II SA/Łd 916/07

Dnia 21 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. i S. D. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi E. D. i S. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. W dniu 10 października 2007r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przekazał skargę E. i S. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] w sprawie wymierzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000zł. W skierowanej do Sądu skardze E. i S. D. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia. Uzasadniając ów wniosek skarżący podnieśli, iż z uwagi na wysokość orzeczonej opłaty legalizacyjnej nie są w stanie zapłacić powyższej kwoty jednorazowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na charakter przedmiotowego wniosku przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny będąc właściwym do rozpoznania skargi, nie może również działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron, albowiem mogłoby to rodzić zarzut braku bezstronności. W ocenie Sądu w rozpoznawaj sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jedynym argumentem jaki skarżący podnieśli uzasadniając wniosek jest niemożność uiszczenia orzeczonej opłaty legalizacyjnej jednorazowo. Okoliczność ta nie świadczy jednak, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi skarżącym znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, iż obciążenie skarżących obowiązkiem uiszczenia należności publicznoprawnej nie przesądza o niebezpieczeństwie wystąpienia jednej z wymienionych powyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. W przypadku gdy sytuacja finansowa skarżących uniemożliwia im jednorazowe uregulowanie orzeczonej opłaty legalizacyjnej mogą oni wystąpić do wojewody o rozłożenie orzeczonej opłaty na raty. Stosownie bowiem do art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Z kolei art. 59g ust. 5 ww. ustawy stanowi, iż do kar, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie. W art. 67a ustawy - Ordynacja podatkowa (należącym do Działu III ustawy-Ordynacja podatkowa) przewidziano m.in. możliwość rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Odpowiednie stosowanie Działu III tej ustawy oznacza, iż rozłożenie na raty dotyczy też opłaty legalizacyjnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. T.N.