II SA/Łd 901/12

Dnia 29 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak- Kolczyńska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi J. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących J. M. i J. M. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] nr [...], określającą dla P.P.H.U. A spółka jawna środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie rozlewni gazu płynnego propan - butan z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości K. (działka nr 106/1, obręb [...], gm. G.). W toku postępowania ustalono, iż wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2008r. P.P.H.U. A spółka jawna wystąpiła o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska i organu inspekcji sanitarnej, w dniu [...] organ I instancji wydał postanowienie o potrzebie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W trakcie prowadzonego postępowania do Wójta Gminy G. wpływały protesty mieszkańców wsi K. (w tym stron postępowania) dotyczące głównie zagrożenia bezpieczeństwa ich życia, w tym zagrożenia związanego z transportem gazu po nieprzystosowanej drodze powiatowej i dużego ryzyka poważnej awarii. Po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzgodnione zostały warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska (Starostą Powiatu [...] - pismo z dnia [...] znak: [...] oraz z organem inspekcji sanitarnej (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. - pismo znak: [...] z dnia [...] ). Następnie w dniu [...] organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. o stanowisko co do środowiskowych warunków realizacji ww. inwestycji, który postanowieniem z dnia [...] znak: [...] uzgodnił przedsięwzięcie oraz określił warunki realizacji dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wójt Gminy G. dwukrotnie wydał w niniejszej sprawie decyzje odmawiające ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji z uwagi na sprzeciw mieszkańców oraz zagrożenia dla środowiska. Decyzje te jednak zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji decyzją z dnia [...] uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wyjaśniając, że przedstawiony raport wraz z uzupełnieniami wykazuje, że proponowane rozwiązania techniczne i technologiczne zapewniają zachowanie obowiązujących standardów środowiska. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 47, art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 53 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm., powoływana także jako ustawa p.o.ś.) oraz art. 104 k.p.a. Organ wyjaśnił także, że z mocy art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) orzeka w sprawie na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, gdy z wniosek został złożony pod jej rządami. Organ uzasadnił, że w związku ze zgodnością proponowanych rozwiązań technicznych ze standardami środowiskowymi nie przewidziano wariantowości realizacji planowanej rozlewni w zakresie jej lokalizacji, wielkości i rodzaju technologii. Zgodnie z raportem eksploatacja przedsięwzięcia w proponowanej lokalizacji i zakładanej wielkości nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi. Budowa i eksploatacja tego przedsięwzięcia, po uwzględnieniu zaleceń zawartych w raporcie nie będzie powodować uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi. Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono, że żaden z rodzajów oddziaływania rozlewni na środowisko nie będzie powodować nieodwracalnych skutków w środowisku oraz nie przekroczy norm określonych przez przepisy ochrony środowiska. Ponadto stwierdzono, że w zakresie emisji pyłów i gazów do powietrza eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia na terenach położonych poza granicą terenu lokalizacji przedsięwzięcia. W zakresie emisji pól elektromagnetycznych nie przewiduje się wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia o intensywności powodującej konieczność ustanowienia stref ochronnych. W raporcie wskazano także, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować uciążliwości akustycznych dla środowiska i warunków życia ludzi. Organ I instancji wskazał również, iż podczas wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia zostały uwzględnione uzgodnienia organów ochrony środowiska oraz inspekcji sanitarnej wraz z zawartymi w nich warunkami realizacji przedsięwzięcia, a także wskazania zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...]. Organ podkreślił też, że podnoszone okoliczności odnoszące się do stanu technicznego drogi powiatowej nr [...] K.