II SA/Wr 463/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz P. na podstawie art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) odmówił spółce działającej pod firmą Spółka A z siedzibą we W. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Przetwarzania, Odzysku i Recyklingu Odpadów w S. na terenie działki nr 364/2, obręb S.. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się przede wszystkim na postanowienie Marszałka Województwa D. z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na możliwość przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, przy jednoczesnym braku możliwości zalecenia utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz z uwagi na niezgodności z przepisami szczególnymi. Przepis art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając m.in. uzgodnienia wskazanych ustawą organów. Burmistrz P. był związany stanowiskiem Marszałka Województwa D., przedstawionym w przywołanym wcześniej postanowieniu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego ustalono, że planowana inwestycja znajduje się w strefie ochrony pośredniej dla ujęcia wód podziemnych S.-J. o obrębie działki 364/2, ustanowionej decyzją Wojewody L. z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie której inwestor zobowiązany jest uzgodnić projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne z właścicielem ujęcia – Spółka B w L.. Takich uzgodnień inwestor nie uzyskał, ponieważ w piśmie z dnia 2 lipca 2008r. odmówił ich przedstawienia. Inwestor zmienił koncepcję realizacji swojego przedsięwzięcia zgodnie z przedłożoną w dniu 19 grudnia 2007r. zmianą informacji o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz aneksem do raportu. Od tej decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca, zarzucając: - niezastosowanie się do wcześniejszych zaleceń organu odwoławczego i brak analizy sprzeczności pomiędzy dwoma postanowieniami w przedmiocie uzgodnienia inwestycji (postanowienie Wojewody D. z [...]r. i Marszałka Województwa D. z [...]r.); - naruszenie art. 56 ust. 1 Prawo ochrony środowiska przez pominięcie faktu zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - naruszenia art. 48 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, gdyż planowania inwestycja nie narusza żadnych przepisów szczególnych, a PWJS postanowieniem z [...]r. pozytywnie uzgodnił warunki planowanego przedsięwzięcia.; - naruszenie art. 46 ust. 3 i 4 przywołanej ustawy przez powtórne dokonanie uzgodnień i przekroczenie terminów tych uzgodnień; - naruszenie art. 55 przywołanej ustawy przez pominięcie próby uzyskania zgody inwestora na zmianę wariantu realizacji inwestycji; - naruszenie przepisów postępowania z art. 6, 7, 8 i art. 107 § 3 kpa. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji zważył, co następuje: Podstawę materialno-prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 2,7 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity z 2006r. Dz.U. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.), w związku art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 i 2 (odpowiednio: dla których sporządzenie raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane - art. 51 ust. 1; dla których obowiązek sporządzenia raportu określa właściwy organ - art. 51 ust. 2) - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Badana decyzja Burmistrza P. z dnia [...]r. zawiera obszerną argumentację podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, co - w ocenie Kolegium - przeczy zarzutom strony skarżącej, iż organ I instancji uchylił się od analizy materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Organ w szczególności odniósł się, w myśl zaleceń Kolegium zawartych w decyzji uchylającej z dnia [...]r. nr [...] - do zakresu związania organu orzekającego w sprawie postanowieniem Marszałka Województwa D. nr [...] z dnia [...] r. (brak uzgodnienia) - w kontekście postanowienia Wojewody D. nr [...] z dnia [...] r. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. nr [...] z dnia [...] r. (obydwa uzgodnienia pozytywne). Wymienione akty prawne pozostają w obrocie prawnym i dotyczą tej samej materii. Stojąc na stanowisku, iż wiążące znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma postanowienie Marszałka Województwa D. nr [...] z dnia [...] r., w którym organ ten odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na możliwość przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny przy jednoczesnym braku możliwości zalecenia utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz z uwagi niezgodności z przepisami szczególnymi - organ I instancji dodatkowo wyjaśnił. Zgodnie z obowiązującą od dnia 15 listopada 2008r. ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko art. 153 ust. 1 pkt 1 i 2, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy przed dniem wejścia w życie powyższej ustawa niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 omawianej ustawy przepisy dotychczasowe. W związku z tym zaskarżona decyzja wydawana została na podstawie art. 46a ust. 1 i 7. pkt 4, art. 48 ust.2 pkt 1, art. 56 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Stosownie do regulacji przyjętej w art. 56 w/w. ustawy - właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając między innymi uzgodnienia wskazanych ustawą organów. W przypadku reguł przejściowych wprowadzonych w art. 153 ust. 1 ustawy, istotne jest zwrócenie uwagi na to, że mają one charakter mieszany, gdyż ustawodawca w przepisie tym przewidział, iż w przypadkach wymagających współdziałania pomiędzy organami administracji, w toku postępowania zmienia się właściwość rzeczowa organów współdziałających. Oznacza to, że jeżeli np. postanowienia organów uzgadniających zostały wydane jeszcze przed zmianą przepisów, to oczywiście zachowują one swoją moc w obrocie prawnym i nie ma potrzeby powtarzania tej czynności procesowej (por. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W związku z powyższym w omawianym przypadku nie zachodzi konieczność ponownego uzgodnienia warunków realizacji planowanej inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska we W.. Natomiast przy wydaniu niniejszej decyzji - na co słusznie, zdaniem Kolegium, wskazał organ I instancji - Burmistrz P. związany był stanowiskiem Marszałka Województwa D. z dnia [...]r., które zostało wydane w zmienionym stanie faktycznym, bowiem Inwestor w dniu 19 grudnia 2007r. zmienił informacje o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia wraz z aneksem do raportu. Z tych względów Marszałek Województwa D. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z uwagi na możliwość przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu, do którego Inwestor posiada tytuł prawny przy jednoczesnym braku możliwości zalecenia utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz z uwagi na niezgodności z przepisami szczególnymi. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśnia, iż powodem, dla którego Burmistrz P. zobowiązany był wystąpić o ponowne uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia była okoliczność, na którą już wyżej wskazano, że Inwestor zmienił koncepcje realizacji swojego przedsięwzięcia w bardzo istotnym zakresie, obejmującym m.in.: gospodarkę odpadami, ściekami bytowymi, zwiększonym poziomem hałasu oraz faktem, iż jak ustalono, planowana inwestycja znajduje się w zakresie, ustanowionej decyzją Wojewody L. z dnia [...]r. nr [...]- strefy ochrony pośredniej dla ujęcia wód podziemnych S.-J. w obrębie działki nr 364/2, obręb S.. Te wszystkie czynniki z pewnością miały wpływ na podjęte przez Marszałka Województwa D. stanowisko w przedmiotowej sprawie. W zaistniałej sytuacji trudno przyjąć za uzasadniony zarzut odwołania, iż organ prowadzący postępowanie nie dotrzymywał terminów do uzyskania wymaganych w sprawie uzgodnień. Na przedłużające się postępowanie z pewnością miały wpływ nie tylko okoliczności zależne od organu prowadzącego postępowanie. W jego toku wystąpiła bowiem konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o istotne dla sprawy informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia, w tym uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko. Istotne znaczenie dla dalszego toku prowadzonych przez organ czynności procesowych w sprawie środowiskowych uwarunkowań, miała również - co już wyżej podniesiono - zmiana koncepcji realizacji przedsięwzięcia dokonana przez Inwestora. W toczącym się postępowaniu, jak wskazują akta sprawy, organ zapewnił też udział społeczeństwa, zgodnie z wymogami ustawy Prawo ochrony środowiska. Mieszkańcy terenów znajdujących się w pobliżu przyszłego terenu zainwestowania, zdecydowanie protestowali przeciwko realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi jego negatywne oddziaływanie na środowisko. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika bezspornie, iż zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, niemniej przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) - przewidują prawo organu do wydania decyzji odmownej w sprawie uwarunkowań środowiskowych, nie tylko w przypadku braku zgodności z planem miejscowym, ale również w sytuacji odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez właściwe organy ochrony środowiska oraz organy państwowej inspekcji sanitarnej, w trybie art. 48 ust. 2 tej ustawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny, potwierdzony zgromadzonym materiałem dowodowym wskazał, iż taka sytuacja wystąpiła niewątpliwie w omawianym przypadku. Uznając zatem, iż decyzja Burmistrza P. z dnia [...]r. prawa nie narusza - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało ją w mocy. