II SA/Łd 894/11

Dnia 30 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania, że ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji została wydana z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy B. na podstawie art. 151 §2 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. G. z dnia 11 sierpnia 2010r., uznał, iż decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...], położonej w miejscowości J., zmieniona decyzją z dnia [...]r., wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Wójt Gminy wyjaśnił, iż w dniu 26 lipca 2010r. M. G. zwrócił się do organu o umożliwienie mu zapoznania się z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...]r., zmienionej decyzją z dnia [...]r., ustalającej na wniosek M. O. warunki zabudowy. W dniu 11 sierpnia 2010r. M. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w przepisie art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wnioskodawca wyjaśnił jednocześnie, iż o wydaniu decyzji ostatecznej z [...] roku dowiedział się w dniu 23 lipca 2010r. od inwestora, który przystąpił do realizacji inwestycji. W dniu [...]r. organ postanowił wznowić postępowanie uznając, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie określonym w art. 148 w/w ustawy. Następnie w dniu 30 sierpnia 2010r. organ zlecił uprawnionemu urbaniście przeprowadzenie ponownej analizy urbanistycznej, która potwierdziła, iż przy zachowaniu przepisów odrębnych możliwa jest lokalizacja inwestycji jak w dotychczas wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy Mając na uwadze wyniki analizy organ I instancji stwierdził, iż nie ma podstaw do uchylenia decyzji, gdyż wydana na skutek wznowienia decyzja odpowiadałby prawu. W terminie prawem przewidzianym odwołanie złożył M. G., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w części ustalającej usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granic z sąsiednimi działkami oraz dopuszczenia tylko 75% powierzchni biologicznie czynnej, jako wydanej bez podstawy prawnej, w sprzeczności z wymaganiami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając sformułowane wnioski strona wskazywała, iż decyzja organu I instancji nie zawiera merytorycznego uzasadnienia, nie odnosi się do zarzutów. W ocenie strony skoro usytuowanie obiektu w terenie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego to dopuszczenie lokalizacji projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy nie znajduje podstaw prawnych. A skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych, to faktycznie organ określający warunki zabudowy zdecydował o usytuowaniu budynku. Podobnie wiążący charakter ma przesądzenie w zaskarżonej decyzji kwestii gzymsu i kalenicy oraz szerokości elewacji frontowej. Odwołujący wskazał, iż nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ustalającą warunki zabudowy dla działki [...], która sąsiaduje ze stanowiącymi jego własność działkami o nr [...], [...] i [...]. Kwestionowana decyzja umożliwia lokalizację zabudowy w odległości 1,5m od granicy a w dacie wydawania tej decyzji żaden przepis nie dopuszczał ustalenia lokalizacji budynku w odległości innej niż wynikająca z §12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002r. Strona podkreśliła, iż kwestionowana decyzja z [...] roku wydana została w zupełnie innym stanie prawnym, konsumowana przez inwestora dopiero w 2010 roku nie budzi zastrzeżeń, co do jej zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami. Dopiero w 2009 roku pojawił się zapis ustalający, że na działkach o szerokości mniejszej niż 16 m dopuszczalna jest zabudowa w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią zabudową i z mocy tej regulacji sąsiad jest stroną postępowania. Przy czym w niniejszej sprawie w obecnym czasie ta regulacja nie mogłaby znaleźć zastosowania, bo działka jest znacznie szersza. Także na mocy noweli z 2009 roku możliwe jest ustalenie odległości od granicy innej niż wymagana przepisami. W ocenie odwołującego kwestią wątpliwą, co do prawidłowości, jest ustalenie powierzchni zabudowy, poprzez zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej. Rozporządzenie Wojewody Łódzkiego z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie planu ochrony Bolimowskiego Parku Krajobrazowego w trosce o zachowanie rekreacyjnego charakteru strefy PIR-2, w której leżą nasze działki, określa minimalną powierzchnię działki rekreacyjnej na 2000 m² i zaleca powierzchnię biologicznie czynną do wielkości 90% powierzchni działki. W świetle takiego zapisu nie budzi wątpliwości, iż ustalenie tej wartości na poziomie 75% jest całkowicie sprzeczne z intencją Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia organ odwoławczy zgodził się z odwołującym, iż organ I instancji nie uzasadnił zajętego stanowiska. Czyniąc zadość podstawowym zasadom Kolegium wyjaśniło, iż nie budzi wątpliwości, że odwołującemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] roku. Niemniej jednak przepisy procedury administracyjnej nie dopuszczają wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, wówczas organ stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, w niniejszej sprawie art. 145 §1 k.p.a. Kolegium podkreśliło, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z przeprowadzonej dla