II SA/Łd 892/10

Dnia 18 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. C., B. C., M. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] [...] [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących – M. C. i B. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących – M. K. i R. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpoznaniu odwołań M. i B. C., H. i R. H., J. H. oraz M. i R. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] o warunkach zabudowy. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia 31 marca 2010 roku, po rozpoznaniu wniosku A – Spółki komandytowej z siedzibą w Ł., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami (o powierzchni sprzedaży do 300 m2) z infrastrukturą techniczną oraz zjazdami przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A (działka Nr ewid. 65/9, 65/10, 65/11, 65/12 (które dawniej stanowiły działkę Nr ewid. 65/5), 65/8, 66/1 i 7/4 w obrębie [...], Nr ewid. 104/2, 104/3, 104/4, 104/5, 104/6, 104/7 i 104/8 w obrębie [...] oraz fragmenty działek Nr 65/4 i 64/5 w obrębie [...] dla potrzeb budowy zjazdów). Odwołania od powyższych decyzji wnieśli właściciele sąsiednich nieruchomości – M. i B. C., H. i R. H., J. H. oraz M. i R. K. M. C. w treści swojego odwołania wskazała, iż organ orzekając w sprawie pominął regulację ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), która nakładała na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zawiera błędy, których organ nie dostrzegł, a które dotyczą powierzchni inwestycji, co skutkuje niezachowaniem wskaźnika zabudowy. Modyfikacja treści wniosku – z budynków wielorodzinnych na jednorodzinne – jest powierzchowna. Pierwotnie inwestor planował wzniesienie 18 budynków wielorodzinnych III kondygnacyjnych ze 170 mieszkaniami, a po zmianie będzie 70 budynków jednorodzinnych ze 140 mieszkaniami. W okolicy znajdują się tylko dwa budynki II kondygnacyjne, a nie III kondygnacyjne. Inwestor nie sprecyzował w toku postępowania ilości mieszkańców, a wskazana ilość ścieków, która ma być odprowadzana do planowanej biologicznej oczyszczalni ścieków jest znacznie zaniżona. Nie przewidziano sposobu oczyszczania ścieków z wód opadowych. Znajdujący się na jednej z działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym, staw źródliskowy nie został uwzględniony ani na mapie, ani w części opisowej decyzji, co może sugerować, że inwestor planuje likwidację tego stawu, a to skutkowałoby naruszeniem stosunków wodnych na gruncie. Decyzja I instancji nie uwzględnia wskazań i wytycznych w zakresie ochrony środowiska i przyrody. W konkluzji odwołania strona kwestionowała prawidłowość wyznaczenia linii zabudowy wskazując, że nie została ona wyznaczona dla części działek. B. C. i J. H. w treści swoich odwołań podnosili, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż na ulicy C nie ma zabudowy, co wyklucza możliwość realizacji inwestycji na działkach zlokalizowanych przy tej ulicy. Część działek objętych zamierzeniem budowlanym nie ma dostępu do drogi publicznej i w ich sąsiedztwie nie występuje zabudowa, która mogłaby stanowić punkt odniesienia dla planowanej inwestycji. Część graficzna decyzji została wykonana na nieprawidłowych kopiach mapy i zawiera szereg błędów odnoszących się do oznaczenia działek i naniesień na nich. Z uwagi na rozmiary planowanej oczyszczalni ścieków inwestor, przed wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zobowiązany był uzyskać opinię inspektora ochrony środowiska. Na działkach nie ma kanalizacji deszczowej, ani sanitarnej. Lokalizacja inwestycji w dnie doliny rzecznej, w strefie wypływu wód podziemnych i przykorytowych jest sprzeczna z przepisami o ochronie środowiska. Na pobliskim terenie występują stanowiska smardza stożkowego, a staw stanowi jedyny zbiornik służący rozrodowi wielu gatunków żab i ropuch. Kwestionowana w odwołaniu decyzja nie wskazuje zasadniczych danych, takich jak ilość i rodzaj planowanych budynków, ilość mieszkańców, zużycie wody, ilość odprowadzanych ścieków, zapotrzebowanie na energię elektryczną, cieplną i gaz, ilość oraz lokalizacja parkingów i dróg dojazdowych, umiejscowienie powierzchni biologicznie czynnej, oczyszczalni ścieków, powierzchni usługowej i handlowej, linii zabudowy. H. i R. H. w treści odwołania wskazali, że inwestycja przyczyni się do zwiększenia ruchu samochodów oraz naruszy teren zalewowy rzeki D i stawu źródliskowego. M. i R. K. w treści swojego odwołania wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, bądź o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołujących się, okoliczna zabudowa to domy niskie, jednorodzinne, zatem wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora jest sprzeczne z regulacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz studium uwarunkowań miasta. Teren inwestycji nie ma bezpośredniego połączenia z siecią wodociągową