-K., jak i wprowadzonego na niej zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10t, wykraczają poza zakres postępowania określony wnioskiem inwestora, brak było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego tonażu na drodze publicznej podczas transportu gazu, czy też zły stan techniczny drogi lub zagrożenia w ruchu drogowym. Ponadto planowane przedsięwzięcie zgodnie z przedstawioną przez inwestora opinią rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej, ponieważ nie przekracza progu minimalnego ustalonego na poziomie 50 Mg wskazanego w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. Nr 58, poz. 535 ze zm.). Natomiast ryzyko wystąpienia emisji czy innych uciążliwości przy zastosowaniu przedstawionych w raporcie rozwiązań technicznych i technologicznych będzie zminimalizowane. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, iż dla obszaru realizacji przedsięwzięcia brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Natomiast szczegółową charakterystykę inwestycji określa załącznik do decyzji. Odwołanie od decyzji organu l instancji złożyli J. i J. M., którzy zakwestionowali prawidłowość przyjmowanych w raporcie i decyzji ilości gazu, uważając przy tym, że planowana inwestycja musi być zaliczana do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zgodnie art. 73 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Podnieśli, że organ gminy określił warunki środowiskowe dla ww. przedsięwzięcia dopuszczając transport gazu po drogach do tego nieprzystosowanych. Ich zdaniem, inwestor powinien sporządzić nowe opracowanie w raporcie w zakresie emisji ze źródeł komunikacyjnych. Planowane przedsięwzięcie spowoduje ruch pojazdów przewożących substancje niebezpieczne, co przy każdej kolizji drogowej stwarza zagrożenie poważnej awarii. Zdaniem skarżących w przedmiotowej sprawie, zarówno ze strony inwestora, jak i organu administracji, nie podjęto działań, stosownie do art. 244 ustawy, co zagraża mieszkańcom i środowisku. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie za niezasadne. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego stan faktyczny przedmiotowej sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Przedmiotową inwestycję oceniały wyspecjalizowane organy ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, które uzgodniły realizację przedsięwzięcia. Niezależnie tego organ I instancji wystąpił, również do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. o zajęcie stanowiska w sprawie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji, który to organ, po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając jednocześnie szczegółowe warunki tej realizacji. Podniesione w odwołaniu zarzuty nie zostały poparte żadnymi dowodami. Stanowisko skarżących, że planowana inwestycja musi być zaliczana do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, bowiem adresowany jest do organów planowania przestrzennego. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa w decyzji środowiskowej odpowiednie wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych stosownie do art. 56 ust. 2 ustawy. Natomiast powołany w odwołaniu przepis art. 244 ustawy sam w sobie nie może stanowić podstawy do orzekania w kwestiach ochrony środowiska. W świetle ustaleń raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz jego uzupełnienia i przedłożonej przez inwestora opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczącej kwalifikacji ww. przedsięwzięcia do obiektów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, a także stanowisk organów współdziałających, przedsięwzięcie to nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Następnie Kolegium wskazało, iż przedsięwzięcie, o którym mowa w zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego organ gminy w przedmiotowej sprawie stwierdził obowiązek sporządzenia przez wnioskodawcę raportu dla planowanego przedsięwzięcia i uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z ww. organami ochrony sanitarnej i ochrony środowiska oraz ocenił okoliczności tej sprawy na gruncie art. 47 w związku z art. 46 ust. 3 i art. 48 ustawy. Z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia wraz z jego uzupełnieniem oraz ze stanowisk ww. organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w wynikało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo - kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska poza granicę terenu lokalizacji przedsięwzięcia oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości obiektu i jego usytuowania. W sprawie tej raport wraz z uzupełnieniem jest podstawowym dowodem. Brak jest dowodów przeciwnych w tym względzie. Organ odwoławczy podkreślił również, że inwestor planowanego przedsięwzięcia jest zobowiązany do spełnienia warunku z art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia do granicy własności i dotrzymania standardów jakości środowiska na terenach przyległych. Z przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienia wynikało, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska poza terenem lokalizacji przedsięwzięcia. Analiza raportu oddziaływania na środowisko pozwoliło stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie, i na które zwrócił uwagę organ I instancji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska, a w szczególności nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych stężeń oraz natężeń zanieczyszczeń w środowisku. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości. Nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Planowana inwestycja nie ma wpływu na obecne użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też ich uwagi nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W tych okolicznościach ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie mogła być zakwestionowana. Kolegium wyjaśniło również, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Ostateczny kształt inwestycji określać będzie projekt techniczno - budowlany i pozwolenie na budowę, podejmowane w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno - budowlany przy uwzględnieniu uwarunkowań wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] skargę do sądu administracyjnego wnieśli J. M. i J. M . Zarzucili zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym ryzyku występowania poważnej awarii przemysłowej oraz że nie będzie ono źródłem zagrożeń dla środowiska, zdrowia i warunków życia ludzi oraz dóbr materialnych w związku z planowanym transportem gazu po drodze powiatowej. Ten błąd stanowi w ocenie skarżących obrazę przepisów powołanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia [...]. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie od kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei art. 135 P.p.s.a. stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zarzut skarżących, dość lakonicznie uzasadniony sprowadza się do zakwestionowania wyprowadzonych z raportu wniosków organu o braku podstaw do zakwalifikowania spornej inwestycji do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii. W ocenie skarżących ilość gazu propan butan, która może znaleźć się na terenie rozlewni może przekroczyć normy decydujące o zaliczeniu inwestycji do stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii. Skarżący zarzucali też, ze organ nie uwzględnił zagrożenia, jakie stwarzać będzie transport niebezpiecznego surowca przez niedostosowane do tego drogi wiejskie. Z zarzutami tymi przynajmniej w zasadniczej części należy się zgodzić. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania poprzez niewyjaśnienie wszechstronnie okoliczności sprawy, co rzutowało na wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i konsekwencji doprowadziło do wydania błędnych rozstrzygnięć. W szczególności organy administracji zaniechały dokładnego wyjaśnienia, czy wnioskowane przedsięwzięcie będzie zaliczało się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii oraz jaki wpływ na środowisko będzie miała realizacja tego przedsięwzięcia, zwłaszcza pod kątem możliwości wystąpienia poważnej awarii. Na wstępie rozważań zgodzić się należy z organem, że skoro postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2008r., a zakończone decyzją ostateczną w dniu [...], to zastosowanie znajdują przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Wynika to wprost z unormowania zawartego w art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Jednakże pamiętać należy, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zastosowanie będą miały przepisy tego ostatniego aktu. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej powoływanej także jako ustawa) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego stosownie do art. 51 ust. 1 i 2 ustawy został stwierdzony w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 51 ust. 3 ustawy). Następnie należy wskazać, iż w myśl art. 47 ustawy p.o.ś. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne oraz wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - odstąpić od ww. wymogu co do zawartości raportu (art. 52 ust. 1a ustawy). Ponadto raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji (art. 52 ust. 3 ustawy). W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl art. 3 ilekroć w ustawie jest mowa o poważnej awarii (pkt 23) - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem. Przez poważną awarię przemysłową (pkt 24) rozumie się z kolei poważną awarię w zakładzie, natomiast substancją niebezpieczną (pkt 37) jest jedna lub więcej substancji albo mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest niewątpliwie jednym z ważniejszych środków dowodowych w postępowaniu w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jednocześnie należy pamiętać, że