II SA/Łd 912/15

Dnia 10 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 roku w sprawie ze skargi E. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt p o s t a n a w i a: odrzucić skargę E. G. A. P. E. G. i S. G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie czasowego odebrania S. G. zwierzęcia (kozy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a".), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (vide: M. Jagielska, A.Wiktorowska, P.Wajda w : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H.BECK Warszawa 2015, str. 298). Badając legitymację skarżących do wniesienia przedmiotowej skargi, sąd stwierdził, że o ile S. G. - jako adresat decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia – posiada interes prawny w jej zaskarżeniu do sądu, to E. G. takiego interesu nie posiada, gdyż kwestionowana decyzja nie została do niej skierowana oraz nie dotyczy jej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie reguluje w żaden sposób jej sytuacji procesowej w spornym postępowaniu. Z tych względów E. G. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu tej decyzji do sądu. Skarżąca nie może więc skutecznie żądać kontroli tego aktu w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi zaskarżoną decyzją i doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Reasumując, skarga E. G. podlega odrzuceniu, albowiem jako wniesiona przez osobę do tego nieuprawnioną jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 51 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Powyższe orzeczenie nie stoi na przeszkodzie, by skardze S. G. nadać dalszy bieg. A. P.