II SA/Łd 913/09

Dnia 19 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi M. P. i J. P. w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie przez Wojewodę [...]wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r. sygn. akt II SA/Łd 671/02 oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzje Wojewody [...] z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta miasta P. z dnia [...] udzielającej A w P. pozwolenia na budowę budynku warsztatowo-socjalnego przy ul. A w P. i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji organu I instancji. Następnie Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...], udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]. Po rozpatrzeniu skargi J. i M. P. (właścicieli nieruchomości graniczącej z działką inwestora) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 671/02, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], a skargę kasacyjną od ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił, postanowieniem z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1246/04. W dniu 7 września 2009 r., za pośrednictwem Wojewody [...], M. i J. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, domagając się wymierzenia Wojewodzie [...] grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Łd 671/02 i postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1246/04. Skarżący wnieśli o nałożenie kary na Wojewodę [...] w celu przymuszenia do wykonania ww. orzeczeń sądów administracyjnych przez organy podległe Wojewodzie [...], obowiązane do ich wykonania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) organem właściwym w sprawie pozwolenia na użytkowanie stał się organ nadzoru budowlanego. W związku z powyższym, pismem z dnia 13 maja 2005 r., Delegatura [...] Urzędu Wojewódzkiego przekazała akta sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P., celem dalszego prowadzenia postępowania. Zatem Wojewoda [...] nie jest obecnie organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu egzekucję orzeczeń sądowych w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zatem skarga o wymierzenie organowi grzywny może być wniesiona w dwóch sytuacjach. Po pierwsze wówczas, gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. Po drugie – gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uwzględniającym skargę na akt lub czynność. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagają się wymierzenia Wojewodzie [...] grzywny z powodu uchylania się od zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu, po wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę. Istotą skargi wnoszonej w trybie cytowanego przepisu jest z jednej strony doprowadzenie do przerwania pasywności organu, który po wyroku uchylającym decyzję pozostaje w bezczynności (ma więc charakter dyscyplinujący), z drugiej zaś strony spełnia funkcję represyjną, gdyż jej immanentną częścią jest żądanie wymierzenia grzywny. Żądanie takie ma postać skargi, co powoduje konieczność wniesienia jej za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Sądu, jak w sytuacji, gdy postępowanie sądowoadministracyjne uruchamiane jest wnioskiem strony. Oczywiście tak jak w przypadku innych skarg wnoszonych do sądu administracyjnego, sąd ten, stosowanie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a więc jej granicami, a także powołaną podstawą prawną, jest jednak obowiązany do rozpatrzenia skargi w granicach danej sprawy. Granice te zaś wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia administracyjnego (bądź bezczynności) i zarzuty skargi nie mogą swymi ocenami wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji. Najogólniej rzecz ujmując granice sprawy to ogół elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd nie może wykraczać poza granice sprawy, które wyznaczone są również żądaniem strony oraz faktycznymi i prawnymi jego podstawami. Nie jest zatem władny do dokonywania oceny, czy inne organy administracyjne, niewskazane w skardze, pozostają w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że rolą Sądu było ustalenie, czy w dacie wniesienia skargi do sądu Wojewoda [...] pozostawał w bezczynności po wyroku uchylającym decyzje organów I i II instancji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Należy zatem wskazać, że decyzje uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r. wydane zostały przed zmianą ustawy – Prawo budowlane, dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 62 ustawy nowelizującej, sprawy dotyczące wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych przekazane zostały do kompetencji organów nadzoru budowlanego. W myśl bowiem art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej (a więc i Wojewody [...], jako organu wyższego stopnia) należą sprawy określone w ustawie i nie zastrzeżone do właściwości innych organów. Tymczasem wprowadzona w 2003 r. zmiana nadała art. 83 ust. 1, regulującemu kompetencje organów nadzoru budowlanego, nowe brzmienie i to one stały się właściwe w sprawach dotyczących pozwolenia na użytkowanie. Z tej przyczyny dotychczas właściwy organ – Wojewoda [...] – po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2004 r. i postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., przekazał w dniu 13 maja 2005 r. akta sprawy organowi właściwemu do dalszego prowadzenia postępowania, czyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. Zatem wniosek skarżących o ukaranie Wojewody [...] grzywną za niewykonanie wyroku nie może zostać uwzględniony. Nie można bowiem uznać, by Wojewoda pozostawał w bezczynności, nie wydając decyzji bądź nie podejmując innych, określonych przepisami, czynności w sprawie, w której nie jest właściwy. Z tych przyczyn skarga o wymierzenia Wojewodzie [...] grzywny, jako niezasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. LF