II SA/Kr 555/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J.D.-C., , M.C. i A.C. na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących J.D.-C. , M.C. i A.C. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta B. decyzją z [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 105 § 1 i art. 146 § 1 kpa umorzył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Gminie B. pozwolenia na budowę zadania inwestycyjnego pn. "Uzbrojenie osiedla [...] etap I -wszy - ul.[...] oraz uzbrojenia osiedla [...] etap I-wszy ul. [...] -kanalizacji opadowej z przyłączami w B". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek J.D.C. oraz A.C. i M.C. którzy wskazali, że wyniku wykonania robót budowlanych objętych w/w zadaniem inwestycyjnym odprowadzono wody powierzchniowe z ulicy [...] na działkę nr 1, która nie znajduje się w zasięgu urządzeń melioracji oraz uniemożliwiono dostęp działki do drogi publicznej poprzez podniesie poziomu nawierzchni jezdni w stosunku do poziomu zjazdu i bramy wjazdowej w istniejącym ogrodzeniu, co skutkuje ograniczeniem w zabudowie i zagospodarowaniu działki nr 1. Postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. organ wznowił postępowanie w w/w sprawie. Decyzją z [...] marca 2010 r. znak: [...] Wojewoda stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. znak: [...] w części dotyczącej działek nr 1 i nr 2 . Wymienione działki nr 1 i 2 pozostają we władaniu J.D.-C. , A.C. i M.C. . Na działkach tych w związku z inwestycją nie były prowadzone żadne roboty budowlane. W ocenie organu, roszczenia wnioskodawców mają więc "charakter procesowy" i winny być rozwiązane na drodze cywilno-prawnej. Ponadto od dnia doręczenia decyzji dotychczasowym stronom upłynęło więcej niż pięć lat w rozumieniu art. 146 § 1 kpa, zatem możliwość uchylenia przedmiotowej decyzji Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. przedawniła się 31 grudnia 2008 r. W świetle powyższego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Od decyzji odwołanie wnieśli J.D.-C. , A.C. i M.C. zarzucając, że przedmiotowa decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż nie zaistniały przyczyny uzasadniające umorzenie postępowania w tej sprawie. Domagali się unieważnienia, względnie uchylenia decyzji o umorzeniu oraz wyłączenia organu I instancji od rozpoznania sprawy. Podali, że przesłanki wznowieniowe, które wskazywali we wniosku określone w art. 145 § 1, 2 4, 5 i 6 nie zostały przez organ zbadane. Upływ terminu określonego w art. 146 § 1 nie uniemożliwia orzeczenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, przy czym zarzucane naruszenie dotyczyło również okoliczności określonych w pkt 1 i 2 art. 145 § 1 kpa, gdzie okres przedawnienia wynosi 10 lat. Podnieśli, że organ I instancji podejmuje działania niezgodne z prawem, czego przykładem jest usunięcie z akt sprawy wykazu stron postępowania. Wskazali, że fakt, że na działce 1 nie były prowadzone roboty budowlane nie ma znaczenia, skoro ich skutkiem było wprowadzenie ścieków opadowych z obszaru okolicznych10 ha na tę posesję. Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 146 § 1 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości, stwierdził, że decyzja Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. znak: [...], wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Wskazał, że Starosta B. zasadnie wznowił postępowanie w sprawie, gdyż wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją. Z dokumentacji projektowej wynika, że budowa kanalizacji nie obejmowała przyłącza do działki nr 2 stanowiącej własność odwołujących się, jednakże na terenie działki nr 1 znajduje się ciek wodny, do którego w ramach realizacji omawianej inwestycji zaprojektowano włączenie wód opadowych z przyległych ulic i chodników. Ponadto, do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono projekt budowy jezdni, chodników i wjazdów w granicach przedmiotowych działek. W materiale dowodowym znajduje się decyzja Burmistrza B. z [...] sierpnia 2003 r. znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego obejmująca ww. działki, oświadczenie J.D.