i kanalizacyjną, a inwestor nie uzyskał pozytywnej opinii inspektora ochrony środowiska na gromadzenie lub oczyszczanie ścieków. Budowa oczyszczalni ścieków dla tak dużej inwestycji (500 osób wytwarzających ok. 120 m3 ścieków) nie ma charakteru indywidualnego rozwiązania dla odprowadzania i unieszkodliwiania ścieków, narusza przepisy prawa wodnego i prawa ochrony środowiska. Część działek, na których planowana jest budowa, nie ma zapewnionego dostępu do dróg publicznych. Po rozpoznaniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Przepis art. 52 ust. 2 ustawy określa elementy, jakie powinien zawierać wniosek wszczynający postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy przedsięwzięcia mogącego szkodliwie oddziaływać na środowisko, do wniosku inwestor zobowiązany jest dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przy czym, obowiązek ten dotyczy wyłącznie przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku, tj. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do powyższej kwestii, organ odwoławczy powołując zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) uznał, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko, a tym samym jej realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Prawidłowo więc organ I instancji uznał w tej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy za kompletny. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W sprawie analizie poddano obszar zlokalizowany wokół terenu objętego wnioskiem inwestora. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie organu I instancji w rozpatrywanej sprawie, wszystkie warunki określone w powołanym przepisie zostały spełnione, a tym samym istniała podstawa do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności, w sprawie spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zdaniem SKO, w sprawie organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany. W aktach sprawy znajduje się mapa w stosownej skali, na której pokazane zostały granice terenu objętego analizą urbanistyczno-architektoniczną. Z przeprowadzonej analizy wynika, że w obszarze analizowanym dominującą funkcją jest funkcja mieszkaniowa w formie zabudowy jednorodzinnej i zabudowa usługowa. W tej sytuacji planowane przedsięwzięcie stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, gdyż mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. Zabudowa istniejąca na co najmniej jednej działce sąsiedniej winna pozwalać także na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W sprawie ustalenie warunków zabudowy nastąpiło na podstawie parametrów i cech 219 nieruchomości zabudowanych, zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Szczegółowo opisując poszczególne elementy analizy dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej, jak i linii zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że wszystkie te elementy zostały określone prawidłowo w oparciu o ustalenia dokonane w toku postępowania wyjaśniającego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ napisał, iż ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę cech zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jej jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, między innymi poprzez zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Wśród tych ograniczeń jednakże, wbrew twierdzeniom odwołujących się, nie ma ustaleń wynikających z obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia są wiążące dla organów gminy jedynie przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z właściwymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W stanie faktycznym sprawy, decyzja została wydana po uzgodnieniu z zarządcą drogi gminnej i marszałkiem województwa. W toku postępowania organ I instancji uzyskał też opinie Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Referatu Komunalnego Urzędu Miasta. Nieruchomość objęta wnioskiem inwestora posiada dostęp do drogi publicznej - projektowanym zjazdem oraz dwoma projektowanymi zjazdami przez drogę wewnętrzną. Ocena dostępu do drogi publicznej dotyczy całej nieruchomości objętej wnioskiem, nie zaś poszczególnych działek ewidencyjnych składających się na nieruchomość. W tym stanie rzeczy możliwość obsługi komunikacyjnej inwestycji od strony ulicy została poddana ocenie organu wyspecjalizowanego zarówno pod kątem możliwości realizacji zjazdów, ale także dostępności tej drogi dla przyszłych użytkowników nieruchomości. Jednym z warunków koniecznych do ustalenia warunków zabudowy jest także uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji inwestycji. Przyłącza wody, energii elektrycznej i gazu przewidziane zostały z sieci miejskiej na warunkach gestorów sieci, co potwierdzają dokumenty złożone przez inwestora. Odprowadzanie zaś wód opadowych i ścieków sanitarnych odbywać się będzie do biologicznej oczyszczalni ścieków, co