II SA/Łd 891/18

Dnia 2 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją stwierdzającą brak potrzeby oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. AK. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia K.S., na postanowienie wydane przez Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...] odmawiające na wniosek K.S. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych w budynku na działce ewidencyjnej oznaczonej nr 155 w J. , gmina Z. , powiat łowicki oraz określającej na wniosek A Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...], znak: [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych w budynku na działce ewidencyjnej oznaczonej nr 155 w J. , gmina Z. , powiat [...] oraz określił na wniosek A Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia. Wymieniona decyzja została doręczona stronom postępowania najpóźniej w dniu 27 czerwca 2017 r. Strony uczestniczące w postępowaniu, w tym K.S., nie wniosły odwołań, zatem wymieniona decyzja stała się ostateczna w trybie instancyjnym od dnia 12 lipca 2017 r., tj. po upływie 14 dni licząc od dnia najpóźniejszego doręczenia decyzji stronom. Pismem z dnia 29 września 2017 r. skierowanym do Wojewody [...] podpisanym m.in. przez K.S., zawnioskowano o zaprzestanie wszelkich prac adaptacyjnych przy realizacji wymienionej inwestycji. Powyższe pismo zostało przekazane do Wójta Gminy, który z kolei przekazał je do Kolegium, które zwróciło się do jego autorów o sprecyzowanie żądania poprzez jednoznaczne określenie, czy żądają oni: wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak : [...], zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. czy też stwierdzenia jej nieważności. Stosownie do wymogów art. 9 k.p.a. Kolegium wyczerpująco poinformowało K.S. o treści przepisów regulujących w/w tryby wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 23 stycznia 2018r. K.S. sprecyzowała swoje stanowisko wskazując, iż żąda wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Jako przyczyny swojego żądania wskazała następujące przesłanki: " 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa". Wójt Gminy Z. postanowieniem z dnia [...], znak: [...] odmówił na wniosek K.S. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak : [...]. W terminie przewidzianym na złożenie zażalenia na w/w postanowienie K.S. wniosła do Wójta Gminy Z. podanie, z którego wynika m.in., iż jest ona niezadowolona z wydanego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ I instancji uznał, że wymienione podanie jest zażaleniem na w/w postanowienie i w trybie art. 133 k.p.a. przekazał je wraz z aktami sprawy organu I instancji do Kolegium. Także w ocenie Kolegium pismo K.S. z dnia 29 maja 2018 r. należy potraktować jako zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania, gdyż wniesione ono zostało w trakcie biegu terminu służącego tej stronie na wniesienie zażalenia oraz wyraża w nim niezadowolenie. W zażaleniu K.S. zarzuciła, że postanowienie zostało wydane na podstawie fałszywych informacji podanych w Karcie Informacyjnej. Podniosła, że dane te były wielokrotnie przekazywane organowi I instancji i jest to oczywiste fałszowanie dokumentacji inwestycyjnej (np. zamiast "450 kW/rok" winno być "450 kw/h"). Wnosząca zażalenie wskazała, że decyzja środowiskowa z dnia [...] powinna zostać anulowana, a proces przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko powinien być przeprowadzony od nowa na podstawie poprawionych dokumentów, a nie na fałszywkach. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie wydane przez Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Kolegium przytaczając treść art. 145 § 1 pkt 1, art. 148 § 1 oraz art. 149 § 1 – 4 k.p.a. wskazało, iż przytoczone przepisy wskazują jednoznacznie, iż właściwy organ, do którego wpłynęło podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w pierwszej kolejności jest zobowiązany zbadać i ustalić, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 148 k.p.a. czyli w niniejszym przypadku - w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z przedłożonych akt organu I instancji wynika, iż organ ten dwukrotnie wzywał K.S. do wskazania daty powzięcia wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W udzielonych odpowiedziach K.S. wskazywała na okoliczności, które mogą być badane dopiero w następnym etapie po wcześniejszym ustaleniu kwestii formalnych, w tym między innymi po wykazaniu przez stronę zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie strona nawet nie wskazała, kiedy dowiedziała się o podnoszonych przez siebie w/w okolicznościach, które sama podnosiła jako podstawy do wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że wystąpiły przesłanki formalne skutkujące odmową wznowienia postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania wszczynane jest postanowieniem o wznowieniu postępowania, po jednoznacznym ustaleniu, że wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem ustawowego terminu oraz po ustaleniu spełnienia innych formalnych przesłanek. Naruszenie tego terminu lub nieudowodnienie przez stronę jego dochowania zawsze stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast badanie zaistnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. następuje po skutecznym wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Zaskarżonym postanowieniem organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, tym samym odmawiając wszczęcia postępowania w tym przedmiocie i dlatego nie były badane przez ten organ przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W tych okolicznościach przedwczesne byłoby bowiem ustalanie zaistnienia przesłanek wznowienia wskazanych przez K.S., tj. czy w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności taktyczne okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz czy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła K.S. podnosząc, iż "do przedmiotowej decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z. zostało złożone zawiadomienie do Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Ł. w dniu 26 stycznia 2018 r. Pismem z dnia [...] znak [...], CBA korespondencję przekazał do Prokuratury Rejonowej w Ł. W dniu [...] sygn. akt [...] Prokuratura Rejonowa w Ł. wszczęła śledztwo w sprawie przyjęcia korzyści majątkowej przez Wójta Gminy Z. w związku ze sprzedażą nieruchomości w miejscowości J. na rzecz firmy A Spółki z o.o. Spółki Komandytowa tj. o czyn z art. 228 § 1 kk i art. 228 § 3 kk i art. 228 § 5 kk". Skarżąca wyjaśniła, że przedmiotem zawiadomienia było wydanie decyzji administracyjnej przez Wójta Gminy Z. na podstawie sfałszowanej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia dla w/w inwestycji. Skarżąca poinformowała również, że w w/w zawiadomieniu do organów ścigania zamieściła informacje wskazujące na niedopełnienie obowiązków przez Kolegium. Nadto informowała, że złożyła też zawiadomienie do Delegatury