-C. z 12 lutego 2003 r. wyrażające zgodę na budowę tej inwestycji na działce nr 2 , decyzja Starosty B. Nr [...] z [...] grudnia 2003 r. znak: [...], która zawiera stwierdzenie, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości w granicach działki - wg wykazu, za który według oceny organu odwoławczego, należy uznać znajdujące się w projekcie budowlanym wielostronicowe zestawienie numerów działek i ich właścicieli w tym działki nr 2 i nr 1. W decyzji wskazano, że udzielono pozwolenia na budowę między innymi omawianego zamierzenia na, cyt. "działkach wg wykazu", którym najprawdopodobniej jest wskazane powyżej zestawienie. Ponadto podstawy nabycia statusu strony przez wnioskodawców w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji należy poszukiwać również w obowiązujących na dzień orzekania przez organ I instancji przepisach ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), zgodnie z którymi postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko - a omawiane jest do niego zaliczane, wiązało się z koniecznością przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dalej organ podał, że kodeks postępowania administracyjnego uzależnia wznowienie postępowania od braku wystąpienia przesłanek negatywnych, do których zalicza się przesłankę terminu określonego w art. 146 § 1 kpa, oraz przesłankę treści rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia odpowiadającej treści decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 146 § 2 kpa. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ale możliwość rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Tak więc, gdyby nawet organ prowadzący postępowanie wznowieniowe stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadającą treścią decyzji dotychczasowej. Zgodnie z art. 146 § 1 kpa, uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten, określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie uzależnia zatem rozpoczęcia biegu tego terminu od tego, czy decyzja doręczona została wszystkim stronom. Po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 kpa w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencje do uchylenia decyzji, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W świetle tej zasady strony postępowania mają prawo oczekiwać, że po upływie okresu przedawnienia ich uprawnienia i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnej, nie ulegną z tego powodu wzruszeniu. Akceptacja poglądu przeciwnego oznaczałaby, że po upływie okresu przedawnienia, kiedy organ nie mógł już uchylić decyzji, nadal może toczyć się postępowanie badające sprawę co do istoty. W przedmiotowej sprawie bieg terminu przedawnienia należy liczyć od dnia doręczenia decyzji Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. tj. 25 lutego 2004 r., zatem należy uznać, że możliwość uchylenia decyzji przedawniła się 25 lutego 2009 r. Organ odwoławczy odniósł się również do decyzji Wojewody z [...] marca 2010 r. znak: [...], którą stwierdzono nieważność decyzji z [...] grudnia 2003 r. w części dot. działki nr 1 i nr 2 . Wskazał, że skoro stwierdzona nieważność dotyczy tylko części decyzji, w pozostałej części decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, dlatego organ I instancji bezpodstawnie umorzył postępowanie wznowieniowe. Wreszcie organ odniósł się do podnoszonych przez wnioskodawców przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1, 2 5, 6 kpa, które w jego ocenie nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. W szczególności wskazał, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. W tym przypadku wznowienie nie mogło nastąpić ponieważ ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Strony nie wykazały, aby zaistniały w sprawie okoliczności określone w art. 145 § 2 i 145 § 3 kpa wprowadzające wyjątek od tej zasady. Brak jest również prawomocnego wyroku sądu potwierdzającego zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 2 kpa. tj. że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. W omawianej sprawie nie można również mówić o zaistnieniu nowych okoliczności i nowych dowodów istotnych dla sprawy, to znaczy dotyczących przedmiotu sprawy oraz mających znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych, nieznanych organowi w dniu orzekania, które mogłyby być podstawą do wydania decyzji odmiennej treści niż dotychczasowa. Nie zachodzi również okoliczność do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej omawianą decyzją, określona w art. 145 § 1 pkt 6 kpa. tj. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wnieśli: M.C. , J.D.-C. i A.C. . Wskazali, że nie kwestionują decyzji w zakresie w jakim orzeka o uchyleniu decyzji organu I instancji, natomiast podważają prawidłowość dalszego rozstrzygnięcia, podnosząc, że organ nie wskazał jakie konkretnie przepisy zostały naruszone oraz bezpodstawnie orzekł o odmowie uchylenia decyzji, skoro art. 151 § 2 kpa stanowi, że takiej sytuacji stwierdza się jedynie wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu ponownie wskazali, że postępowanie jest prowadzone przewlekle. Wojewoda nie odniósł się wystarczającym stopniu do wad postępowania zwykłego i określenia uchybień jakie miały miejsce przy wydawaniu decyzji. Podkreślili przy tym, że organ w decyzji uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji wskazywał na naruszenia prawa, których dopuścił się organ przy wydaniu decyzji z [...] grudnia 2003 r. , których obecnie nie powtórzył. Podali, że brak pozwolenia wodnoprawnego