II SA/Łd 893/13

Dnia 9 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zajętą z mocy prawa nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS Skargą z dnia 24 lipca 2013r. Gmina S. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za zajętą z mocy prawa nieruchomość. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniła niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegających na braku możliwości odzyskania od A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości Z. zapłaconych kwot, gdyż w Krajowym Rejestrze Sądowym brak jest jakichkolwiek wzmianek o sprawozdaniach finansowych tej spółki. Postanowieniem z dnia 25 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I OZ 1152/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I OZ 1152/13, wskazany przez Gminę argument, że w przyszłości, w sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji, może dojść do trudności w wyegzekwowaniu od uprawnionej równowartości wypłaconej kwoty, ponieważ Spółka nie składa sprawozdań finansowych do akt rejestrowych nie przesądza o zajściu przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem samo nieskładanie sprawozdań nie świadczy jeszcze o trudnościach związanych ze zwrotem wypłaconego świadczenia. Nie można również powiedzieć, że przyznana tytułem odszkodowania kwota jest na tyle znaczna, że może grozić naruszeniem płynności bieżącego finansowania celów statutowych gminy. Zwłaszcza że skarżąca Gmina nie podała żadnych danych, uzasadniających traki wniosek. Podkreślenia wymaga, iż obowiązek zapłaty odszkodowania ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki jego zrealizowania są niewątpliwie odwracalne. W razie prawomocnego uwzględnienia skargi przez Sąd świadczenie to będzie podlegało zwrotowi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne, zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Zgodnie natomiast z art. 190 zdanie pierwsze w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem skarżąca nie przytoczyła, żadnych nowych argumentów, przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku, powyższe stanowisko sądu drugiej instancji jest wiążące. Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.