potwierdzają załączone warunki techniczne na odprowadzanie wód opadowych oraz ścieków sanitarnych podczyszczonych do rzeki wydane przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych. Uwzględniając okoliczność, że planowana inwestycja jest zlokalizowana w sąsiedztwie rzeki D, organ I instancji zawarł w decyzji szereg warunków dotyczących ochrony środowiska. W szczególności wskazał, że inwestycja powinna być zgodna z Prawem ochrony środowiska, ustawą o ochronie przyrody, Prawem wodnym, jak i ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W kwestionowanej decyzji organ I instancji zawarł ograniczenie dotyczące zabudowy terenu inwestycji wzdłuż koryta rzeki na odcinku wskazanym w załączonej koncepcji zagospodarowania terenu, poprzez zachowanie pasa eksploatacyjnego o szerokości minimum 3 m licząc od zewnętrznych krawędzi skarp, w celu umożliwienia prowadzenia prac eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem rzeki. W pasach tych nie wolno dokonywać zabudowy i stałych naniesień. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że każda ingerencja w środowisko naturalne na terenie objętym wnioskiem inwestora wymaga uzyskania dodatkowych decyzji i uzgodnień, w tym zezwolenia na usunięcie drzew. Ponadto inwestor, w celu odprowadzania wód opadowych oraz ścieków sanitarnych podczyszczonych do rzeki, zobowiązany będzie do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Nadto, w przypadku gromadzenia lub oczyszczania ścieków w ilości przekraczającej 5 m3 na dobę, przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, inwestor zobowiązany jest uzyskać pozytywną opinię wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w toku innego postępowania, organ I instancji odmówił inwestorowi ustalenia warunków zabudowy dla części terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym w niniejszej sprawie. Kwestia ta jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest ostateczne, a przede wszystkim decyzja ta odnosi się do innej inwestycji. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołań dotyczących naruszenia przepisów Prawa wodnego organ wyjaśnił, że teren inwestycji, wbrew twierdzeniom odwołujących się, nie znajduje się w strefie bezpośredniego zagrożenia powodzią, o którym mowa w art. 82 ust. 2 ustawy z 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią obejmują bowiem tereny między linią brzegu, a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska; obszar pasa nadbrzeżnego w rozumieniu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej oraz strefę przepływów wezbrań powodziowych określoną w planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie studium ochrony przeciwpowodziowej. Tylko te tereny uwzględnia się przy sporządzaniu decyzji o warunkach zabudowy. Z załączonego do akt administracyjnych stanowiska Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wynika, że tereny przyległe bezpośrednio do rzeki nie zostały obwałowane, zatem nie są obszarem bezpośredniego zagrożenia powodzią w rozumieniu Prawa wodnego, dla rzeki nie zostało opracowane studium ochrony przeciwpowodziowej. Nie ma także podstaw do ustalania zakazów i ograniczeń, o których mowa w art. 82 ust. 2 i art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, w formie ustaleń zasięgu obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wprowadzania ich w formie rozporządzenia dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej dla obszarów potencjalnego zagrożenia powodzią. Na tej podstawie organ odwoławczy ocenił, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymagała uzgodnienia na podstawie art. 4a, w zakresie o którym mowa w art. 140 ust. 2, 2a i 2b Prawa wodnego z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W tym stanie rzeczy, zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko, a po drugie nie jest przewidziana do realizacji na terenie bezpośredniego zagrożenia powodzią. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 43 Prawa wodnego. Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych zawiera wykaz niezbędnych przedsięwzięć w zakresie wyposażenia aglomeracji w systemy kanalizacji zbiorczej i oczyszczalnie ścieków do końca 2015 roku. Ujęcie danego terenu w planie aglomeracji wskazuje, że został on objęty planem inwestycyjnym w dziedzinie gospodarki wodno-ściekowej, ale nie jest to równoznaczne z zakazem inwestowania na terenach, na których nie doszło jeszcze do realizacji zbiorczego systemu kanalizacji gminnej z przesyłem ścieków do grupowej oczyszczalni ścieków. Za niezasadny organ uznał także zarzut dotyczący sfałszowania mapy geodezyjnej. Obszar analizowany w sprawie został pokazany na mapie zasadniczej do celów lokalizacyjnych w skali 1:500. Mapa ta pokazuje także teren objęty wnioskiem inwestora, w tym działkę Nr ewid. 68/5, na której linią przerywaną i literą "w" oznaczono staw źródliskowy