. K., działający w postępowaniu administracyjnym jedynie jako pełnomocnik siostry – A. M. W pierwszej kolejności ocenie podlegała zatem legitymacja J. K. i jego interes prawny do wniesienia skargi we własnym imieniu . Stosownie bowiem do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie niekwestionowany jest pogląd, iż interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. (zob. wyrok NSA z dnia 25.kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Inaczej mówiąc, ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, wobec tego osoba, niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15.grudnia 1998r., w sprawie o sygn. akt II SA 1355/98, LEX nr 41827; z dnia 5.października 1998 r., w sprawie o sygn. akt II SA 1104/98, LEX nr 41301; z dnia 19.stycznia 1995r., w sprawie o sygn. akt I SA 1326/93, Glosa 1996/1/5; z dnia 13.grudnia 1993r., w sprawie o sygn. akt I SA 1725/93, Glosa 1997/4/13; z dnia 6.września 1999r., w sprawie o sygn. akt IV SA 2473/98, LEX nr 47873). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...], nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o przeniesieniu decyzji z dnia [...], nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na działkach oznaczonych numerami [...], położonych przy ul, A nr 27/31 w Ł. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], której stwierdzenia nieważności domagali się skarżący wydana została na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidującym, iż organ, który wydał decyzję, o warunkach zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Oznacza to, że te i tylko te osoby posiadają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do występowania w tymże postępowaniu w charakterze stron. Dotyczy to również postępowania nadzwyczajnego (nieważnościowego), którego przedmiotem jest decyzja o przeniesieniu warunków zabudowy. Z tej zatem przyczyny, J. K. niebędący stroną postępowania w sprawie przeniesienia warunków zabudowy, nie posiada również interesu prawnego do działania w sprawie toczącej się z wniosku A. M. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, w konsekwencji zaś – legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Powyższej konstatacji nie zmienia załączona do akt sądowych kserokopia umowy darowizny z dnia 17.lipca 2009r. Rep. A [...], zawartej pomiędzy A. M. i J. K., na mocy której ten ostatni nabył własność nieruchomości, oznaczonej jako działka gruntu [...], położonej przy ul. A w Ł. Uprawnienia właścicielskie do nieruchomości nie czynią go bowiem stroną postępowania w sprawie przeniesienia warunków zabudowy. Z tej przyczyny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę J. K. oddalono wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. Przystępując natomiast do oceny zasadności skargi A. M. wskazać należy, iż sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], a także decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] naruszają przepisy prawa w stopniu skutkującym stwierdzeniem ich nieważności. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. "Wskazania co do dalszego postępowania" stanowią natomiast konsekwencję dokonanej oceny prawnej, określając sposób postępowania organów w danej sprawie. Zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje natomiast na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie" chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego. (por. T.Woś, H.Knysiak – Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str.473) Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z dnia 25.sierpnia 2009r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 213/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowanie, dotyczące odmowy uzupełnienia przez Prezydenta Miasta Ł. własnej decyzji z dnia [...], nr [...], ustalającej dla A. M. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wyrażone we wspomnianym orzeczeniu poglądy prawne, wbrew odmiennemu stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pozostają zaś wiążące w niniejszym postępowaniu, albowiem dotyczą tożsamej "sprawy" w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą bowiem każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne. (por. wyrok NSA z dnia 11.marca 2010r., sygn.akt II OSK 495/09, Lex nr 597641) W uzasadnieniu przywołanego, prawomocnego wyroku WSA w Łodzi stwierdził zaś, że najpierw musi zakończyć się ostateczną decyzją postępowanie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, żeby można było zakończyć postępowanie w sprawie jej przeniesienia na inny podmiot. Oznacza to, iż za przesądzone uznać należało, że przedmiotem przeniesienia warunków zabudowy mogą być jedynie warunki ustalone w decyzji ostatecznej. Odmienne rozważania w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozostają w sprzeczności poglądem prawnym wyrażonym we wspomnianym wyroku. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadzała się wszakże do oceny, czy wadliwe przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy – nieostatecznej (bo objętej wnioskiem o uzupełnienie) w dacie orzekania, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt k.p.a. Jak bowiem słusznie wywiedziono w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...], nie każde uchybienie przepisom prawa stanowi jego rażące naruszenie, o którym mowa w cytowanym przepisie. O rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. (por. np. wyrok NSA z dnia 8.lipca 2010r., sygn.akt I OSK 170/10, Lex nr 67887) W rozpoznawanej sprawie brzmienie przepisu art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nasuwa wątpliwości i nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Zgodnie zaś z jego treścią organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. W świetle wymogu dotyczącego akceptacji wszystkich warunków zawartych w decyzji, nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż przedmiotem przeniesienia może być wyłącznie decyzja ostateczna. Logicznie rzecz biorąc, nie ma żadnych przesłanek pozwalających na odmienne wnioskowanie, a absurdalność tego rodzaju rozumowania, w sposób klarowny obnaża przykład niniejszej sprawy. Oto bowiem dokonano przeniesienia warunków zabudowy, w których wpłynął wniosek o uzupełnienie decyzji. Uwzględnienie wniosku spowoduje zmianę zapisów zawartych w przeniesionej decyzji, odmowa może natomiast skutkować zaskarżeniem przez stronę zapisów zawartych w tejże decyzji – w obu wypadkach stronie "reaktywuje się" termin do wniesienia odwołania od decyzji, która już została przeniesiona. Rodzi się zatem pytanie czy i jakie faktycznie uprawnienia nabyła osoba, na której rzecz dokonano przeniesienia decyzji oraz kto w istocie jest stroną postępowania o uzupełnienia decyzji (przenoszący czy nabywający uprawnienia z decyzji). Przytoczone powyżej okoliczności powodują, że skutki, które wywołuje decyzja, objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, nie jest zatem możliwe zaakceptowanie decyzji z dnia 27.listopada 2008r. jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] i [...]. Wobec bowiem faktu, iż dotknięta wadą nieważności decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie została w trybie nadzwyczajnym wyeliminowania z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wadą tą dotknięte są również zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja SKO z dnia [...]. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na mocy art. 250 p.p.s.a. przy zastosowaniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 15 ust. 1, § 16 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Ze względu natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku. m.o.