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka A z siedzibą we W., zarzucając: a) naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. tj. naruszenie zasady praworządności, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błąd subsumcji, tj. wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza P. w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie nie narusza żadnych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - tj. przepisów o ochronie środowiska lub sanitarnych. Ponadto pierwotnie warunki realizacji inwestycji zostały uzgodnione z Wojewodą D. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w postanowieniu z dnia [...]r. Nr [...], a następnie po sporządzeniu przez inwestora aneksu do raportu także postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], co zostało pominięte przez organ odwoławczy; b) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z przepisem art. 8 k.p.a tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy polegające na niewskazaniu jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obowiązującego (tj. przepisu o ochronie środowiska lub przepisów sanitarnych), który zostałby naruszony przez planowaną inwestycję i w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza P. z uwagi na odmowę uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia przez Marszałka Województwa D. w drodze postanowienia nr [...] z dnia [...] 2008 roku oraz protesty mieszkańców wsi S.. Organ odwoławczy, wskazał wprawdzie dlaczego obecnie stanowiskiem Marszałka Województwa D. wyrażonym w postanowieniu nr [...] z dnia [...] roku związany jest organ I instancji, jednakże pierwotnie, warunki realizacji inwestycji zostały uzgodnione z Wojewodą D. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w postanowieniu z dnia [...]r. Nr [...], a następnie po sporządzeniu przez inwestora aneksu do raportu także postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]. Postanowienie Wojewody D. oraz oba postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie zostały do chwili obecnej uchylone, zatem wciąż pozostają w obrocie prawnym i wiążą organ administracyjny, w zakresie w jakim prawo nakładało na organ I instancyjny uzgodnienie stanowisk zarówno z Wojewodą D. oraz Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, odnośnie planowanej inwestycji. Kwestia pozostawania w obrocie w/w postanowień, nie została przez organ II instancji poruszona, tym samym należy przyjąć, iż nie doszło w niniejszej sprawie do należytego wyjaśnienia sprawy. c) naruszenie przepisu art. 6 w zw. z art. 15 i 138 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, tj. do zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 55 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w sytuacji braku podjęcia próby uzyskania zgody skarżącego przez organ I instancji, na zmianę wariantu realizacji inwestycji, w sytuacji, gdy takie działania przewidział ustawodawca, jako poprzedzające wydanie decyzji odmownej w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. d) naruszenie przepisu art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 środowiska (tekst jednolity: Dz.U. 2006r. Nr 129 poz. 902 z późn. zm.) w zw. z przepisem art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza P. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Przetwarzania, Odzysku i Recyklingu Odpadów w S. na terenie Działki nr 364/2, obręb S., spółce działającej pod firmą Spółka A, z uwagi na odmowę uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia przez Marszałka Województwa D. w drodze postanowienia nr [...] z dnia [...] roku oraz protesty mieszkańców wsi S. - w sytuacji, gdy planowane przez skarżącego (Inwestora) przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.; e) naruszenie przepisu art. 56 ust 1 b pkt I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie decyzji odmownej, w sytuacji, gdy warunki realizacji inwestycji zostały uzgodnione z Wojewodą D. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w postanowieniu z dnia [...]r. nr [...], a następnie po sporządzeniu przez inwestora aneksu do raportu do aneksu także postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]; f) naruszenie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska z uwagi na odmowę uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia przez Marszałka Województwa D. w drodze postanowienia nr [...] z dnia [...] roku oraz protesty mieszkańców wsi S. - w sytuacji, gdy przedsięwzięcie nie narusza żadnych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - tj. przepisów o ochronie środowiska lub sanitarnych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniu nr [...] z dnia [...]r. uzgodnił warunki planowanego przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Powtórna analiza dokumentów przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa. Natomiast decyzja z dnia [...]r. nr [...] wydana przez