stanowi o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 6 kpa, natomiast niewiedza organu, że ścieki kanalizacji opadowej są odprowadzanie na prywatny teren działki przeznaczonej pod zabudowę świadczy o zaistnieniu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazali, że decyzja z [...] grudnia 2003 r. nie została wysłana do stron zamieszczonych w wykazie stron postępowania, co świadczy o celowym odsunięciu stron postępowania od udziału w postępowaniu. Przytoczyli naruszenia prawa jakich dopatrzył się Wojewoda wydając decyzję z [...] marca 2009 r. stwierdzającą częściową nieważność decyzji z [...] grudnia 2003 r. Podkreślili, że od początku postępowania żądają ustalenia przyczyn i istoty sprawy we wznowionym postępowaniu, stwierdzenia wszystkich nieprawidłowości, jakie wystąpiły w toku postępowania, w szczególności stwierdzenia rażącego naruszenia prawa oraz naruszeń prawa z art. 145 §1 pkt 1, 2,4,5,6, 7 kpa, stwierdzenia, że przyjęte rozwiązania projektowe dotyczące wprowadzenia na ścieków i zawyżenia dróg zatwierdzone decyzją budowlaną negatywnie oddziałują na działkę nr 1 i przyczyniły się do wyrządzenia szkód, a ich realizacja naruszyła słuszne interesy skarżących z uwagi na nierespektowanie przepisów prawa budowlanego, kodeksu postępowania administracyjnego, ochrony środowiska, prawa wodnego, prawa ochrony własności prywatnej. Wskazali, że inwestycja uniemożliwiła funkcjonowanie wcześniej istniejącego dogodnego i bezpiecznego wjazdu na ich działkę przez istniejącą bramę od strony ulicy [...], co skutkowało niemożnością prowadzenia inwestycji na tej działce. Zwrócili również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 163/09 uchylił pozwolenie wodnoprawne organów I i II instancji, określając, że decyzja nie może być wykonywana. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jej argumenty zasługują na uwzględnienie. Już na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania. Podstawy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną zostały enumeratywnie wskazane w art. 145 §1 i art. 145 a kpa. Oznacza to, że wszczęcie postępowania wznowieniowego wymaga spełnienia przynajmniej jednej z pozytywnych przesłanek z art. 145 § §1 i 145 a kpa, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych określonych w art. 146 kpa, stanowiącym, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat , zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145 a , jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat (§1). Nie uchyla się decyzja także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte postanowieniem Starosty B. z [...] stycznia 2006 r. na wniosek J.D.-C., A.C. i M.C. o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Gminie B. pozwolenia na budowę zadania inwestycyjnego pn. "Uzbrojenie osiedla [...] oraz uzbrojenia osiedla [...] etap I-wszy ul. [...] -kanalizacji opadowej z przyłączami w B. " w oparciu o przesłankę wznowieniową z art. 145 § pkt 4 kpa tj. strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu. Wnioskodawcy wskazali, że byli stronami w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia wszczynającego postępowanie wznowieniowe Starosta B. wskazał, że wnioskodawcy nie brali udziału w sprawie zakończonej wydanie decyzji Starosty B. z [...].12. 2003 r. jakkolwiek ich działka nr 1 znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, której realizacja spowodowała, że działka ta jest zalewana przez wodę spływającą z zaplanowanej i wybudowanej kanalizacji opadowej, w tym z przyległych ulic i chodników skutkiem odprowadzania ww. wód do cieku znajdującego się na dz. nr 1. Należy podkreślić, że zarówno zaskarżona decyzja jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane po upływie 5- letniego terminu wskazanego jako negatywna przesłanka wznowieniowa ( art. 146 kpa), ponieważ jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja Starosty B. z [...] grudnia 2003 r. , której dotyczyło postępowanie wznowieniowe znak: [...] została doręczona Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 25.02. 2009 r., co oznacza, że możliwość uchylenia decyzji przedawniła się 25. 02. 2009 r. A zatem tylko do tego terminu mogła zapaść decyzja przewidziana w art. 151 § 1 pkt. 1 i 2 kpa stanowiącym, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 (tj. postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) wydaje decyzję, w której: 1. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, 2. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 151 § 2 kpa w przypadku, gdy w wyniku wznowienia nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności , o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu, których nie uchylił decyzji. W niniejszej sprawie przepis art. 151 § 1 kpa ma znaczenie kluczowe ze względu na upływ 5 –letniego terminu wskazanego w art. 146 § 1 in fine, przy czym trzeba zauważyć, że jakkolwiek w swoich pismach strona skarżąca wskazywała także na naruszenie w kwestionowanym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...]12. 