CBA w Ł. dot. przyjęcia korzyści majątkowych przez urzędników: [...] Urzędu Wojewódzkiego, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Powiatowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego, przekazane przez CBA do Prokuratury Okręgowej w Ł. . Wyjaśniła, że przekazała do ABW w W. dokumentację "w wyniku domniemanej defraudacji środków publicznych na podstawie pozyskanych środków unijnych na przedmiotową inwestycję przez Inwestora", która przekazała ją do Prokuratury Okręgowej w Ł. . Skarżąca poinformowała również, iż z uwagi na złożoność czynności oraz obszerność materiałów w składanych zawiadomieniach do organów ścigania wystosowała stosowną korespondencję do Prokuratury Krajowej. Podniosła, iż "Samorządowe Kolegium Odwoławcze było w dyspozycji dokumentów dotyczących nieprawidłowości w przedmiotowej inwestycji w dniu 29 listopada 2017 r. i nie podjęło stosownych działań w terminie jednego miesiąca weryfikując treść i zakres poczynionych prac inwestora z faktu wydanej decyzji administracyjnej przez Wójta Gminy Z. Swoją reaktywację Kolegium Samorządowe rozpoczęło w dniu 17 stycznia 2018 r. (...)". Skarżąca wniosła o "uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dn. [...], znak [...] oraz utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] [...]. W przedstawionych przez siebie okolicznościach uznała skargę za konieczną z uwagi na rażące naruszenie m.in. przepisów: k.p.a., ustawy z dnia 31 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz "domniemanych przestępstw wynikających z Kodeksu Karnego". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż rozstrzygnięcia organów I i II instancji o powyższych datach i znakach nie są decyzjami, lecz postanowieniami wydanymi w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych w budynku na działce ewidencyjnej oznaczonej nr 155 w J. , gmina Z. , powiat łowicki oraz określającej na wniosek A Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia. Żadna ze stron postępowania środowiskowego, w tym K.S., nie wniosła odwołania od w/w decyzji środowiskowej. Żadna ze stron postępowania środowiskowego nie zwracała się również z własnej, samodzielnej inicjatywy bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o podjęcie określonych czynności w związku z w/w decyzją środowiskową z dnia [...], znak: [...] wydaną przez Wójta Gminy Z. . Wydając zaskarżone postanowienie kierowano się względami, iż przywołane w postanowieniu przepisy k.p.a. regulujące instytucję wznowienia postępowania administracyjnego wskazują jednoznacznie, iż właściwy organ, do którego wpłynęło podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w pierwszej kolejności jest zobowiązany zbadać i ustalić, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 148 k.p.a., czyli w niniejszym przypadku - w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z przedłożonych akt organu I instancji wynika, iż organ ten dwukrotnie wzywał K.S. do wskazania daty powzięcia wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W udzielonych odpowiedziach K.S. wskazywała na okoliczności, które mogą być badane dopiero w następnym etapie po wcześniejszym ustaleniu kwestii formalnych, w tym między innymi po wykazaniu przez stronę zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie strona nawet nie wskazała, kiedy dowiedziała się o podnoszonych przez siebie w/w okolicznościach, które sama podnosiła jako podstawy do wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że wystąpiły przesłanki formalne skutkujące odmową wznowienia postępowania. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania wszczynane jest postanowieniem o wznowieniu postępowania, po jednoznacznym ustaleniu, że wniosek o wznowienie został złożony z zachowaniem ustawowego terminu oraz po ustaleniu spełnienia innych formalnych przesłanek. Naruszenie tego terminu lub nieudowodnienie przez stronę jego dochowania zawsze stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Natomiast badanie zaistnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. następuje po skutecznym wszczęciu postępowania w przedmiocie wznowienia czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wznowienia postępowania, tj. odmawiające wszczęcia postępowania wznowieniowego. Tym samym nie były jeszcze badane przez organy obu instancji przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ uznał, że w zaistniałych okolicznościach przedwczesne byłoby ustalanie zaistnienia przesłanek wznowienia wskazanych przez K.S. , tj. czy w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz czy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Kolegium nie posiada informacji, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie prokuratorskie, o którym wspomina w skardze K.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145-152 k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania określone zostały w sposób ścisły w art. 145 § 1 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Podkreślić należy, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)". A zatem wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 (...), a nie ma podstaw do jego przywrócenia (por. B. Adamiak/w/ B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97). Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania, dlatego obciąża stronę domagającą się wznowienia, albowiem tylko strona może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powzięła wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych, a także czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. W przedmiotowej sprawie skarżąca powołała się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., z której wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, nie wskazując jednakże daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Organ dwukrotnie (pismem z dnia 13 marca 2018 r. – str. 608 akt adm. oraz pismem z dnia 28 marca 2018 r. – str. 632 akt adm.) wzywał K.S. do wskazania daty powzięcia przez skarżącą wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W żadnej z nadesłanych odpowiedzi skarżąca nie wskazała terminu, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Raz jeszcze przyjdzie podkreślić, że strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki wznowienia. Ciężar dowodu dochowania terminu spoczywa zatem na stronie. Strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i musi tego dokonać w sposób pozwalający organowi zweryfikować, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1507/17, LEX nr 2565282). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia były zasadne i prawidłowe, a postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ zasadnie bowiem kierując się przesłankami formalnymi uznał brak podstaw do wznowienia postępowania, co w konsekwencji uzasadniało, w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., jego odmowę. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. IB