Dolnośląski Urząd Wojewódzki we W. Wydział Ochrony Środowiska nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i jako taka nie może wpływać na sytuację skarżącego, który nie miał możliwości nawet zapoznania się z jej treścią, nie wspominając już o braniu udziału w sprawie. "Odmowa uzgodnienia przedsięwzięcia jest dopuszczalna tylko, jeśli przedsięwzięcie miałoby naruszać przepisy prawa powszechnie obowiązującego - zasadniczo biorąc pod uwagę rodzaje organów uzgadniających przepisy ochrony środowiska lub sanitarne. W postanowieniu wyrażającym stanowisko organ musi wówczas te przepisy wskazać i uzasadnić ich zastosowanie w danym przypadku." (Komentarz Prawo ochrony środowiska Rakoczy Bartosz, Bukowski Zbigniew, Ciechanowicz - McLean Janina Warszawa 2008 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie I). W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony, przedsięwzięcie nie narusza bowiem żadnych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Wymagającym podkreślenia jest, że organ w zaskarżonej decyzji takich przepisów również nie wskazał. Ponadto, skoro w obrocie prawnym istniało ważne postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...], to przesłanka wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazana w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska została spełniona. Na dzień 13 sierpnia 2007r. planowane przedsięwzięcie posiadało już uzgodnienia środowiskowe Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. Do dnia 13 sierpnia 2007r. winno zostać także zakończone zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska postępowanie z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Z faktu dokonania koniecznych ustaleń wynika także fakt, iż organ właściwy do wydania w/w decyzji dysponował także raportem o oddziaływaniu na środowisko, co wynika wprost z treści przepisu art. 48 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wobec spełnienia wszystkich przesłanek określonych obowiązującym prawem organ winien wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z przepisem art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Natomiast organ wezwał skarżącego do uzupełnienia raportu, a następnie wystąpił o ponowne dokonanie ustaleń środowiskowych. Skarżący wskazuje, że jeśli w ocenie organu właściwego, ze względu na ocenę oddziaływania na środowisko, wynika konieczność (zasadność) realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, to organ administracji winien taki wariant wskazać za zgodą wnioskodawcy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a dopiero jeśli wnioskodawca odmówiłby zgody, to organ ma prawo odmówić w drodze decyzji określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 55 upoś). g) naruszenie przepisu art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska cechach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza P. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Przetwarzania, Odzysku i Recyklingu Odpadów w S. na terenie Działki nr 364/2, obręb S., w której organ I instancji dokonał powtórnych uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia w sytuacji, gdy uzgodnienia te winny być dokonane jednokrotnie, h) naruszenie przepisu art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez przekroczenie ustawowego terminu, w którym uzgodnienia między organami powinny nastąpić; i) naruszenie przepisu art. 55 przywołanej wyżej ustawy przez jego niezastosowanie w sytuacji braku podjęcia próby uzyskania zgody skarżącego przez organ I instancji na zmianę wariantu realizacji inwestycji, gdy takie działanie przewidział ustawodawca jako poprzedzające wydanie przez organ decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że wbrew zarzutom strony skarżącej, nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dających podstawę do uchylenia decyzji. Na marginesie należy zauważyć, że zarzuty skargi są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które to odwołanie zostało przez organ II instancji wnikliwie rozpoznane. Należy odnotować, że z dniem 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Na podstawie art. 144 pkt. 9 tejże ustawy w ustawie - Prawo ochrony środowiska w tytule I uchylono dział V i VI. Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko zawiera przepisy przejściowe i końcowe/ art. 153-174/, które zostały prawidłowo uwzględnione przez organy w niniejszej sprawie. Na postawie art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienionej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się bowiem przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1. Zakres przedmiotowy obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określał art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Według postanowień tego przepisu realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 51 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Organy prawidłowo ustaliły w postępowaniu wyjaśniającym, iż w związku z tym, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - wymienione jest w § 2 ust. 1, pkt 39 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), do wniosku załączony musiał być raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] roku i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia [...] roku, nr [...], poz. [...]