raport ma charakter dokumentu prywatnego inwestora - nie stanowi on dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. - nie korzysta więc z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym. W związku z tym zawarte w raporcie stwierdzenia odnośnie do faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Ocena raportu należy do organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Spoczywa na nim w szczególności obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport jest oceniany nie tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, ale także pod katem spójności, logiki wywodów. Tak więc samo sporządzenie i przedłożenie raportu przez inwestora nie zwalnia organu od weryfikowania zawartych w nim danych i samodzielnych ustaleń w zakresie ochrony środowiska, zmierzających do zweryfikowania przedstawionych w raporcie danych (por. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2094/10 oraz z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1877/08, a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Sz 679/10, jak również wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Łd 732/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Rozstrzyganie na podstawie raportu niekompletnego bądź zawierającego nieścisłości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organy rozstrzygały w sprawie na podstawie raportu, uzupełnionego przez jego autora oraz zweryfikowanego po opinii biegłego specjalisty. Analiza obydwu dokumentów (w tym raportu z uzupełnieniami) skłania jednak do wniosku, iż nie dokonano wnikliwej ich weryfikacji w związku z wymogami stawianymi przez regulacje dotyczące chociażby zawartości raportu czy zarzutami skargi. Należy zwrócić uwagę na brak w raporcie wystarczającego opisu wariantowości przedsięwzięcia i lakoniczność analizy możliwych konfliktów społecznych. Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska raport oddziaływania inwestycji na środowisko powinie zawierać opis analizowanych wariantów wraz z uzasadnieniem ich wyboru, w tym wariantu: a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, b) najkorzystniejszego dla środowiska, jak również uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na: ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze, dobra materialne oraz wzajemne oddziaływanie między elementami. Z przepisu tego wywieźć należy bezwzględny obowiązek przedstawienia przynajmniej trzech wariantów, z których pierwszy to brak realizacji inwestycji (odstępstwo od tego wymogu przewiduje art. 52 ust. 1a ustawy), drugi to wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a trzeci to wariant proponowany przez inwestora. Obowiązkiem autora projektu jest zatem przedstawienie tych wariantów i szczegółowe uzasadnienie wariantu proponowanego przez inwestora. Owszem, nie można wykluczyć, że wariant proponowany przez inwestora będzie pokrywał się z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale nie zwalnia to autora raportu od szczegółowego uzasadnienia poszczególnych wariantów. Przekonanie inwestora, czy autora projektu o zgodności przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami, zapewnieniu przeciwdziałania wystąpienia awarii i zabezpieczenia przed negatywnymi skutkami dla środowiska i warunków życia ludzi w przypadku ich ewentualnego wystąpienia nie uprawnia do odstąpienia od przedstawienia wariantowości tego przedsięwzięcia. Jest to szczególnie istotne, gdy np. realizacja inwestycji o parametrach wskazanych przez inwestora budzi sprzeciw lokalnej społeczności. Trudno byłoby się zgodzić z autorem raportu, iż nie jest uzasadnione przedstawianie innych wariantów alternatywnych do proponowanego przez inwestora. Nie wydaje się przekonująca teza, że jedyną alternatywą dla inwestycji planowanej przez wnioskodawcę jest rezygnacja z zamierzenia. Z niewyjaśnionych przyczyn np. nie rozważano wariantu zakładającego mniejszą ilość magazynowanego gazu. W niniejszej sprawie ma to niezwykle istotne znaczenie, zwłaszcza w aspekcie możliwego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o czym stanowi art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy p.o.