potrzeb postępowania analizy urbanistycznej, dla której obszar analizowany wyznaczono w wielkości przekraczającej trzykrotność działki inwestycyjnej wynika, iż dopuszczalna jest zabudowa letniskowa wolnostojąca na działkach leśnych. Zabudowa na obszarze analizowanym zlokalizowana jest swobodnie na działkach, lecz nie bliżej niż 1 m od granicy ulicy A oraz 1,5 m od granicy działek letniskowych. Oznacza to, iż brak jest przeciwwskazań do ustalenia zabudowy w odległości 3 m lub 1,5 m od granicy z sąsiednimi działkami letniskowymi, jednak przy zachowaniu przepisów odrębnych Kolegium porównało, iż kwestionowana decyzja z [...] roku określiła rodzaj zabudowy jako indywidualną zabudowę letniskową wolnostojącą wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Według powtórzonej analizy urbanistycznej dopuszczalna jest zabudowa letniskowa wolnostojąca na działkach leśnych. Spełniony jest zatem wymóg kontynuacji funkcji zabudowy. Z kolei w decyzji linię zabudowy wyznaczono jako przedłużenie tej linii występującej na działce [...] w nieprzekraczalnej odległości 4 m od linii rozgraniczającej ulicy A, co wynika z załącznika graficznego. Z nowej analizy wynikają te same wnioski, co jest zgodne z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zarówno w czasie podejmowania decyzji, jak i obecnie. Kwestionowana decyzja określała powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki na 15%, w analizie ustalono, że parametry te wynoszą od 10% do 25%, a ponieważ według § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości, to wskaźnik 15% jest prawidłowy. Z kolei w decyzji szerokość elewacji frontowej określono maksymalnie do 8,5 m, według analizy w obszarze analizowanym wielkość ta kształtuje się od 5 m do 8,5 m, a zgodnie z § 6 w/w rozporządzenia szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy z obszaru analizowanego, z tolerancja 20%, ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innej szerokości, jeżeli wynika to z analizy, zatem poprzednia i obecna wartość jest prawidłowa. W decyzji określono wysokość maksymalną górnej krawędzi gzymsu elewacji frontowej na około 4 m, w analizie wielkość ta wynosi od 3,2 m do 4,5 m, zatem i ta wielkość jest zgodna z § 7 w/w rozporządzenia. Decyzja określa, iż dach ma być dwuspadowy o równym kącie nachylenia 45-50º, linia kalenicy winna być w przeważającym odcinku prostopadła do linii zabudowy ustalonej od ulicy A, maksymalna wysokość kalenicy 7 m, zaś z analizy wynika, iż w obszarze analizowanym występują dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachu od 20-50º, zaś maksymalna wysokość głównej kalenicy zamyka się w wartościach od 4,5 m do 7 m, zgodnie z § 8 tegoż rozporządzenia. Mając na uwadze, iż decyzja z [...] roku została zmieniona decyzją z [...] roku w zakresie wartości powierzchni biologicznie czynnej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję uzgodnił pozytywnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. w odniesieniu do położenia działki na obszarze parku i nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie. Reasumując Kolegium wskazało, iż mając na uwadze, że inwestycja w świetle nowej analizy urbanistycznej spełnia warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydana zostałaby decyzja tej samej treści co dotychczasowa, a skoro tak to zasadnie organ I instancji stwierdził, iż decyzja Wójta Gminy B. z [...] roku została wydana z naruszeniem prawa. Odpowiadając na argumenty odwołania Kolegium podkreśliło, iż o tym czy inwestycja zostanie zrealizowana we wskazanym usytuowaniu względem granic działki rozstrzyga wiążąco decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana w odrębnym postępowaniu i przez inny organ. Zgodnie z obecnie obowiązującym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy) dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, iż istnieje możliwość orzekania o możliwości usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy w decyzji o warunkach zabudowy. Kwestię odległości budynków od granic działek węższych niż 16 m reguluje §12 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia, stosowany wyłącznie przez organ budowlany. Podkreślił, iż wbrew twierdzeniu strony decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest wiążąca dla organu budowlanego, wskazuje wyłącznie na możliwości usytuowania budynku w terenie. Kończąc organ jeszcze raz podkreślił, iż nie budzi wątpliwości, że doszło do naruszenia art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., gdyż odwołujący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Niemniej jednak w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji z [...] roku zatem nie można jej uchylić, co wynika jednoznacznie z przepisu art. 151 §2 w związku z art. 146 §2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. G. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego jako naruszającej prawo, decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...]r. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona przypomniała dotychczasowy przebieg postępowania i powtórzyła argumenty odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]r. uznającą, iż decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...], zmieniona decyzją z dnia [...]r., wydana została z naruszeniem prawa. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zasługuje na uwzględnienie. Podzielić bowiem należy ustalenie, iż strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...]r. I ustalenie to wypełnia podstawę do wznowienia wynikającą z art. 145 §1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co za tym prawidłowo organ wznowił postępowanie. Niemniej jednak, pomimo zaistnienia przywołanej przesłanki nie było dopuszczalne, na podstawie art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...]r., zmienionej decyzją z dnia [...]r. W ocenie Sadu istotnym jest ustalenie, iż pierwotna decyzja wydana w dniu [...]r. stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. I owszem decyzja ta została zmieniona decyzją z dnia [...]r., jednakże wyłącznie w pkt 5.3, który otrzymał nowe brzmienie, zaś pozostałe zapisy decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. pozostały bez zmian. Natomiast pkt 5.3 otrzymał brzmienie: powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki letniskowej nie może być większa niż 15%, powierzchnia biologicznie czynna – minimum 75%, szerokość elewacji frontowej max.8,5 m, wysokość maksymalna górnej krawędzi gzymsu elewacji frontowej ok. 40 m ppt. Strona skarżąca, wskazując na art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., argumentowała, iż budynek inwestora został wadliwie usytuowany, gdyż w odległości 1,5 m od południowej granicy z jego działką. I prawidłowo wskazał organ, iż zapis taki był wadliwy, nie znajdował oparcia w przepisach prawa, z uwagi na szerokość frontu działki. W sprawie o wznowienie mają zastosowanie po wznowieniu nowe przepisy prawa tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w tej sytuacji nie przewidują możliwości sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy. Z uwagi jednak na upływ czasu z art. 146 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego organ mógł jedynie stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Należy bowiem zauważyć, iż w istocie chodziło o wzruszenie w trybie wznowienia postępowania decyzji pierwotnej z dnia [...]r. bowiem, jak już zostało to zobrazowane, decyzja z dnia [...]r. nie dotyczyła zmiany co do usytuowania budynku w terenie. A skoro tak to zważyć trzeba na przepis art. 146 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który przewiduje, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzja wydana została w dniu [...]r. ustateczniła się [...]r. natomiast wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył w dniu 11 sierpnia 2010r., a więc bezsprzecznie po upływie 5 lat od doręczenia stronom decyzji z [...] roku, której dotyczył. Skoro zaś decyzja zmieniająca decyzję z [...] roku nie odnosiła się do usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki, to w tym zakresie można było stwierdzić, że decyzja została wydana jedynie z naruszeniem prawa w postaci przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do zapisu o usytuowaniu budynku (art. 146 § 1 k.p.a.). I tak też rozstrzygnął organ w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a., wprawdzie wskazał również na art. 146 § 2 k.p.a. a powinien był na przepis art. 146 § 1 k.p.a., jednakże ostatecznie zaistnienie każdej z tych podstaw skutkuje brakiem możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego konkretnej decyzji, dopuszczalne jest wyłącznie uznanie, iż decyzja taka została wydana z naruszeniem prawa, co organ zasadnie uczynił. Ostatecznie więc zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Gdy organ podejmie postępowanie wznowieniowe i w jego trakcie stwierdzi, że upłynęły już terminy przewidziane w art. 146 § k.p.a. od doręczenia stronom decyzji lub gdy stwierdzi, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to nie zwalnia to tego organu z obowiązku dalszego prowadzenia postępowania wyłącznie co do przyczyny tego wznowienia. Przy czym terminy przedawnienia art. 146 § 1 k.p.a., mimo, zamieszczenia ich w k.p.a. mają charakter materialny, co oznacza, że upływ wskazanych terminów skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji, choćby wydana byłą z naruszeniem prawa (wyrok WSA z dnia 24 maja 2011r., sygn.akt II SA/Gd 98/11, publ. Wspólnota 2011/24/30; wyrok WSA z dnia 27 czerwca 2011r., sygn.akt II SA/Kr 555/11, niepubl. dostępny w systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 950579). W razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 kpa, organ administracji - stosownie do art. 151 § 2 kpa - ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Rozporządzenie Wojewody Łódzkiego z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego w trosce o zachowanie rekreacyjnego charakteru strefy PIR-2, w której leży sporna działka, dopuszczało jednak w § 18 ust. 8 pkt. 2 i pkt. 3 jako minimalną powierzchnię działki rekreacyjnej inną niż 2000 m² z uwagi na istniejące i akceptowane podziały działek budowlanych, działka inwestorów ma 397 m², oraz dopuszczało inną niż zalecana powierzchnia biologicznie czynna określając ją jako minimalną na 70% z preferencją na 90% powierzchni działki. W świetle takiego zapisu za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżącego w tym zakresie. Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. ar