II SA/Łd 910/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2008 r. sprawy ze skargi S. S. i B. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki budynku letniskowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. i S.S., odmówił odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki obiektu letniskowego zlokalizowanego na działce nr 1302/10 w miejscowości M. W uzasadnieniu czytamy, iż decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nakazał B. i S.S. rozbiórkę budynku letniskowego. Obowiązek określony tą decyzją stał się wymagalny w dniu jej uprawomocnienia tj. z dniem otrzymania przez strony decyzji organu odwoławczego. Natomiast zgodnie z art. 39 Prawa budowlanego z 1974r. jest możliwe odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki obiektu, w stosunku do którego orzeczono rozbiórkę w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., jeżeli względy społeczne i gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki określone w powołanym art. 39 ustawy i nie było zasadne odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. i S.S. Wnosząc o uchylenie decyzji i udzielenie zezwolenia na czasowe użytkowanie obiektu letniskowego, strona zarzuciła organom nadzoru budowlanego, iż nie uwzględniły w uzasadnieniu decyzji, załączonych do wniosku o odroczenie, dowodów świadczących jednoznacznie o istnieniu względów społecznych i gospodarczych, o których mowa w art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974r. a przemawiających za celowością czasowego wykorzystania obiektów, przez co nie dopełniły obowiązków wynikających z art. 11, art. 77 §1 i art. 107 §3 Kpa. W dalszej części strona przedstawiła analizę załączonych do wniosku dokumentów: - uchwały Rady Gminy w W. XXI/229/2001 z dnia 23 listopada 2001r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi M.-P., obejmujących między innymi działkę nr 1302/10, - uchwały XXIV/253/2002 z dnia 26 kwietnia 2002r. o przystąpieniu do opracowania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., gdzie w §2 poz. 4 określone zostały obszary zabudowane ze wskazaniem w miarę potrzeb terenów wymagających przekształcenia, w tym działki nr 1302/10 którą opisano jako działkę letniskową, - opinii Wójta Gminy W. dot. możliwości uzyskania pozwolenia na czasowe użytkowanie wybudowanych budynków oraz - pisma Zarządu Gminy do Dyrektora [...] Parku Krajobrazowego z dnia 10 kwietnia 2001r. potwierdzającego argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku o odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki. Wnioskodawcy dodali, iż istotne znaczenie, obok występujących po ich stronie względów społecznych i gospodarczych, ma również fakt, iż Gmina poniosła znaczne nakłady finansowe na uzbrojenie terenu w sieć wodociągową i telefoniczną, nadającą terenom charakter i przeznaczenie typowo budowlano – rekreacyjne. Reasumując poinformowali, iż toczy się obecnie postępowanie administracyjne i prace urbanistyczne prowadzone przez gminę W., będące rezultatem podjętych przez Radę Gminy W. uchwał, a zmierzające do dokonania zmian w planie zagospodarowania przestrzennego. W uzupełnieniu odwołania strona wniosła o uwzględnienie jako dowodu w sprawie uchwały Rady Gminy W. z dnia 27 grudnia 2002r. Nr III/13/2002 w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Zdaniem strony uchwała ta, zgodnie z którą jej działka będzie zakwalifikowana jako teren zabudowy letniskowej i rekreacyjnej, stanowi dostateczną przesłankę uzasadniającą zastosowanie przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974r. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 97 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania Państwa S. od decyzji organu I instancji z dnia 23 października 2002r. o odmowie odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki. Wyjaśniając organ podał, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę budynku letniskowego stron. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie w dniu 10 stycznia 2003r. wpłynęło do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wstrzymujące wykonanie decyzji organu II instancji z dnia 10 września 2002r. W świetle powyższego organ nadzoru budowlanego utracił delegację do rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd zagadnienia wstępnego tj. zgodności z prawem decyzji nakazującej rozbiórkę. Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 97 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Wyjaśnił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o oddaleniu skargi B. i S.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującą decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzją z dnia [...]