ś (o czym w dalszej części uzasadnienia). Nie wyjaśniono, dlaczego autor raportu zaniechał przedstawienia takiego wariantu przedsięwzięcia, w którym ilości gazu na nieruchomości będą gromadzone np. w mniejszych zbiornikach, tak by napełnienie ich do maksymalnej (85%) pojemności nominalnej gwarantowało zachowanie bezpiecznej i realnej rezerwy między ilością gazu zmagazynowanego, a ilością dopuszczalną (50 Mg). Być może miałoby to wpływ na odbiór społeczny tej inwestycji, która budzi opór społeczności lokalnej, co wynika chociażby z uzasadnień decyzji Wójta wyeliminowanych już z obrotu. Inwestor a za nim autor raportu poprzestają na rozważeniu wariantu magazynowania gazu w ilości zbliżonej do maksymalnej dopuszczalnej granicy ustalonej na 50 Mg (zakładając, że tylko ta granica wynika z przepisów). To nie inwestor, ani autor raportu decydują o zasadności zamieszczenia w raporcie wariantowości przedsięwzięcia, obowiązek nakłada ustawa. Przedstawienie w raporcie ww. wariantów ma bowiem zapewnić organowi możliwość kontroli, czy proponowany wariant jest rozwiązaniem optymalnym, uwzględniającym zarówno interes inwestora, jak również interes społeczny, za którym stoi ochrona środowiska. Jeśli w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pominięto rozważenie realizacji innych wariantów ze wskazaniem wpływu na środowisko oznacza to, że taki raport nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy. W konsekwencji raport taki nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2009r., sygn. akt II OSK 433/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Wr 463/10; wyrok WSA w Kielcach z dnia 31 marca 2011r., sygn. akt II SA/Ke 754/10 – dostępne w CBOSA). Podobnie należy ocenić braki raportu w zakresie analizy konfliktów społecznych oraz braku propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem autora raportu, że celem raportu nie jest rozwiązywanie konfliktów społecznych, skoro to ustawa nakłada na niego obowiązek wykonania takiej analizy. Brak ten stanowi wadę istotną raportu, niezależnie od tego, czy jest on wynikiem pominięcia jego twórcy, czy np. wadliwego sformułowania postanowienia zobowiązującego opracowanie raportu, w którym to postanowieniu organ obwiązany jest wskazać jego zakres. Poza tym to właśnie inwestorowi powinno zależeć na tym, żeby istniejące konflikty społeczne zminimalizować do zera. W tym właśnie celu ustawodawca nałożył na inwestora obowiązek analizy tych konfliktów (art. 52 ust. 1 pkt 11 ustawy), która jest niejako nieodłącznym elementem wyboru odpowiedniego wariantu przedsięwzięcia. Inwestor powinien w taki sposób uzasadnić proponowane przez siebie rozwiązanie, aby przekonać do jego słuszności nie tylko organ, ale również lokalną społeczność, która potencjalnie może być narażona na niekorzystne oddziaływanie planowanej inwestycji. Racją jest, że to organ ostatecznie rozstrzyga, czy interes inwestora, czy interes społeczeństwa będzie zasługiwać na uwzględnienie, z punktu widzenia rozwiązania najbardziej korzystnego dla środowiska, jednakże brak należytego uzasadnienia proponowanego przez inwestora wariantu nie może powodować, ze interes społeczny pozostanie bez żadnej ochrony. Nie ma przy tym znaczenia, czy konflikt społeczny związany z planowaną inwestycją "ma umocowanie prawne", skoro realnie istnieje i nawet stał się przesłanką dwóch decyzji odmownych organu I instancji. Co prawda ponownie należy przywołać art. 52 ust. 1a ustawy, zgodnie z którym organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - odstąpić od ww. wymogu analizy konfliktów społecznych, to jednak takie odstępstwo musi być należycie uzasadnione. Ponadto sąd podziela zastrzeżenia wątpliwości skarżących co do wniosku organu, iż inwestycja nie należy do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej. Zaliczenie bądź nie do tej kategorii przedsięwzięć ma z kolei znaczenie dla możliwości lokowania przedsięwzięcia wśród zabudowy mieszkaniowej a przede wszystkim – na tym etapie - dla zawartości raportu. Organ wywiódł ten wniosek z opinii biegłego do spraw pożarnictwa, który w swojej opinii dokonał wyliczeń dla gazu propan butan przy założeniu, że zbiorniki gazu będą napełniane do 80% ich nominalnej pojemności. Inaczej natomiast wnioski te kształtują się przy przyjęciu napełnienia zbiorników do granicy 85% ich nominalnej pojemności. Taką bowiem wielkość wskazał autor raportu, opisując szeroko stosowaną technologię pracy rozlewni. Tak przyjęta wielkość była podstawą zaliczenia zakładu do przedsięwzięć o zwiększonym stopniu ryzyka poważnej awarii przemysłowej. Autor raportu stwierdził wówczas również, że eksploatacja rozlewni gazu płynnego wiązać się będzie z możliwością wystąpienia sytuacji awaryjnych, których wpływ może zostać zakwalifikowany jako poważna awaria. W związku z powyższym raport zawiera cały rozdział poświęcony ochronie środowiska w warunkach awarii (str. 77-80 raportu). W rozdziale tym zostały przedstawione planowane rodzaje zabezpieczeń rozlewni gazu przed wystąpieniem awarii oraz wymogi prawne w zakresie awarii przemysłowych, do których zaliczono przede wszystkim przestrzeganie przepisów ww. rozporządzenia z dnia 9 kwietnia 2002r. oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063 ze zm.). takiego zakwalifikowania inwestycji nie kwestionował też w 2010 roku inwestor, np. w odwołaniu z dnia [...] (k.53 akt administracyjnych). Taki też stopień