rzeki. Brak informacji o tym stawie w części opisowej decyzji nie stanowi uchybienia. Staw będzie musiał być uwzględniony w projekcie budowlanym, który określi szczegółową lokalizację budynków z uwzględnieniem istniejących na tym terenie uwarunkowań środowiskowych. Odnosząc się do zarzutu braku aktualności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż przed jej wydaniem wydano pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych na działkach Nr ewid. 65/10 i 65/11 organ napisał, że fakt istnienia na danym terenie zabudowy (czy też wydania wcześniej dla danego terenu pozwolenia na budowę) nie jest przeszkodą do ustalenia warunków zabudowy. W każdym bowiem przypadku inwestor ma prawo do uzyskania decyzji, która określi, w danym stanie prawnym i faktycznym, dopuszczalny sposób zagospodarowania nieruchomości. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zmiany w sferze praw rzeczowych, nie jest też podstawą do podjęcia prac budowlanych na danym terenie. W konkluzji uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji zapewnił wszystkim stronom postępowania czynny udział w każdym stadium tego postępowania. W szczególności, organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w trybie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny obszaru analizowanego w wyniku, której ustalił cechy zabudowy w obszarze analizowanym, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Okoliczności zaś podnoszone w odwołaniach nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Niedopuszczalne jest przyjęcie, że organ ma prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, np. chroniącymi ład przestrzenny czy walory architektoniczne i krajobrazowe i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. i B. C. oraz M. i R. K. M. i B. C. w motywach skargi podnieśli, iż organ nie uwzględnił treści art. 40 pkt 3 Prawa wodnego zezwalając na lokalizację planowanej inwestycji na terenie zalewowym pobliskiej rzeki. Organ pominął także projekt realizacji zbiornika wodnego "E" w ramach programu małej retencji województwa. Na terenie inwestycji znajduje się staw, który jest miejscem rozrodu żab i ropuch będących pod ścisłą ochroną, co uniemożliwia lokalizację oczyszczalni ścieków. Nigdzie w okolicy nie ma zbiorowej oczyszczalni ścieków, która mogłaby stanowić wzór dla tej planowanej w niniejszej sprawie. W dalszej części skargi jej autorzy podnieśli zarzuty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji I instancji, a odnoszące się do braku określenia w decyzji I instancji charakterystycznych parametrów planowanej inwestycji (linia zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji, geometria dachu), jak i argument stanowiący o nieprawidłowym formacie mapy i jej sfałszowaniu. Zdaniem strony, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, inwestor powinien legitymować się decyzją środowiskową. Zapotrzebowanie na wodę określone przez inwestora nie zostało przez organ w żaden sposób zweryfikowane. Analiza urbanistyczna opracowana na potrzeby niniejszej sprawy jest błędna, gdyż oprócz osiedla M organ uwzględnił także obszar zamknięty stanowiący urbanistyczną całość i mający obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Analiza została wykonana na nieprawidłowych podkładach geodezyjnych. M. i R. K. w treści swojej skargi wnieśli o uchylenie decyzji II instancji, jak i I instancji w całości. Skarżący zarzucili naruszenie art. 7 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nieprawidłowe wyjaśnienie sprawy, naruszenie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Prawa wodnego, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz Prawa ochrony środowiska, a w szczególności art. 97 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Uzasadnienie skargi jest identyczne jak treść odwołania wniesionego przez stronę w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktycznym sprawy inwestor będący uczestnikiem postępowania sądowego wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zjazdami. Organ I instancji w toku postępowania uznał, że w wyznaczonym obszarze analizowanym zostały spełnione wszystkie warunki określone w treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym organ wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla określonego zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołań właścicieli sąsiednich nieruchomości, podzielił pogląd organu I instancji. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z regulacją art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek taki, na mocy art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Tytułem wstępu posiłkując się poglądami doktryny wskazać wypada, iż zacytowany przepis określa wymaganą treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Na treść tego wniosku składa się, w pierwszej kolejności, część graficzna, zawierająca określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz granice obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Pojęcie "oddziaływanie" musi tu być szeroko rozumiane, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie. Granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne, polegające w szczególności na emisji zanieczyszczeń, czy powodowaniu nadmiernego hałasu. Ocena prawna dopuszczalności tych wpływów powinna się opierać na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, dotyczących sfer oddziaływania (np. Prawo ochrony środowiska, Prawo ochrony przyrody). W tym miejscu podkreślić także należy, iż zasięg oddziaływania inwestycji określony przez inwestora podlega merytorycznej ocenie organu. Dokumentem, który może być przydatny organowi przy dokonywaniu tej oceny, a jednocześnie kolejnym elementem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest charakterystyka inwestycji obejmująca trzy zasadnicze problemy. Po pierwsze charakterystyka powinna uwzględniać wymagania w zakresie infrastruktury technicznej – art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Drugi problem, składający się na treść wniosku, obejmuje określenie charakterystyki urbanistycznej inwestycji – art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W końcu, trzeci element, który determinuje treść wniosku, obejmuje wymóg zawarcia w nim charakterystycznych parametrów technicznych zamierzenia inwestycyjnego – art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skupiając się na wykładni trzeciego elementu wniosku, gdyż to on okazał się sporny w niniejszej sprawie podkreślić należy, iż charakterystyka parametrów inwestycji powinna w szczególności odnosić się do wpływu inwestycji na środowisko. Zaprezentowane ogólne uwagi znajdują swoje potwierdzenie w poglądach doktryny (Niewiadomski [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją Prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. 4, Warszawa 2008, str. 399-412). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż inwestor nie dołączył do wniosku żadnego dokumentu, który mógłby stanowić charakterystykę wpływu inwestycji na środowisko. W niniejszej sprawie jest to o tyle ważne, że istnieje spór między stronami postępowania w zakresie dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji, w szczególności strony podnosiły wiele argumentów wskazujących na negatywny wpływ zamierzenia budowlanego na środowisko. W tej sytuacji, w obliczu istniejącego między stronami sporu, organ powinien dokładnie zbadać ten element wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności, ocena tego aspektu inwestycji, czyli jej wpływu na środowisko, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Tymczasem organ I instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia nie skupił się na tej kwestii, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoje stanowisko w sprawie ograniczyło do jednego zdania. Autorytatywne stwierdzenie, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących szkodliwie oddziaływać na środowisko, a tym samym jej realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest niewystarczające. Stwierdzenie powyższe narusza przepis art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i w żadnym razie nie realizuje zasady pogłębiania zaufania (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego), ani zasady przekonywania (art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno bowiem w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego), a zasada przekonywania przejawia się w konieczności wyjaśnienia stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zdaniem składu orzekającego, oceny wpływu inwestycji na środowisko organ powinien dokonać w kontekście zapisów ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 roku Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i rozporządzenia wykonawczego, czyli rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Oceny tej organ powinien dokonać ze szczególnym uwzględnieniem oczyszczalni ścieków przewidzianej do realizacji w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Przepis § 3 ust. 1 pkt 77 w/w rozporządzenia stanowi bowiem, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. instalacje do oczyszczania ścieków inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia, przewidziane do obsługi nie mniej niż 400 równoważnych mieszkańców w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 roku Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Brak dokładnej analizy planowanej inwestycji w kontekście zacytowanych przepisów stanowi naruszenie zasady praworządności (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego), jak i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego). W tym celu organ, w szczególności ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego, dopiero ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego). Uzupełniając powyższe uwagi wyjaśnić należy, iż wniosek inwestora obarczony był brakiem w zakresie określonym w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ nie dokonał w tym zakresie samodzielnej oceny, która spełniałaby wymogi prawa. Z tego powodu Sąd nie miał możliwości dokonania oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko, gdyż materiał dowodowy załączony do akt był niewystarczający. W toku ponownie prowadzonego postępowania, organy po uzupełnieniu akt administracyjnych zobligowane będą do ponownej oceny wpływu inwestycji na środowisko zgodnej z przepisami prawa materialnego i wypełniającymi reguły proceduralne w tym zakresie. Przechodząc do kolejnych istotnych zagadnień w sprawie zauważyć należy, iż inwestor pierwotnie występując z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wnosił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i usługami wraz z pełną infrastrukturą techniczną i zjazdami. W toku postępowania administracyjnego inwestor zmodyfikował swój wniosek wnioskując o wydanie decyzji dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwukondygnacyjnych z możliwością budowy trzeciej kondygnacji na fragmencie budynku w celu zróżnicowania zabudowy (pismo z dnia 3 grudnia 2008 roku). Porównując obie inwestycje skonkludować należy, że pierwotnie inwestor planował zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, którą następnie zmienił na zabudowę jednorodzinną. W tym zakresie doszło zatem do istotnej zmiany planowanej inwestycji. Modyfikacja wniosku w tym zakresie, w ocenie Sądu, powinna skutkować także odpowiednim dostosowaniem wniosku wraz z niezbędnymi załącznikami do wymogów inwestycji w nowej postaci, zatem powinno dojść do zmiany wszelkich elementów wniosku określonych w art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności podkreślić należy, że dokonanie na tyle istotnej zmiany postaci planowanej inwestycji powinno znajdować swoje odzwierciedlenie na mapie załączonej do wniosku i w charakterystyce inwestycji, w szczególności w zakresie określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie opisowej i graficznej. Niemniej jednak w aktach administracyjnych, po zmianie wniosku, próżno szukać takich dokumentów. Owszem, w piśmie modyfikującym wniosek pełnomocnik inwestora napisał, że w pozostałym zakresie wniosek nie ulega zmianie. Niemniej jednak uwzględniając zakres zmiany wniosku, w szczególności zmianę z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ze stanowiskiem tym jednak nie można się zgodzić. Konkludując dotychczasowe uwagi należy wskazać, że brak uzupełnienia wniosku wraz z załącznikami po modyfikacji jego treści stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kolejnej części rozważań należy zwrócić uwagę na treść art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Zgodnie z cytowanym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy wiąże się z dokonaniem przez organ analizy tych dwóch elementów. W tym zakresie organ związany jest kodeksową zasadą praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ( art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). W zakresie analizy stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja, obowiązkiem organu jest nie tylko zbadanie zgodności zamierzenia z prawem w znaczeniu przedmiotowym, ale i podmiotowym innych osób. Należy w tym zakresie w szczególności określić krąg osób uprawnionych do rozporządzania i korzystania z nieruchomości. Analiza faktyczna obejmuje ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem, aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy, ustalenie możliwości tworzenia infrastruktury. Ważne jest także zweryfikowanie stanu rzeczywistego z danymi przedstawionymi we wniosku. Podobny pogląd obowiązuje w doktrynie (Niewiadomski [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją Prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. 4, Warszawa 2008, str. 412-424) Odnosząc te uwagi do sprawy Sąd uznał, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy trzeba ustalić w sposób niewątpliwy krąg stron postępowania, a przede wszystkim właścicieli działek objętych wnioskiem o warunki zabudowy. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, iż nie wszyscy właściciele nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym brali udział w postępowaniu w obu instancjach. W szczególności, z niezrozumiałych powodów organ II instancji pominął część podmiotów, w szczególności Gminę Ł. - w odniesieniu do działek nr ew. 65/4 i 64/5 oraz Skarb Państwa, co do dz. 7/4, a także właścicieli działek 65/10 i 65/11. Organy obu instancji, pominęły też okoliczność, że część terenu objętego wnioskiem (dot. działek o nr ew. 104/2-104/8), w toku postępowania, tj. od grudnia 2009 r., zmieniła właściciela. W aspekcie przepisu art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrócić uwagę należy także na podnoszoną przez właścicieli sąsiednich nieruchomości kwestię związaną z uzyskaniem pozwolenia na budowę na działkach oznaczonych Nr ewid. 65/10 i 65/11. Okoliczność ta, w ocenie składu orzekającego, powinna być uwzględniona przez organy orzekające w sprawie w szczególności wobec faktu, że również te działki objęte są w niniejszej sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Cytując tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2008 roku (II SA/Po 368/07, Lex Nr 493250) wskazać należy, iż mapa, w oparciu o którą sporządza się analizę w celu ustalenia warunków zabudowy dla nowopowstałych obiektów, powinna być aktualna, winna ona odzwierciedlać aktualny w chwili prowadzenia przez organ postępowania stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, a w szczególności ich sposób zabudowy i zagospodarowania. Skład orzekający w pełni podziela zacytowany pogląd. W konkluzji uzasadnienia zwrócić uwagę należy na uchybienia natury formalnej, które należy podnieść z uwagi na treść wyroku, mimo że nie miały wpływu na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Wynika z tego, że rzeczona analiza, jako element decyzji, winna obejmować dokładne oznaczenie decyzji oraz zawierać odpowiednie podpisy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tym niemniej, w stanie faktycznym sprawy decyzja organu I instancji zawiera, jako integralne załączniki mapę sytuacyjno – wysokościową i wnioski z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja I instancji została podpisana przez upoważnionego pracownika. Podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji umieszczony jest wyłącznie na decyzji. Tym samym rzeczonego podpisu nie ma na załączonych do decyzji wynikach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i na mapie. Na wynikach analizy i na mapie nie ma także podpisu osoby przygotowującej analizę. Na tych dokumentach jest jedynie oznaczenie, iż stanowią one załącznik do decyzji organu I instancji. Brak określonych podpisów stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, z zacytowanego przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika także, iż wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu powinny zawierać część tekstową i graficzną. Na części graficznej powinny być zobrazowane granice obszaru analizowanego. Tymczasem, do decyzji I instancji nie dołączono wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie graficznej, a mapa załączona do decyzji zawiera tylko oznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji oraz nieprzekraczalną i obowiązującą linię zabudowy. Brak w tym zakresie stanowi naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócić także należy uwagę organów na omyłki znajdujące się w decyzji, a dotyczące adresu planowanej inwestycji (w decyzji organu odwoławczego) i numeracji działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym ( w części graficznej decyzji oznaczono dz. nr 65/6, która nie występuje w części tekstowej). Reasumując, organy administracji ponownie rozpoznając wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji zobowiązane będą uwzględnić powyższe uwagi i w pierwszym rzędzie, uzupełnić wniosek inwestora o niezbędne informacje i wymagane załączniki. W dalszej kolejności, organ I instancji zobowiązany będzie przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób odpowiadający prawu, z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wyniki rzeczonej analizy będą podstawą do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Z uwagi na braki materiału dowodowego w sprawie, zajęcie jednoznacznego stanowiska w zakresie dopuszczalności, bądź niedopuszczalności realizacji inwestycji we wskazanym we wniosku zakresie jest przedwczesne. Tym niemniej, w obliczu licznych argumentów stron postępowania kwestionujących dopuszczalność zabudowy na działkach objętych wnioskiem Sąd chciałby wskazać, że nie można kwestionować dopuszczalności realizacji zabudowy jednorodzinnej w terenie, gdzie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Pogląd powyższy nie przesądza jednak o możliwości realizacji inwestycji na tym terenie z uwagi na wskazane powyżej uchybienia. Wobec powyższego, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" przy zastosowaniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie drugim wyroku Sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na kwotę 500 zł złożył się wpis od skargi uiszczony solidarnie przez skarżących. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł także w punkcie trzecim wyroku na mocy art. 200 i 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasadzoną kwotę 740 zł składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 240 zł. Sąd w punkcie czwartym, w oparciu o treść art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. j.m.