. W skład planowanej inwestycji początkowo miały wejść: murowana hala produkcyjna wraz z zapleczem socjalno-biurowym, zadaszona wiata o podłożu utwardzonym służąca za magazyn zwożonych odpadów przeznaczonych do odzysku i recyklingu, murowany budynek służący jako magazyn odpadów wytwarzanych w wyniku prowadzonej działalności firmy. Działalność projektowanego Zakładu Przetwarzania, Odzysku i Recyklingu Odpadów miała polegać na: zbieraniu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jego przetwarzaniu w Zakładzie Przetwarzania (odzysk metodą R15), odzysku odpadów kabli (metodą R14), odzysku w tym recyklingu zużytych silników oraz odpadów metali żelaznych i nieżelaznych (metoda R14), odzysku odpadów tworzyw sztucznych z wytworzeniem produktu końcowego (odzysk metodą R14). W związku ze złożonym przez stronę skarżącą w dniu 30 maja 2007r. wnioskiem do Burmistrza P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia opisanego wyżej organ zwrócił się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. oraz Wojewody D. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniu nr [...] z dnia [...] roku uzgodnił warunki realizacji inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wojewoda D. warunki realizacji inwestycji dot. wniosku z dnia 30.04.2007r. uzgodnił postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. Dnia 9 lipca 2007 roku do Burmistrza P. wpłynęły pisma mieszkańców S. mające charakter sprzeciwu dot. budowy Zakładu Przetwarzania, Odzysku i Recyklingu Odpadów. "Budowa tego typu zakładu na w/w działce zdecydowanie pogorszy warunki życia mieszkańców wsi oraz negatywnie wpłynie na stan środowiska (hałas, spaliny, materiały łatwopalne), co było odzewem na podanie przez organ do publicznej wiadomości informacji o planowanym przedsięwzięciu i możliwości składania uwag, dokonane w dniu 26 czerwca 2007r. W toku postępowania ustalono, że Spółka B w L. powinna uczestniczyć w nim na prawach strony. Pismem z dnia 29 sierpnia 2007 roku Burmistrz P. poinformował ww. podmiot o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości zgłoszenia żądań i wniosków. W terminie 21 dni od daty otrzymania wyżej wymienionego pisma Spółki B w L. wniosła uwagi do raportu oddziaływania na środowisko projektowanego zakładu. Uwagi dotyczyły pominięcia w raporcie strefy ochrony pośredniej ujęcia wody "S.-J." i możliwości skażenia terenu ujęć wodnych oraz wynikający z decyzji Wojewody" D. z dnia [...] nr [...] zakaz lokalizacji na terenie ujęcia wody S. J. lokalizacji m.in. zbiorników do magazynowania produktów ropopochodnych, promieniotwórczych i innych substancji chemicznych oraz wprowadzania ścieków do wód i ziemi, składowania odpadów komunalnych, niebezpiecznych innych niż niebezpieczne i obojętne. W związku z powyższym zasadnie organ I instancji w dniu 30 października 2007r. wezwał skarżącego do uzupełnienia raportu poprzez przedstawienie ewentualnego wpływu zakładu na wody podziemne i ujęcie wód podziemnych S.-J. w odniesieniu do lokalizacji zakładu w granicach zewnętrznego terenu ochrony pośredniej ujęcia, w tym uzgodnienie projektowanych rozwiązań z Spółką B w L.. Ponadto zobowiązano do uzupełnienia raportu o szczegółową analizę wpływu zakładu na klimat akustyczny z analizą wielkości dopuszczalnych wszystkich źródeł hałasu na terenie zakładu. Dnia 19 grudnia 2007 roku Inwestor złożył aneks do raportu wraz ze zmianą informacji o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia i wskazał, że w skład planowanej inwestycji wejdą murowana hala produkcyjno-magazynowa wraz z zapleczem socjalno-biurowym o powierzchni zabudowy ok. 1400 m2, dwuspadowym dachu o kącie 30°, utwardzony parking na dziesięć samochodów osobowych pracowników i klientów, utwardzone drogi wewnętrzne, system odwodnień liniowych parkingu oraz drogi wraz z separatorem ropopochodnych. Po analizie złożonej dokumentacji Burmistrz P. pismem z dnia 7 stycznia 2008r. wezwał inwestora o uzupełnienie raportu o wariantowanie, uzgodnienie z Spółką B w L. projektowanych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz podanie źródła, za którym przyjęto izolacyjność akustyczna ścian (60dB) w obliczeniach modelowych wpływu inwestycji na klimat akustyczny. Organy obu instancji zasadnie przyjęły więc, że inwestor zmienił koncepcje realizacji swojego przedsięwzięcia zgodnie z przedłożoną w dniu 19 grudnia 2007r. zmianą informacji