napełniania gazem zbiorników magazynowych (85% ich nominalnej pojemności) przewiduje powołane już wyżej rozporządzenie z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Stosownie do § 129 rozporządzenia stałe zbiorniki, w których jest magazynowany gaz płynny, napełnia się tym gazem nie więcej niż do 85 % ich pojemności. Taką też wartość napełnienia przyjął początkowo autor raportu. Natomiast w opinii specjalistycznej z dnia 28 października 2010r. jej autor stwierdził, że gaz płynny propan-butan magazynowany będzie w dwóch zbiornikach podziemnych o pojemności 54 m³ przy maksymalnym stopniu napełnienia zbiorników magazynowych 80%. Przy takim założeniu rzeczywiście faktyczna maksymalna ilość gazu znajdująca się w zbiornikach magazynowych dla pełnego stanu magazynowego wyniesie 47,52 Mg. Jeżeli jednak do podanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych wzoru zamiast wartości 80% podstawimy wartość 85% czyli taką, jaką dopuszcza rozporządzenie z dnia 21 listopada 2005r. to maksymalna ilość gazu wyniesie wówczas 50,49 Mg, a zatem zostanie przekroczona wyżej wskazana maksymalna wartość progowa 50 Mg. Jest to zaś wartość przesądzająca o zakwalifikowaniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej. Z tą graniczną ilością gazu związane są wszak podstawowe zastrzeżenia skarżących i na podstawie powołanych przepisów obliczeń dokonał też autor raportu.. Natomiast w uzupełnieniu (aneksie) do raportu z lutego 2011r. autor raportu wycofał się z tego stanowiska, odwołując się do złożonej do akt opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych z dnia 28 października 2010r., z której jednoznacznie wynika, że maksymalna pojemność magazynowa gazu płynnego w rozlewni wyniesie 47,52 Mg, ale przy założeniu, że zbiorniki napełniane będą do 80% ich nominalnej pojemności. Autor raportu wyjaśnił, iż w raporcie z maja 2008r. przyjęto inne założenia dotyczące magazynowania gazu w zbiornikach podziemnych i butlach. Należy jednak zauważyć w tym miejscu, że jeżeli sam autor raportu wycofuje się z własnych stwierdzeń i przyznaje, że bazował na innym procesie technologicznym niż przyjęty w innej opinii, to zastrzeżenia budzi wniosek organu o kompletności raportu i spójności jego ustaleń. Powstaje bowiem wątpliwość, jaką technologię rozważał autor raportu, jakimi danymi się posługiwał i czy wobec takiego stwierdzenia nie wymagały weryfikacji pozostałe ustalenia i wnioski w dokumencie tym zawarte, a w ślad za raportem określone w decyzji. Raport wszak ma określać uwarunkowania dla konkretnego przedsięwzięcia, realizowanego przy z góry określonych parametrach i założeniach, podanych we wniosku. Te wszystkie dane są wszak przesłanką określenia warunków realizacji przedsięwzięcia zawartych w decyzji. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia wprawdzie nie przesądza o jego realizacji, ale determinuje wszystkie parametry, które organy obligowane są uwzględniać na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego. Jej wiążący charakter wymaga poprzedzenia rozstrzygnięcia w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji szczególnie wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym i wyjaśnienia wszelkich kwestii wątpliwych Z akt sprawy nie wynika również, aby po dwukrotnych uzupełnieniach raportu dokonano powtórzenia procedury uzgodnieniowej, nie wyjaśniono też, co przemawiało za odstąpieniem od ewentualnego uzupełnienia uzgodnień, które winny dotyczyć wszak ostatecznej wersji przedsięwzięcia, przyjętej w raporcie. Ponadto po pierwsze ani z raportu, ani z opinii specjalisty ds. pożarnictwa nie wynika, na podstawie jakiego kryterium zdecydowano , że zaliczeniu przedmiotowej inwestycji do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej decyduje magazynowanie gazu propan-butan w ilości 50 Mg. Ani propan, ani butan, ani mieszanina tych gazów nie została wymieniona w tabeli nr 1 rozporządzeniu z dnia 9 kwietnia 2002r. pt. "Określone substancje niebezpieczne". Nie ulega jednak wątpliwości, iż z uwagi na swe właściwości fizyczno-chemiczne należą one do substancji niebezpiecznych, których kategorie określa tabela nr 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którą substancje niebezpieczne stanowią m.in. substancje wybuchowe, łatwopalne, wysoce łatwopalne i skrajnie łatwopalne. Zarówno w raporcie, jak i w opinii przyznano, że gaz propan-butan jest substancją skrajnie łatwopalną. To z kolei oznaczałoby, że zgodnie z tabelą nr 2 rozporządzenia ilością graniczną, od której zależy zakwalifikowanie zakładu, jako zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej jest 10 Mg, a nie 50 Mg, jak zgodnie przyjmują i autor raportu i autor opinii. Być może zaliczenie gazu propan-butan do poszczególnej kategorii substancji niebezpiecznych