2003 r. przesłanek z art. 145 § 1 pkt. 1 i 2, to żądanie wznowienia z tych powodów postępowania nie zostało poparte wydaniem prawomocnego orzeczenia potwierdzającego fakt wydania ww. decyzji w oparciu o fałszywe dowody lub w wyniku przestępstwa. Podkreślenia wymaga wskazanie, że terminy przedawnienia art. 146 § 1 kpa, mimo, zamieszczenia ich w kodeksie postępowania mają charakter materialny, co oznacza, że upływ wskazanych ww. terminów skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji, choćby wydana byłą z naruszeniem prawa. Powyższy pogląd podziela zarówno piśmiennictwo jak orzecznictwo wskazując na bezwarunkowy charakter terminów z art. 146 kpa, które nie mogą być przywrócone i stanowią negatywną przesłankę do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji ( wyrok NSA z 28.09. 201o, sygn. akt I OSK 1604/09, Lex 745097, wyrok NSA z 3.09. 2010, sygn. akt I OSK 1444/09, Lex 745022; wyrok NSA z 18.02. 2010 I OSK 561/09 Lex 595425; wyrok NSA z 30.04.2009, sygn. akt II OSK 124/09, Lex 555045). Odnosząc powyższe do poddanych sądowej kontroli decyzji administracyjnych trzeba zauważyć, że po upływie ponad 5 lat od doręczenia ostatecznej decyzji Starosty B. z 30.12. 2003 r. organy I i II instancji prowadzące wznowione postępowanie utraciły prawo do merytorycznego badania czy decyzja ta powinna czy nie powinna być uchylona, a więc także do wydania jednej z decyzji przewidzianych w art. 151 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze w sytuacji wystąpienia negatywnej przesłanki z art. 146 § 1 uniemożliwiającej merytoryczne rozpoznanie w postępowaniu wznowienionym sprawy zakończonej wydaniem decyzji Starosty B. z [...].12.2003 r. - w takim zakresie w jakim decyzja ta obowiązywała po stwierdzeniu przez Wojewodę decyzją z [...] marca 2009 r. jej nieważności w części dotyczącej działki nr 1 i nr 2 - zarówno organy I jak i II instancji mogły jedynie wydać decyzję stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 kpa). Powinny również wskazać okoliczności, z powodu których nie uchyliły tej decyzji. Konkludując trzeba wskazać, że organ I instancji w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie był uprawniony do umorzenia postępowania wznowionego postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. jako bezprzedmiotowego ze względu na upływ 5 lat od doręczenia decyzji z [...].12. 2003 r. Postępowanie przed organem I instancji nie było bowiem bezprzedmiotowe: postanowienie o wznowieniu ww. postępowania wydane w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 było zgodne z prawem bowiem J.D.-C. , A.C. i M.C. nie brali bez własnej winy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty B. z [...].12. 2003 r., jakkolwiek przysługuje im przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z 7. 07. 1994 – prawo budowlanego ze względu na fakt, iż posiadana przez nich nieruchomość oznaczona jako działka nr 1 i nr 2 znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych sprawy - w szczególności z decyzji z Wojewody , z [...]. 03. 2011 stwierdzającej nieważność decyzji Starosty B. z [...].12.2003 r. w części dotyczącej działki nr 1 i 2 , - obie wyżej wskazane działki znajdują się w granicach zaprojektowanych chodników i wjazdów, na które to obiekty decyzją Starosty B. z [...].12. 2003 r. udzielone zostało pozwolenie budowlane. Nadto z dokumentacji projektowej przedłożonej do akt administracyjnych wynika, że co prawda budowa kanalizacji nie obejmowała przyłącza do działki nr 2 , to ,jednak na terenie działki nr 1 znajduje się ciek wodny, do którego zaprojektowano włączenie wód opadowych z przyległych ulic i chodników. Organ prawidłowo stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym przez przepis art. 148 § 2 kpa. A zatem należy wskazać, że uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy było prawidłowe. Zarazem jednak organ odwoławczy nie uczynił zadość przepisom art. 151§ pkt 2 kpa w zw. z art. 146 § 1 kpa orzekając jednocześnie , że wnioskowana do uchylenia decyzja Starosty B. z [...].12. 2003 r. wydana została z naruszeniem prawa oraz odmawiając jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną przepisów postępowania administracyjnego i stosując przepis art. 151 §2 kpa wskaże również wszystkie okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji Starosty B. z [...]. 12. 2003 r. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z 30. 08. 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, ze Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzec jak w punkcie I sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.