o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz aneksem do raportu. W pierwotnej wersji raportu odpady miały być magazynowane w zadaszonej, zamykanej wiacie i w murowanym budynku. Po zmianie koncepcji przedsięwzięcia Inwestor wskazał jako miejsce magazynowania odpadów murowaną halę o powierzchni zabudowy ok. 1400 m o dwuspadowym dachu o kącie 30 °. Inwestor dodatkowo po zmianie koncepcji zaplanował utwardzenie dróg wewnętrznych i budowę utwardzonego parkingu na dziesięć samochodów osobowych i dostawczych. Ścieki opadowe z przedmiotowych powierzchni po podczyszczeniu w separatorze ropopochodnych będą kierowane do rowu melioracyjnego. Zwiększy się powierzchnia zabudowy, nadmiar wód opadowych z powierzchni dachowych będzie odprowadzany do rowu melioracyjnego. W związku ze zmianą koncepcji zakładu zmieniło się również oddziaływanie hałasu w zakresie poziomu i zasięgu. Zwiększyła się ilość zatrudnionych pracowników z 7 na 10 osób, a tym samym ilość wytwarzanych ścieków bytowych. Pierwotnie ścieki bytowe Inwestor planował dowozić na oczyszczalnię komunalną w P.. Po zmianie koncepcji będą one kierowane na oczyszczalnię ścieków w P. poprzez kanalizację sanitarną. Ponadto w sprawie zmienił się stan faktyczny sprawy albowiem w toku postępowania ustalono, że planowana inwestycja znajduje się w zakresie, ustanowionej decyzją Wojewody L. z dnia [...] roku (sygn. [...]) strefy ochrony pośredniej dla ujęcia wód podziemnych S.-J. w obrębie działki 364/2, obręb S., na podstawie której Inwestor zobowiązany jest uzgodnić projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne z właścicielem ujęcia – Spółką B w L.. Ustawą z dnia 12 grudnia 2003r. o zmianie ustawy prawo wodne (Dz. U. Nr 228 poz. 2259) potwierdzono, iż ustanowione na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) strefy ochronne ujęć wody stają się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne, co zawarto w art. 2 ust. 1, a więc zrównano moc prawną wcześniejszych decyzji wojewody w tym przedmiocie z aktami prawa miejscowego ustanawiającymi strefy ochronne na podstawie art. 58 Prawa wodnego w aktualnym brzmieniu. W związku z tym Sąd uznał za nietrafne zarzuty strony skarżącej, że decyzja Wojewody L. z dnia [...]r. nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego i wobec tego nie może wpływać na sytuację strony skarżącej, która nie brała udziału w postępowaniu przed jej wydaniem. Należy zwrócić tu uwagę, że przywołana decyzja wydana została na podstawie art. 59 i art. 60 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne oraz na podstawie przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991r. w sprawie zasad ustanawiania stref ochronnych źródeł i ujęć wody (Dz.U. Nr 116, poz. 504) i dotyczyła ustanowienia strefy ochrony pośredniej dla ujęcia wód podziemnych "S.-J." (podkr. Sądu), albowiem tak w ówczesnym stanie prawnym tę strefę ustanawiano, co zostało ustawowo zaaprobowane do dalszego obowiązywania w przywołanych wyżej przepisach przejściowych. Inwestor był wzywany przez Marszałka Województwa D. o uzupełnienie wniosku o brakujące uzgodnienia z Spółką B w L., jednakże spotkało się to z odmową, wobec czego organ ten postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji inwestycji, uzasadniając to możliwością przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu inwestora, przy jednoczesnym braku możliwości zalecenia utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz niezgodnością z przepisami szczególnymi. Organ powołał się na brak pozytywnych opinii w przedmiocie odstępstw od regulacji przyjętych w decyzji Wojewody D. z dnia [...]r. oraz na zakazy wynikające z art. 135 ust. 1 i art. 6 Prawa ochrony środowiska. Postanowienie to wiąże organ I instancji, zaś organ II instancji w skarżonej decyzji dokonał jego oceny na stronie 7 w przedostatnim akapicie, akceptując w pełni wnioski tam zawarte. Należy przy tym zauważyć, że strona skarżąca nie zawarła w przedmiotowym odwołaniu szczegółowych zarzutów do tego postanowienia, kwestionując jedynie oparcie się przez organ I instancji na tym postanowieniu, a pominięcie postanowień pozytywnie uzgadniających planowane zamierzenie, w szczególności postanowienia Wojewody D. z dnia [...]r. Należy w tym miejscu stwierdzić, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak zaznaczono to wcześniej, był związany wyrażonym w tym postanowieniu stanowiskiem organu współdziałającego, natomiast organ odwoławczy uznając, że wiążące organ prowadzący postępowanie główne stanowisko organu współdziałającego jest dotknięte wadliwością mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, powinien decyzję organu I instancji uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia. Należy podzielić stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że sprawa administracyjna w takim postępowaniu obejmuje swoim zakresem środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a uzgodnienie w tym przedmiocie nie jest odrębną sprawą, lecz elementem procedury, do której przeprowadzenia zobowiązane są właściwe organy administracji publicznej. Do sprawdzenia zgodności z prawem wydanego przez organ współdziałający postanowienia może dojść na etapie kontroli instancyjnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, przy czym nie chodzi o ewentualną eliminację z obrotu prawnego takiego postanowienia, lecz zbadanie, czy stanowiące element treści rozstrzygnięcia merytorycznego, stanowisko organu współdziałającego nie jest dotknięte wadliwością mającą wpływ na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że postanowienie uzgodnieniowe pozostaje w obrocie prawnym w przypadku uchylenia decyzji przez organ odwoławczy (por. postanowienie NSA z 15.12.2009r. sygn. II OSK 1886/09 – niepubl.; wyrok WSA w Białymstoku z 11.02.2010r. sygn. II SA/Bk 741/09, wyrok WSA we Wrocławiu z 22.04.2010r. sygn. II SA/Wr 706/09). Stosownie do treści art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Rzecz jednak w tym, że strona skarżąca w odwołaniu domagała się wskazania, które stanowisko organów uzgadniających jest wiążące, natomiast nie zarzuciło postanowieniu Marszałka Województwa D. naruszenia przepisów prawa, które w ocenie Sądu miałyby wpływ na wynik sprawy. Jak już na wstępie niniejszego uzasadnienia wyroku stwierdzono, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, uwzględniając uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane. Organ zobowiązany jest również uwzględnić wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 wyżej cytowanej ustawy. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania planowane przedsięwzięcie jak we wniosku Inwestora z dnia 19 grudnia 2007r. jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] roku i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia [...] roku, nr [...], poz. [...]. Należy dodać, że organ winien dokonać samodzielnych ustaleń w toku postępowania wyjaśniającego, a nie opierać się tylko na raporcie wnioskodawcy. Tak prawidłowo postąpiono w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z 8.06.2010r. sygn. II OSK 925/09 – niepubl.) Przedsięwzięcie zostało uzgodnione pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w postanowieniu nr [...] z dnia [...] roku, lecz nie zostało uzgodnione przez Marszałka Województwa D. jak w postanowieniu nr [...] z dnia [...] roku. Burmistrz P. zapewnił udział społeczeństwu zgodnie z art.53 wyżej cytowanej ustawy i bezspornym jest ze mieszkańcy wsi S. sprzeciwiają się przedsięwzięciu Inwestora planowanemu na działce nr 364/2 w S.. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela także argumentację prawną organu II instancji zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji, uznającą zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia prawa materialnego za nietrafne. Należy przede wszystkim jeszcze raz podkreślić, że postępowanie wyjaśniające zostało w sprawie przeprowadzone wnikliwie i starannie, zaś uzasadnienia decyzji obu instancji, wbrew gołosłownym zarzutom skargi, sporządzono szczegółowo i obszernie. Zwłaszcza dotyczy to zarzutów zawartych w odwołaniu, które poddano szczegółowej analizie w skarżonej decyzji. Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego, zawartego w Prawie ochrony środowiska Sąd stwierdził, że nie można się zgodzić z zarzutem skargi, że jedyną pozytywną przesłanką określoną w art. 56 Prawa ochrony środowiska, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 56 ust. 1 b Prawa ochrony środowiska mówi, że organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając uzgodnienia organów o których mowa w art. 48 ust. 2. Ten ostatni przepis stanowi, że przed wydaniem takiej decyzji organ uzgadnia warunki lokalizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami. W literaturze podkreśla się, że oprócz postanowień planu zagospodarowania przestrzennego w procesie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organ powinien kierować się zgodnie z art. 56 ust. 1 b ustawy warunkami określonymi na podstawie art. 48 ust. 2 przez organy uzgadniające, wynikami postępowań w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko oraz wnioskami i uwagami zgłoszonymi przez społeczeństwo w tych postępowaniach, w których jego udział został przewidziany. Postanowienia tego przepisu mają charakter tylko porządkujący, gdyż nawet bez jego postanowień organ wydający decyzję nie mógłby przesłanek w nim przytoczonych pominąć milczeniem (por. K. Gruszecki: Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2008r., s. 205-206). Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w piśmiennictwie administracyjnoprawnym, stwierdzenie przez organ współdziałający, np. inspekcji sanitarnej, iż w planowanym kształcie inwestycja zagrażałaby zdrowiu ludzi, obliguje organ do odmowy pozytywnego uzgodnienia inwestycji. Odmowa zatem uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez jeden z organów współdziałających prowadzi do odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1795/06 - LEX nr 302405; komentarz do art. 56 ustawy - Prawo ochrony środowiska; K, Gruszecki, Komentarz do art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, [w:] K. Gruszecki, Prawo ochron środowiska. Komentarz, LEX, 2008, wyd. II), oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2009r. sygn. II SA/Wr 74/09 – nie publ.). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 42/10, Lex nr 577115, zasadnie uznano, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić: - w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, - w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, - w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, - gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, - odmowa inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 55 Prawa ochrony środowiska). Z przepisu art. 55 Prawa ochrony środowiska wynika możliwość (podkr. Sądu) wyboru przez organ, za zgodą wnioskodawcy, innego wariantu niż zaproponowany w raporcie. W literaturze pojawia się wątpliwość, czy wariant zaproponowany przez organ ma być jednym z tych przedstawionych przez wnioskodawcę w raporcie, ale innym niż wybrany, czy też zupełnie innym, wcześniej przez inwestora nie rozważanym, który zdaniem organu najpełniej umożliwi zapewnienie właściwych standardów ochrony środowiska. Zdaniem K. Gruszeckiego drugi z przedstawionych wariantów ma z perspektywy osiągnięcia celu poważne zalety, gdyż organ administracji ma szersze spektrum spojrzenia niż wnioskodawca. W takim przypadku wnioskodawca powinien dokonać modyfikacji swojego wniosku, uwzględniając w raporcie wariant zaproponowany przez organ, a ten powinien ponownie zwrócić się o zajęcie stanowiska przez organy współdziałające i dopiero później podjąć decyzję kończącą postępowanie (K. Gruszecki: Prawo ochrony środowiska. Komentarz, 2. Wydanie, Warszawa 2008, s. 201-202). Omawiany przepis mówi bowiem, że taka możliwość zachodzi, gdy z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność (podkr. Sądu) realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, w związku z czym to od oceny organu zależy czy dane przedsięwzięcie może być uznane za zasadne w przyjętym przez organ wariancie (za zgodą wnioskodawcy) i w konsekwencji czy organ zdecyduje się na zastosowanie możliwości przewidzianej w przywołanym przepisie. Taką zasadność realizacji przedsięwzięcia organ jest zobowiązany następnie wykazać w wydanej decyzji w oparciu o wyniki całego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W związku z tym organ nie może tego uczynić i skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 55 Prawa ochrony środowiska w sytuacji gdy jeden z organów współdziałających podjął postanowienie o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie strona skarżąca przedstawiła raport zawierający zasadnicze braki (wariantowość i wariant preferowany), a także wyraźnie odmówiła uzupełniania tego raportu wobec zmiany zamierzenia inwestycyjnego, wobec czego organy nie mogły oczekiwać na stosowną współpracę z wnioskodawcą w kierunku ewentualnego zastosowania możliwości z art. 55 Prawa ochrony środowiska. Z tego też powodu zarzut strony skarżącej, że organy nie wypowiedziały się co do kwestii pozostawania w obrocie prawnym postanowień pozytywnie uzgadniających zamierzenie – nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się wagę dokumentu, jakim jest raport, który jeśli jest rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości to stanowi podstawowy dokument, na którym opiera się organ (wyrok WSA w Łodzi z 29.01.2009r. sygn. II SA/Łd 732/08, Lex nr 487500). Jeśli zaś w raporcie pominięto praktycznie rozważenie realizacji innych wariantów ze wskazaniem wpływu na środowisko, a także brak jest w nim dostatecznego odniesienia się do kwestii oddziaływań skumulowanych, oznacza to, że taki raport nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy Prawo ochrony środowiska. W konsekwencji raport taki nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 48 ust. 4 Prawa ochrony środowiska to Sąd uznał, że naruszenie terminu dokonania uzgodnień nie miało wpływu na prawidłowość podjętych rozstrzygnięć, albowiem termin ten ma charakter instrukcyjny. Podobnie nietrafny jest zarzut braku możliwości naruszenia konkretnych przepisów ochrony środowiska w przypadku podjęcia realizacji zamierzenia, albowiem w przywołanym postanowieniu z [...]r. Marszałek Województwa D. powołał się wyraźnie na zakazy wynikające z art. 6 i art. 135 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Z tych też powodów skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. H.B.21.12.2010r.