zależy jeszcze od dodatkowych właściwości tego gazu, jednakże określenie wartości progowej jego magazynowania powinno być wyczerpująco uzasadnione z podaniem dokładnego nr określonej kategorii wskazanej w tabeli nr 2 rozporządzenia. Reasumując tę część rozważań brak jest dokładnego wyjaśnienia, jakie właściwości gazu propan butan przesądzają o zaliczeniu go do substancji niebezpiecznych( czy jest on substancją jedynie skrajnie łatwopalną czy też z innych względów niebezpieczną), a tym samym jaka jest dopuszczalna jego ilość może być magazynowana w ramach planowanej inwestycji, aby nie przekroczyć limitu oraz w związku z tym, czy jej realizacja i eksploatacja niesie za sobą ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Również niewyjaśnianie tej kwestii stanowi w ocenie sądu poważne uchybienie procesowe, mogące mieć znaczenie dla prawidłowego zakwalifikowania spornej inwestycji. Na marginesie wskazać należy, iż wezwaniem z dnia 14 lutego 2011r. organ I instancji wezwał inwestora m.in. do wyjaśnienia wątpliwości związanych z możliwą ilością magazynowanego gazu płynnego i ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także kwestii wariantowości przedsięwzięcia oraz analizy konfliktów społecznych jednakże jak zostało powyżej wykazane uzupełnienie raportu z lutego 2011r. nie wyeliminowało istniejących zastrzeżeń. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, iż faktycznie maksymalną masą gazu płynnego, od której zależy zaliczenie inwestycji do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej jest 50 Mg, to z opinii biegłego ds. pożarnictwa nie wynika, że napełnienie zbiorników do pojemności 85% nie jest możliwe, co zwiększałoby ilość gazu na terenie rozlewni. Należy pamiętać, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 roku w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych ...(Dz.U. 2022.58.535), o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii decyduje już sama możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej w kwalifikowanej ilości (§ 1 i pkt 1 zał. Nr 1 ww rozporządzenia). Skarżący wyrażali obawy, że nie można wykluczyć sytuacji, gdy w tym samym czasie na terenie rozlewni znajdą się napełnione butle, zbiorniki nie opróżnione poniżej 15% i cysterna z dostawą gazu. W ocenie Sądu raport tych obaw nie rozwiewa. Nie można bowiem wykluczyć, że wskutek chwilowego braku zapotrzebowania na gaz płynny, wszystkie butle zostaną napełnione gazem ze zbiorników stałych i znajdować się będą na terenie inwestycji, a w celu uzupełnienia zbiorników stałych nastąpi dostawa gazu autocysternami. Wówczas może dojść do sytuacji, kiedy zarówno zbiorniki stałe, jak i wszystkie butle zostaną zapełnione do maksymalnego ich poziomu, a zatem całkowita masa znajdującego się na terenie inwestycji gazu płynnego będzie stanowiła sumę masy gazu w zbiornikach stałych oraz masy gazu w butlach. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż organy administracji nie ustaliły ponad wszelką wątpliwość, jaki rodzaj planowanej inwestycji (jej parametry technologiczne, wielkość magazynowanego gazu, kwalifikacja jako określonego rodzaju substancji niebezpiecznej, co przekłada się na dopuszczalną ilość magazynowania i stopień awaryjności) jest przedmiotem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej a konkretnie, czy dana inwestycja powinna być zakwalifikowana jako zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Ma to o tyle wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, że zgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której określa m.in. wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Brak tego elementu w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje, że decyzja ta dotknięta jest uchybieniem uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Co do zarzutu dotyczącego warunków transportu gazu po drodze publicznej, to wskazać trzeba, że w decyzji organ określił w decyzji kryteria dowozu paliw do planowanej inwestycji, w tym dopuszczalne parametry samochodów. Natomiast możliwość realizacji tych dostaw, stan nawierzchni dróg nie jest to przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Ponownie prowadząc postępowanie organ administracji wyjaśni ponad wszelką wątpliwość, jaka ilość magazynowanego gazu płynnego będzie decydowała o zakwalifikowaniu inwestycji jako zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także jaka ilość gazu płynnego może potencjalnie znajdować się na terenie inwestycji, przy uwzględnieniu maksymalnego, a nie tylko potencjalnego napełnienia zbiorników stałych i butli gazowych. Ponadto organ uwzględni wskazania uzasadnienia niniejszego wyroku w zakresie wymagań co do treści raportu w zakresie wariantowości przedsięwzięcia i analizy konfliktów społecznych. B.A.