. Nr [...] znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w związku z art. 103 §2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. odmawiającą odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki budynku letniskowego. Uzasadniając organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, ustosunkowując się do meritum wyjaśnił, iż przedmiotowy budynek letniskowy powstał przed 1995 rokiem a więc przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r., dlatego też rozpatrzenie sprawy nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Formułując przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974r. ustawodawca przewidział możliwość odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki na czas oznaczony i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego jeżeli przemawiają za tym względy społeczne i gospodarcze. Organ podkreślił, iż zgodnie z dyspozycją tego przepisu postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie winno zostać przeprowadzone skrupulatnie i wnikliwie, stwierdzając istnienie przesłanek z powołanego art. 39 w/w ustawy bądź je wykluczając, w celu podjęcia właściwego rozstrzygnięcia, do czego obligują zastosowane przepisy art. 7 i art. 80 Kpa. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że w okresie budowy przedmiotowego budynku, zgodnie z uchwałą XVIII/109/92 Rady Gminy W. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na przedmiotowej działce można było budować obiekty wyłącznie związane z produkcją rolną. Natomiast na podstawie uchwały IV/25/94 Rady Gminy w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, na w/w działce, na której strona wybudowała budynek letniskowy, obowiązywał bezwzględny zakaz budownictwa. W takim stanie rzeczy organ nadzoru budowlanego rozpatrujący sprawę w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. obowiązany był do orzeczenia o nakazie rozbiórki obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy z uwagi na fakt, że obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. Konsekwencją zakazu zabudowy terenu, obejmującego działkę strony było wydanie, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Wprawdzie strona wniosła skargę na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego, który jednak wyrokiem z dnia 10 września 2004r., II SA/Łd 1583/02, oddalił skargę, co skutkowało ustatecznieniem się decyzji nakazującej rozbiórkę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż wobec powyższego argumenty strony, oparte na fakcie przystąpienia Gminy do prac nad planem zagospodarowania przestrzennego terenu, w żadnym razie nie stanowią przesłanki z art. 39 Prawa budowlanego z 1974r. mogącej mieć wpływ na zapadłe rozstrzygniecie przed organami nadzoru budowlanego. Podkreślił, iż w świetle obowiązujących przepisów przedmiotowa sprawa jest rozstrzygana w oparciu o stan prawny na dzień wybudowania obiektu, zatem niezależnie od przyszłych rozstrzygnięć planu zagospodarowania dla tego terenu, organy nadzoru zobowiążą są do ustalenia a i egzekwowania ówczesnego przeznaczenia nieruchomości. Wyjaśnił, iż z uwagi na powyższe także opinia Wójta Gminy dotycząca zagospodarowania przedmiotowego terenu, pozostająca w sprzeczności z planem miejscowym z okresu budowy obiektu, nie ma wpływu na zapadłe rozstrzygniecie przed organami nadzoru budowlanego. Odnośnie argumentu strony dot. poniesienia dużych nakładów finansowych na uzbrojenie terenu, organ wskazał, iż ewentualne straty muszą być uznane za konsekwencje naruszenia przepisów obowiązujących w czasie budowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. i S.S. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji organu odwoławczego. Zarzucili naruszenie przepisów art. 80 Kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, art. 7 i art. 77 Kpa, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego, art. 107 §3 Kpa, ponieważ uzasadnienie decyzji w zakresie odmowy uznania zaistnienia przesłanek z art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie oparto na dowodach faktycznych istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie uwzględniono faktu istnienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadto nie uwzględniono treści uzasadnienia wyroku WSA w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 490/02. Skarżący zarzucili również naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa gdyż właściciele sąsiedniej działki nr 1302/12 otrzymali decyzję o odroczeniu rozbiórki domku letniskowego (załączyli kopię takiej decyzji). Uzasadniając postawione zarzuty strona skupiła się na rozważaniach dotyczących prawidłowości ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę domku letniskowego, powtórzyła argumentację odwołania, podkreślając iż organy nie uwzględniły postanowień uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którymi istniejące budynki letniskowe pozostawia się do zachowania. Oświadczyli, iż budynek gospodarczy objęty niniejszym postępowaniem był wybudowany w 1994 roku, służył gospodarowaniu na działce rolnej i został postawiony zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego do końca 1994 roku, który dopuszczał zabudowę obiektów związanych z gospodarką rolną. Skarżący podnieśli, iż fakt powyższy wytknął WSA w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę, zatem przesłanka z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie może się ostać w świetle powyższego wyroku i przepisów Prawa budowlanego z 1974 roku, przy zgodności zapisów planu. Kończąc strona poinformowała, iż z uwagi na istnienie nowych dowodów i faktów w sprawie złożyła o wznowienie postępowania w sprawie nakazu rozbiórki. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, iż orzekanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone było w stanie prawnym na dzień wybudowania obiektu zatem argumenty o uchwaleniu planu nie znajdują uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa, wskazał, iż każdy stan faktyczny sprawy jest inny, od siebie różny, sprawy są rozpatrywane indywidualnie dlatego też strona nie powinna opierać się na decyzji wydanej w innej sprawie, która nie wiąże organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa, sądy administracyjne zostały zaś powołane do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a.), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a.). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Podkreślić należy także, iż sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które musiałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki domku letniskowego zlokalizowanego na działce nr 1302/10 położonej w miejscowości M. gmina W. Podstawą rozstrzygnięcia w powyższym zakresie były zarówno przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) jak i przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Zgodnie bowiem z przepisem art. 103 ustawy prawo budowlane z 1994 roku, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia życie ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, w myśl którego, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. weszły w życie z dniem 1 stycznia 1995 roku, natomiast jak ustalono w toku postępowania samowolnie wykonany budynek letniskowy zrealizowany na działce nr 1302/10 powstał przed 1995 rokiem, ustaleń w tym zakresie nie kwestionują skarżący. W świetle powołanego przepisu art. 103 §2 w/w ustawy i wobec bezsprzecznego ustalenia, daty powstania spornego obiektu, w pełni zasadne było zastosowanie przepisów ustawy dotychczasowej. Zgodnie z przepisem art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 15 lipca 2002r. organ nadzoru budowlanego działając na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku nakazał skarżącym rozbiórkę przedmiotowego obiektu, decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji, następnie była poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 10 września 2004r. oddalił skargę. Powyższe znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądowym, pogląd taki wyrażony został w uchwale NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2001r., sygn.akt OPS 4/01, gdzie czytamy, iż do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), może mieć zastosowanie przepis art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (publ. ONSA 2002/2/58; por. także wyrok SN z dnia 3 września 1997r., sygn.akt III RN 33/97, publ. OSNP 1998/6/168). Kwestią wymagającą analizy i kontroli Sądu jest obecnie prawidłowość zastosowania w tak ustalonym stanie faktycznym powołanego przepisu art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Ustawodawca formułując powyższą normę prawną podkreślił, iż odroczenie wykonania rozbiórki jest możliwe wyłącznie, jeżeli względy społeczne i gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Rozważenia wymaga zatem czy przedstawione przez stronę względy społeczne i gospodarcze przemawiały za wstrzymaniem wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z zapisem miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą nr XVIII/109/92 Rady Gminy W. z dnia 26 listopada 1992r., a obowiązującego w trakcie realizacji inwestycji, przedmiotowa działka nr 1302/10 stanowiła teren upraw rolnych, na których dopuszczalne było jedynie budownictwo związane z produkcją rolną. Niewątpliwie przedmiotowy budynek letniskowy nie jest obiektem budowlanym związanym z produkcją rolną. Z kolei na podstawie uchwały Nr IV/25/94 Rady Gminy W. z dnia 25 listopada 1994r. w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy W., na przedmiotowej działce obowiązywał całkowity zakaz budownictwa. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż działka skarżących nr 1302/10 zlokalizowana jest na terenie Załęczańskiego Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązywał całkowity zakaz wznoszenia obiektów budowlanych letniskowych, na obszarze doliny rzeki A i dolin bocznych. Takie usytuowanie działki skarżących, cel, dla jakiego powstał Park i obowiązujące przepisy aktów prawa miejscowego nie mogą przemawiać na korzyść strony. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, iż skarżący dopuszczając się samowoli budowlanej musieli liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa, zaś konkurencja interesów ekonomicznych skarżących bezsprzecznie musi ustąpić interesom społecznym i dobru ogólnemu. Treść art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnych, uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi. Trudno za takie względy uznać sytuację, gdy skarżący w sposób świadomy zignorowali bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego dopuszczające realizację budynku mieszkalnego uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (vide wyrok NSA z dnia 25 lutego 1998r., sygn. akt IV SA 612/96, System Informacji Prawnej LEX, Lex nr 43302). W obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę spornego budynku letniskowego, tym samym istnieje podstawa prawna do domagania się od strony skarżącej wykonania nałożonego tą decyzją obowiązku. Wprawdzie strona informuje w skardze, iż złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie nakazu rozbiórki, jednakże do czasu wzruszenia decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki, organ nadzoru budowlanego jest w pełni uprawniony do jego wyegzekwowania. Natomiast nie jest uzasadnione wstrzymywanie rozbiórki w nieskończoność, dopóty w obrocie prawnym będzie występować decyzja nakazująca rozbiórkę. Każde odroczenie wykonania rozbiórki będzie działaniem tymczasowym, które i tak zakończy się obowiązkiem wykonania nakazu. Odnosząc się do argumentacji skarżących uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 39 ustawy Prawo budowane z 1974 roku, wskazać należy, iż powoływali się na szereg aktów prawa miejscowego, m.in. uchwałę Rady Gminy W. Nr XXIV/253/2002 z dnia 26 kwietnia 2002r. o przystąpieniu do opracowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., gdzie w §2 określone zostały obszary zabudowane ze wskazaniem w miarę potrzeby terenów wymagających przekształcenia, w tym działki skarżących. Jak również uchwałę Rady Gminy W. Nr III/15/2006 z dnia 28 grudnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi M., gdzie uchwalono, iż istniejące budynki letniskowe pozostawia się do zachowania. W zakresie powyższego należy zgodzić się z organami, iż wszystkie akty powoływane przez stronę są aktami obowiązującymi już po wybudowaniu budynku letniskowego. Przedmiotowa sprawa była rozstrzygana w oparciu o przepisy obowiązujące na dzień wybudowania budynku, zatem niezależnie od przyszłych rozstrzygnięć miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zostało wcześniej wyjaśnione w dacie powstawania spornego obiektu nie obowiązywał żaden akt prawa miejscowego, na podstawie którego byłaby możliwa zabudowa letniskowa terenu objętego Parkiem Krajobrazowym. Podkreślić należy, iż na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu okoliczność, iż w najbliższej przyszłości mają nastąpić kolejne zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zdaniem strony umożliwią zabudowę działek budownictwem letniskowym. Jednakże z uwagi na powoływane przez stronę względy społeczne i gospodarcze skupione wokół planowanych i wprowadzonych zmian w planie miejscowym, wskazać należy, iż zmiana planu miejscowego dokonana przed wykonaniem zaskarżonej decyzji o usunięciu samowoli budowlanej (nakaz rozbiórki) może stanowić uzasadnioną przesłankę do wystąpienia przez skarżących do organu administracji z wnioskiem o wszczęcie postępowania w celu uchylenia tej decyzji w trybie art. 155 Kpa bądź stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 Kpa (wyrok NSA z dnia 19 lipca 1999r., sygn.akt IV SA 1105/97, Lex Nr 47797). Podzielić należy również stanowisko organów i za chybiony uznać zarzut naruszenia przez organ nadzoru budowlanego konstytucyjnie zagwarantowanej zasady równości wobec prawa. W każdej sprawie organy indywidualnie ustalają stan faktyczny i prawny, dlatego też Sąd nie ma możliwości zweryfikowania prawidłowości decyzji organu II instancji z dnia 14 stycznia 2005r. Nr 1202/12, na którą powołuje się strona, a którą orzeczono o odroczeniu wykonania przymusowej rozbiórki dla sąsiedniej działki Nr 1302/12. Zauważyć jednak należy, iż jest to jedyna decyzja odmienna od wydanych w stosunku do samowolnych budowli na tym terenie. Reasumując, należy podzielić stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie zaistniały podstawy do odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki. Skarżący niewątpliwie dopuścili się samowoli, natomiast powoływanie się na akty prawa miejscowego korzystne dla strony, ale które weszły w życie po zakończeniu budowy spornego obiektu, nie mogą przemawiać na korzyść strony i uzasadniać odroczenia wykonania nałożonego ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki obowiązku. Powtórzyć należy, iż nie może mieć znaczenia dla wyniku sprawy w świetle wskazanych wyżej unormowań prawnych okoliczność, iż w najbliższym czasie mają nastąpić kolejne zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zdaniem skarżących umożliwią zabudowę działki budownictwem letniskowym. Względy społeczne i gospodarcze, na które powoływali się skarżący nie uzasadniły celowości odroczenia rozbiórki, gdyż podnosili argumenty związane ze zmianami w miejscowym palnie zagospodarowania następującymi po zakończeniu budowy. W konkluzji podnieść należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a wykładania zastosowanych przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja organów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zarzuty nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź stwierdzeniem ich nieważności w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. A.R. AR